Animal Farm

Animal Farm

door Studio Kohané

 

Regie : Bastian Piepers

Spel : Annelies Baert, Heleen Bonte, Artuur Bruwier, Julie Comeyne, Alexander Cornelissen, Liesbeth D'Hondt, Silke De Praitere, Tine Debersaques, Amelia Dehaene, Elyse Demyttenaere, Ytse Detavernier, Lisa Igodt, Ann-Sophie Lannoo, Lien Lietaer, Snizhana Myrzoyeva, Charles Rammant, Axelle Seynhaeve, Elissa Vantomme, Ellen Verschatse

Op zondagnamiddag naar Lendelede, naar Ijshoeve Ten Hoochstede.  En de naam Ijshoeve was niet eens zo slecht gekozen.  We namen plaats in een schuur, op zelfgemaakte tribunes, en het was daar inderdaad niet zo warm.  En daar konden we genieten van "Animal Farm" van George Orwell.  Een schitterend boek vond ik toen ik dat verplicht moest lezen (in het Engels dan nog wel) ergens in het vierde Latijn.  En het deed me plezier om dit verhaal nu eens gebracht te zien door een groep jongeren van de leeftijd van mijn eigen zoon (14 à 15 jaar).  Vandaar ook geen kwotering voor dit stuk.  De jongeren amuseerden zich te pletter en wij genoten van het toch wel wrede verhaal van de overname van de boerderij van boer Janssen door de dieren van de boerderij.  Alle dieren gelijk voor de wet, dat was hun leuze.  Maar dat was echter zonder het varken Napoleon gerekend.  Hij neemt geleidelijk aan de boerderij over en op de duur moeten de dieren nog meer werken dan voor boer Janssen.

Mooie locatie, uitermate geschikt voor dit stuk.  Sobere, maar efficiënte kostumering.  Ook werden de hoofdfiguren om de haverklap door andere acteurs/actrices gespeeld.  Het werd een plezante namiddag en een aangename kijkervaring.

Comme chez swa

Comme chez swa

(Pol Anrys)

door KOHANÉ

Regie : Johan Bonte

Spelers : Bastian Piepers, Tine Coucke, Hilde Demeyere, Bas Van Montfoort, Veerle Werbrouck, Hilde Bossier, Sabine Dekijvere, Luc Demuynck, Christof Lampaert, Daria Claerbout

XXXX

Naar jaarlijkse gewoonte trokken we naar Lendelede voor Kohané's creatie van "Comme chez swa" van Pol Anrys. Over het stuk kunnen we vrij kort zijn. Swa heeft een gerenommeerd restaurant en staat op het punt om een erfenis binnen te rijven op voorwaarde dat hij trouwt met Geraldine, een tang van een vrouw. Claudia, zijn dienster, betuigt ook haar liefde voor hem en bedriegt daarmee Tom, de barman. Het plan is om Geraldine te laten vermoorden. Het spreekt voor zich dat dit verhaal zich leent tot de nodige typeringen van personages en komische situaties allerhande. Een echte klucht dus met een heleboel voorspelbare wendingen, maar dat willen de mensen blijkbaar en er werd dus hard en heel hard gelachen bij momenten. Wij hadden vijf kinderen mee en ook zij vonden het fantastisch. En ik moet eerlijk toegeven dat ik ook goed gelachen heb met een aantal situaties (Swa die XTC gepakt had, Geraldine die "kruipt" voor de inspectrices, Tom die Swa met één hand afhoudt waardoor die laatste het fototoestel niet kan afnemen, enz.).

Wat ik vooral heel tof vond, was de manier waarop ze dit stuk gebracht hebben, namelijk in arena met een voor dit soort stukken ongewoon sober decor. De arena stelde een keuken voor met een werkblad, een kookfornuis, enz. Hierin bewogen de acteurs zich voort. Ze bleven ook bijna allemaal constant in de zaal wat het voor hen niet altijd gemakkelijk maakte. Leuk om eens een klucht op deze manier te zien brengen. Dit zorgde ook voor de meerwaarde. Het tilde het stuk uit boven zijn eigen niveau. Knap gedaan ! Neem daarbij ook nog eens de acteurs die allemaal deden wat ze moesten doen en dat op een bijzonder leuke manier. Geraldine was fantastisch. Ze speelde constant op het randje van "erover" te gaan, maar deed dat net niet genoeg om er echt "over" te zijn, waardoor dit werkte. Ook Tom de barman was goed tot heel goed door zijn natuurlijke présence op scène. Dit duo werd ook nog eens aangevuld door een goeie Swa en Claudia. Maar ook de rest van de cast voelde zich in dit stuk precies als een vis in het water.

Knap gedaan dus met een goeie regie met een paar hele leuke vondsten. We komen zeker terug volgend jaar. Tot toneels, vrienden !

Kohané

ALL MY SONS
(Arthur Miller)

XXXX

Regie : Ingrid Frenier
Spel : Luc Demuynck, Hilde Bossier, Bastian Piepers, Hilde Demeyere, Bas Van Montfoort,
Tine Coucke, Christof Lampaert, Nico Vanneste & Sabine Dekyvere

Toneel is leuk. Toneel is fantastisch. En hoewel ik liefst van al zelf speel of zelf iets creëer, ga ik ook heel graag naar toneel kijken. Dan zie je af en toe hele mooie dingen, maar soms zie je ook wel eens iets dat niet zo goed is. Zo gingen we gisteren naar Kohané. Een gezelschap uit Lendelede waar Griet al jaren trouw heen gaat en die, zo verzekerde ze mij (ons), al heel vaak kwaliteit bracht. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Een goeie stukkeuze nochtans met "All my sons" van Arthur Miller.

Al na vijf minuten echter zag je dat het fout zat. De regisseur had ervoor gekozen om 3 grote, met aluminiumfolie omwikkelde blokken (bakken ?) op scène te zetten. Dit bleek een foute keuze, want hierdoor ontnam ze haar spelers alle bewegingsvrijheid. Zo'n podium en dan constant alleen maar de eerste meter benutten. Daarenboven koos ze ervoor om haar acteurs bijna de hele tijd te laten zitten op de middelste blok. Hierdoor werd het stuk heel statisch en speelden de acteurs bijna altijd "Midden"-"Voor" en nooit "Achter", "Links" of "Rechts" (bedankt voor deze termen, Patrick).

Qua belichting zat het ook fout. Er werden constant allerlei kleuren naar onze hoofden geslingerd en soms werd er midden in een scène van kleur gewisseld. Waarschijnlijk om een andere sfeer op te roepen, maar door het gebrekkige spel van de acteurs kwam dit niet tot uiting.

En dan zijn we bij de acteurs aanbeland. Beide hoofdrolspelers konden mij niet overtuigen. Ze deden nochtans hun best, maar slaagden er nooit in om de emoties, die die personages ongetwijfeld moesten voelen, over te brengen op ons, het publiek. Hierdoor werd het moeilijk voor de rest van de cast om het spel op te krikken. De zoon en de broer van de toekomstige schoondochter deden wel hun best en waren goed in de paar scènes die ze quasi alleen op scène stonden, maar dat ging allemaal verloren zodra vader en moeder erbij kwamen.

Kortom, een voorstelling om snel te vergeten. Maar goed, dat neemt niet weg dat ik Kohané nog een kans geef. Wie mij kent, weet dat ik (misschien wel te vaak) mensen het voordeel van de twijfel geef. Dus, Tine, maak je niet ongerust ! De volgende keer zijn we weer van de partij ! Tot dan !