Dubbel gemengd ... 't is gedaan ... snif !

Zondag 6 februari reden we naar de Westvlaamse Theaterhappening om daar de allerlaatste voorstelling te geven van "Dubbel Gemengd".  Vincent kon er niet bij zijn, dus besloten Griet en ik om het met z'n tweetjes te brengen.  Ik leerde vlug de teksten van Vincent uit het hoofd en met de nodige stress trokken we richting Rumbeke, nadat we Pieter hadden opgepikt die voor ons voor de tweede keer de belichting zou helpen verzorgen.

We genoten eerst nog van een aantal collega's.  Zo bracht KINKY & CO een fragment uit "Morgen is vandaag nog nooit zo mooi geweest", een leuke monoloog van Jan Vanaudenaerde.  LEAH LUTTA speelde "Bibi", een experimenteel stukje figurentheater.  Vervolgens zagen we 3 X JONG GEWELD, drie jongerenproducties, het ene al beter dan het andere.  Tenslotte bracht THEATER DE GOESTING "Omtrent Jeanne".  Hiervan konden Griet en ik niet genieten omdat we nog vlug eens onze teksten wilden herhalen.  Vincent was eerst niet van plan om te komen, maar daagde toch op om ons een hart onder de riem te steken.  En dit werd door ons enorm gewaardeerd.

En dan het moment.  Griet en ik betraden de scène, de lichten doofden en de lichten op scène gingen aan.  Voor ons enkel nog een zwart gat en we gingen van start.  Eén uur, een paar versprekingen en een paar kleine foutjes later zat het er alweer op.  Wij hadden er alweer van genoten ...  Hopelijk het publiek ook.  En dat bleek toch het geval te zijn toen men ons nadien kwam feliciteren en men ons nogmaals zei dat "ons" stukje blijkbaar ook tijdens "Spots Op West" bijzonder gesmaakt werd.  Voilà, missie geslaagd, en op naar de volgende ...

Abigail's Party

Abigail's Party

(Mike Leigh)

door Zwevegems Teater

 

Regie : Stefan Vancraeynest

Spel : Sibelijn Courtens, Vincent Vanhoutteghem, Jef Depaepe, Magda Callens & Caroline Taeckens

XXXX

Een heel leuk stukje vind ik dit.  Een rake schets van twee Britse koppels en de buurvrouw van één van hen.  Op de avond dat Caroline haar tienerdochter Abigail een feestje geeft voor haar vriendinnen, wordt zij door Sibe en Vincent uitgenodigd, samen met Jef en Magda.  Dit om elkaar beter te leren kennen.  Het leuke aan dit stuk is niet wat er gezegd wordt, maar net datgene wat niet gezegd wordt.  En dat is nogal bijtend, sarcastisch bij momenten.  Sibe is een "bitch" eerste klas.  Vincent is het schoolvoorbeeld van een "yuppie".  Jef is oversekst en drinkt te veel en Magda is de volgzame huismoeder.  Caroline weet het niet zo goed.  Zij is pas gescheiden en haar ex-man komt nog elke middag bij haar eten.

Voor mij had er iets meer tempo mogen in zitten.  Nu duurde het allemaal net iets te lang waardoor de aandacht soms verslapte.  Gelukkig werden die trage momenten gecompenseerd door een aantal hele leuke scènes.  De laatste tien minuten bijvoorbeeld waren hilarisch en hier zat het tempo dan ook echt goed.  Goed geacteerd ook.  Toch wel een kleine pluim voor Sibelijn die een schitterende ... Sibe neerzette.  Al bij al een leuke voorstelling.

Rundskop

Rundskop

Van : Michaël R. Roskam

Met : Mathias Schoenaerts, Jeroen Perceval, Sam Louwyck, Jeanne Dandoy, Barbara Sarafian, Tibo Vandenborre, Frank Lammers en Kris Cuppens

XXXX

"Rundskop" is een mokerslag van een film, maar heeft net een paar tekortkomingen te veel om van een echt meesterwerk te spreken.  Jacky Vanmarsenille is een jonge Limburgse vetmester die op het punt staat een deal te sluiten met een beruchte Westvlaamse vleesboer.  Tot blijkt dat ook Diederik Maes, een jeugdvriend van Jacky, deel uitmaakt van diezelfde bende.  Jacky vertrouwt het zaakje niet en wil de hele boel afblazen, zeker als ook nog eens blijkt dat diezelfde bende hoogstwaarschijnlijk een federale politieagent heeft vermoord.  Diederik blijkt ook meer te weten over een jeugdtrauma van Jacky.  En van dan af dalen we af in de ziel van Jacky, die een gebeurtenis uit zijn verleden nooit heeft kunnen verwerken ...

Wat begint als een misdaaddrama over de hormonenmaffia blijkt uiteindelijk een karakterschets te zijn van de zwaar getormenteerde Jacky.  En dit wordt pas duidelijk ergens halverwege de film als we via een flashback te weten komen wat er gebeurde met de jonge Jacky en Diederik.  En dankzij de doorleefde en intense vertolking van Mathias Schoenaerts leef je ook mee met zijn personage.  Je wil weten wat hij meemaakte en hoe hij dat gruwelijke drama in godsnaam ooit kan verwerken.  Ook Jeroen Perceval is goed als zijn jeugdvriend Diederik die datzelfde trauma ook nooit heeft verwerkt.  Alleen jammer dat zijn Westvlaams soms niet echt Westvlaams klinkt.  Hadden ze dan niet beter voor AN gekozen of voor een echte Westvlaamse acteur.  Zoals bijvoorbeeld Sam Louwyck, wel een rasechte Westvlaming, die op een schitterende manier Marc De Kuyper, de leider van de bende, gestalte geeft.

Barbara Sarafian heeft een leuke bijrol als de flik die het onderzoek leidt naar de moord op de politieagent.  Haar rol is echter te klein om een blijvende indruk na te laten.  En dat is ook één van de minpunten van de film.  Een aantal zaken worden te vlug afgehaspeld en sommige scènes durf ik langdradig noemen.  Ook de scènes met de zogezegd grappige Waalse garagisten hadden voor mij niet gehoeven.  Laat dat echter de pret niet bederven.  De fotografie van Nicolas Karakatsanis is schitterend en vertaalt perfect de rauwe sfeer van de film naar de beelden.  Zelden zag Limburg er zo lelijk uit als in deze film.  Ook de muziek is schitterend.  Kortom, een heel mooi debuut van een veelbelovend regisseur met jammer genoeg hier en daar nog wat schoonheidsfoutjes.  We kijken reikhalzend uit naar zijn tweede.

Familieportret

Familieportret

(Denise Bonal)

door Taal en Kunst Kortrijk

Regie : Bart Gerard

Spel : Katrien Baert, Katrien Deweer, Mieke Lefebvre, Tom Boury, Eddy Cosaert, Francis Depoortere & Dirk Mareel

XXXX

We hadden eigenlijk best een gezellige avond vrijdag.  We kregen een stukje toneel voorgeschoteld en konden nadien nog eens wat bijpraten met Bart Gerard (niet toevallig ook de regisseur van dienst) en Nele Vervaeck (een oude bekende, "Remember 'Closer' anyone ?").  In het Theaterkaffee aan de overkant van de schouwburg omdat het café naast de schouwburg geen zin had om open te blijven tot na de voorstelling.  Eigenlijk wel een gezellig cafeetje.  Ik was er nog nooit geweest.  Al moet gezegd dat de mevrouw van dienst het even moeilijk had toen de mensen massaal binnenstroomden na de voorstelling.  Ze waren duidelijk niet voorzien op zo'n massa volk.  Dat bleek ook toen we ons tweede glaasje wijn vroegen en er blijkbaar geen wijnglazen meer ter beschikking waren.

Het stuk dan.  "Familieportret" brengt wat de titel doet vermoeden.  Een portret van een familie.  Een familie marginalen.  Moeder doet haar best om haar kinderen te onderhouden en dat is niet zo evident want de één is al een grotere leegloper dan de andere.  Patrick is een halve crimineel die op het punt staat te trouwen met een allochtone.  Albert is zo zot als een achterdeur en heeft er al een aantal zelfmoordpogingen op zitten en Amelle is zo labiel als maar kan.  Zij is getrouwd met Raymond die zijn tijd verdoet met niets doen en naar stevige muziek luisteren.  Gelukkig heeft mama Louies nog buurman Pinchard bij wie ze af en toe wat troost vindt.  Het onderwerp van dit stuk is ook zijn grootste zwakte.  Het gaat eigenlijk nergens over en kabbelt wat voort zonder echt naar een hoogtepunt te gaan.  Bijna op het einde wordt er dan nog een "twist" gegeven aan het verhaal die niemand had zien aankomen en waar verder ook niets mee wordt gedaan.

Pas op, het was allemaal niet zo slecht gedaan hoor.  De acteurs waren allemaal van een redelijk niveau (op twee na dan misschien) en hier en daar zat er ook een leuke regievondst in (zoals de kapotte lamp).  Ook wel een leuk gebruik van licht door enkel de woonkamer zelf te belichten en niet wat zich daarrond bevond.  Hierdoor stond er af en toe wel eens een acteur in het donker, maar dit mocht wel en droeg bij tot het idee dat deze mensen het niet al te breed hebben en zelfs geen geld genoeg hadden om voldoende licht te kopen om hun appartement volledig te belichten.  Daar zal het dus echt niet aan gelegen hebben.  Alleen kon het stuk mij niet voldoende boeien.  Gelukkig dat het dan ook maar anderhalfuur duurde ...

De Gouden Stud vs. De Aerobiekes

Gisteren try-out van "Klakkeboem gaat ongemengd dubbel".  Gaat toch altijd weer gepaard met de nodige stress.  Het is ook de eerste keer dat je iets laat zien aan een publiek, zij het dan de eigen leden.  Zij zijn vaak ook, naast de grootste supporters, de meest kritische toeschouwers.  Ook ikzelf ben dikwijls (te) kritisch.  Gisteren echter goeie dingen gezien van onze vrouwelijke collega's.  Ik blijf het een leuk stuk vinden.  Ik hou dan ook wel van stukken met een lach en een traan.  Daarenboven zag ik een paar leuke monologen.  We mogen natuurlijk nog niet op onze lauweren rusten en moeten nog één maand goed en hard repeteren om hier een supergeslaagde productie van te maken.  Maar ik heb er alle vertrouwen in.  De mensen zullen dit zeker smaken.

Wat "De Gouden Stud" betreft, hier kan ik moeilijker over oordelen.  Ik kan alleen maar getuigen dat er tijdens de repetities heel hard gewerkt wordt en dat er een zekere discipline heerst onder de acteurs.  We worden natuurlijk ook wel met "harde" (;-)) hand geleid door Griet.  We kennen ondertussen ook allemaal onze tekst en ik heb het gevoel dat iedereen er het beste van wil maken.  Ook de sfeer is goed en dat komt het stuk alleen maar ten goede.  Ik geloof erin dat dit goed komt.  Het is een leuk stuk met een schitterende apotheose en ik ben ervan overtuigd dat het publiek dit zeker zal smaken.  Ook het feit dat het stuk op zich niet al te lang duurt, speelt hierin mee.  En zelfs al zou het publiek dit helemaal niet goed vinden, dan zou ik toch trots blijven op deze productie, gewoon omdat het een leuk proces was met een groep toffe mensen.  Pas op, stiekem hoop ik toch dat het publiek dit goed zal vinden.  Tot de volgende !

Frankie & Johnny

Frankie & Johnny

(Terrence McNally)

door Paljas Produkties

 

Regie : Annelies Lafleur

Spel : Marleen Merckx en Bert Cosemans

XXXX

"Frankie & Johnny" kende ik vooral als de film met Al Pacino en Michelle Pfeiffer in de hoofdrollen.  Een leuke film met een taterende Al Pacino en een bij momenten broze Michelle Pfeiffer.  Dit werd hier nog eens overgedaan door Bert Cosemans en Marleen Merckx.  En het moet gezegd, ik heb mij niet verveeld.  Ik vond het best een aangenaam kijkstuk.  Gelukkig ook dat het stuk al bij al maar anderhalf uur duurde en dat was ook meer dan genoeg.  Frankie en Johnny werken in dezelfde snackbar.  Hij als kok en zij als serveuse.  Na een avondje stappen belanden ze bij elkaar in bed.  Zij wil dat hij naar huis gaat.  Hij heeft nog geen zin en probeert alle argumenten aan te halen om haar te overtuigen dat ze voor elkaar gemaakt zijn.  En zo krijgen we een aangenaam spelletje van afstoten en aantrekken.  Niet meer dan dat, maar ook niet minder.  Zowel Bert Cosemans als Marleen Merckx doen waar ze voor betaald worden, en dat is acteren.  Ik heb vooral genoten van het spel van Cosemans, maar ook Marleen Merckx kweet zich meer dan behoorlijk van haar taak.

Om van een echte klassieker te kunnen spreken, heeft het stuk zelf net iets te weinig te bieden.  Na een tijdje heb je het wel gehad.  Als Johnny voor de zoveelste keer een pleidooi afsteekt over waarom ze nu eigenlijk wel voor elkaar gemaakt zijn, dan heb je dat op de duur wel gehad.  Langs de andere kant zijn dit wel twee leuke personages om te volgen en te bekijken.  Ik vond het ook een hele mooie en functionele belichting.  Ze begonnen naakt en in het donker.  Eerst werden dan één voor één de nachtlampjes ontstoken en tenslotte werd de luchter aangestoken. Ook het maanlicht werkte goed.  Het werd een aangename avond in het gezelschap van Frankie en Johnny en natuurlijk Grietje, die de hele tijd naast mij zat.  Kortom, wil je een avondje pretentieloos amusement zonder meer, ga dan zeker eens kijken naar "Frankie & Johnny".  Tot toneels !

De Leeuwenkoning

De Leeuwenkoning

door Arte Del Sueño

Regie : Joana Colpaert en Tom Desmet

Spel : Jolijn Libbrecht, Ilse Wijffels, Tom Desmet, Shauni Dekoker, Tom Hillewaere, Lize Feryn, Irghen Dekoker, Jasper Cocquyt, Joppe Dekoker, Wolfe-Witje Wuestenbergs, Mathias Buckinx, Elke Dooms, Floris Devooght en Mattijs Otté

XXXX

Dit is nu toch al de derde musical dit jaar die ons enorm kon bekoren.  Het helpt natuurlijk dat Grietje grote fan is van de film waardoor het verhaal voor ons geen verrassingen meer kende.  Maar toch is dit een schitterende prestatie van "Arte Del Sueño".  Al vanaf de eerste scène word je overdonderd door al het moois dat zich over scène beweegt.  Rafiki zet de eerste tonen in van "Alles ademt en leeft" en het hele toneel komt in beweging (de giraffen, de antilopen, de zonsopgang, ...)  Ogen te kort om al dat moois op te nemen.  "Waauw !", was het enige dat ik kon uitbrengen na het zien van deze fantastische openingsscène.  En zo ging het verder.  Het spel tussen Simba en Mufasa in het hoge gras was bijzonder leuk gevonden.  Ook een indrukwekkende "Sta paraat" van Scar met een heel mooi decor (het olifantenkerkhof).  Timon en Pumba werkten serieus op de lachspieren van de allerkleinsten (en ook een beetje van mij hoor) en zo hoort het ook.  En zo ging het verder tot de laatste scène die al even indrukwekkend was als de openingsscène.  Waauw !

Een dikke pluim voor de hele ploeg.  Voor mij (met mijn beperkte muzikale gehoor) was de zang goed tot heel goed, met op kop Rafiki, Scar en Timon.  Het koor was gewoonweg schitterend, evenals het orkest !  Je waande je bij momenten echt in Afrika.  Ronduit indrukwekkend.  Dat zangers niet noodzakelijk ook grote acteurs zijn, werd ook nu weer duidelijk.  Hier en daar toch wat moeite met hun lichaam als ze niet moesten dansen.  Scar en Timon daarentegen konden mij dan weer wel bekoren.  Al bij al, een hele mooie voorstelling gezien.  Zo mogelijk het beste dat ik ooit zag van "Arte Del Sueño".  Een dikke proficiat !!!

 

Oliver!

Oliver!

(Charles Dickens & Lionel Bart)

door Musical van Vlaanderen

Regie : Frank Van Laecke

Spel : Peter Van Den Begin, Hilde Norga, Peter Van De Velde, Wanda Joosten, Deborah De Ridder, ...

XXXX

Van nostalgie gesproken, deze musical.  Ik herinner me nog goed hoe ik als kind in de zetel zat tussen mijn pa en mijn ma, genietend van de oscarwinnende musical "Oliver!" met een schitterende Ron Moody als Fagin.  Dit kwam allemaal weer een beetje naar boven toen we in Antwerpen zaten te kijken naar Fagin en zijn kornuiten.  Het kwam schitterend op gang met de kinderen in het weeshuis die zongen van "Soep, heerlijke soep !".  Vervolgens een intermezzo dat er voor mij uit had gemogen, m.n. de opbloeiende liefde tussen Mr. Bumble en Mrs. Cornley en de scène bij de begrafenisondernemer die net iets te lang aansleepte naar mijn gevoel.  Hierna echter kwam het pas echt goed op gang met het schitterende "Hé, kom er maar bij!", gevolgd door "Wat een leven", "Pikken wat je pakken kan" en "Zeg het maar".  De acteurs zongen en dansten alsof het een lieve lust was.

Peter Van Den Begin schitterde natuurlijk als Fagin, maar hij niet alleen.  Ook Hilde Norga zette een fantastische, brutale, maar toch kwetsbare Nancy neer.  Hoogtepunt van Nancy was ongetwijfeld "En toch ... hij ziet mij graag", heel mooi gebracht door diezelfde Hilde Norga.  Ook Peter Van Den Begin kende zijn moment de gloire met "Wat brengt morgen ?".  Kortom, een avondje pretentieloos amusement opgeluisterd met heel veel mooie liedjes en met schitterend acteerwerk.  Een echte aanrader, dit !!!

Een rijkgevuld cultuurweekend

Wat een weekend !  Een weekend boordevol cultuur.  Superdruk, maar heel plezant en supergezellig.  Vrijdagavond zijn we naar Wingene gereden om te gaan kijken naar de eerste montage van "Waarom ?", onze nieuwste film.  En die ziet er eigenlijk wel goed uit.  Het wordt een behoorlijk somber filmpje waar het publiek toch even bij zal moeten nadenken.  Ik had nog een paar bemerkingetjes en Ronny zal de montage nu in die zin aanpassen.  Ziet er op het eerste zicht veelbelovend uit met een paar hele mooie shots.  Ben benieuwd naar de reacties.  We zullen nu een proef-DVD maken en laten zien aan een paar mensen om te zien of het werkt.

Zaterdag dan de Knokke Boem Kerst- en Cultuurmarkt helpen klaar zetten en zondag deelgenomen.  Griet stond buiten bij de Glühwein en de braadworsten en ik zat in een klein zaaltje voor de projectie van "Zwevegem : waar het goed is om te leven" en natuuurlijk "Opposites Attract".   Je kunt je afvragen of een dergelijke filmprojectie thuis hoort op een Kerstmarkt, maar eigenlijk past dit wel in het concept.  Naast een Kerstmarkt is dit ook een soort cultuurmarkt.  Zo wordt er bijna constant live muziek gespeeld, is er een levende Kerststal, kon ik genieten van een vleugje poëzie en worden er filmpjes geprojecteerd.  Ik kreeg natuurlijk niet de massa over de vloer, maar had af en toe toch wat geïnteresseerden die even stopten en zichtbaar genoten van "ons" filmpje.  Opdracht geslaagd !

En dan natuurlijk de apotheose van het weekend, de voorstellingen van "Brieven aan Doornroosje".  Wij hadden ons alvast te pletter geamuseerd tijdens de repetities, maar het was heel moeilijk om te voorspellen wat een publiek hiervan zou vinden.  De zenuwen gierden dan ook door ons lijf toen we zaterdagavond klaar stonden om op scène te gaan.  We speelden de pannen van het dak en bleven supergeconcentreerd het hele stuk door.  Het applaus nadien was fantastisch !  We "mochten" zelfs nog eens terugkomen.  Wat een gevoel !  Op dat moment wist ik weer waarom ik zo graag toneel speel.  Het was genieten !  Ook de reacties achteraf waren grotendeels positief.  Iemand zei ons zelfs dat we net geen staande ovatie kregen.  Waauw !  Een paar kritische vrienden van ons waren laaiend enthousiast.  Oef, een pak van ons hart.  Opdracht geslaagd !  Vernieuwend, absurd theater brengen en toch een publiek weten te boeien.  Zondag stonden we daar alweer.  Ook nu werd er een goed tempo aangehouden, maar er liep technisch een en ander verkeerd.  Het publiek had hier echter niets van gemerkt en alweer kregen we zo'n warm applaus.  En zo sloten we een superdruk, maar o zo heerlijk cultuurweekendje af !

Met vrienden aan tafel

Met vrienden aan tafel

(Donald Margulies)

door Het Zwevegems Teater

Regie : Jef Depaepe

Spel : Bart Opsomer, Sylvie Delabie, Stoffel Van Boeckxsel en Kathy Thiriaux

XXXX

Dit stuk ("Dinner with friends") won in 2000 de prestigieuze Pulitzer prijs in Amerika en ik kan heel goed begrijpen waarom.  De vertaling van Jef  Depaepe doet het stuk ook alle eer aan.  Het is een stuk over hele gewone mensen die in een voor velen onder ons herkenbare situatie terecht komen.  Lies komt op bezoek bij haar beste vrienden Karen en Steven.  Haar man Tom kon er niet bij zijn, want hij is op zakenreis.  Op een bepaald moment barst ze in tranen uit en vertelt dat Tom haar verlaten heeft voor een ander.  Dit zorgt ook voor problemen bij Steven en Karen.  Karen kiest duidelijk partij voor Lies.  Steven vindt dat je beide klokken moet horen en wil in geen geval zijn beste vriend laten vallen.  Hierdoor komt ook hun relatie op de helling te staan want ook Steven en Karen hebben zo hun problemen en beginnen aan elkaar te twijfelen ...

Dit loodzware thema wordt echter met de nodige humor gebracht waardoor het stuk nooit te zwaar wordt.  Een moeilijke evenwichtsoefening toch wel omdat het gevaar dreigt dat de "zwaardere" scènes door het publiek niet als dusdanig ervaren worden door de luchtige toon van een aantal andere scènes.  Toch werkte dit in deze creatie zeer goed.  Ondanks de plezante momenten tussen Steven en Karen, werd het publiek toch stil bij twee cruciale scènes (mijn favorieten trouwens) tussen enerzijds Lies en Karen en anderzijds Tom en Steven.  Hele mooie, uitgebalanceerde scènes met allebei een goed uitgekiende, sfeervolle belichting (het zonlicht bij de scène met de vrouwen en het donkere sfeerlicht bij de barscène tussen Tom en Steven).  Goed geacteerd ook door de vier acteurs.  Aarzelend begonnen door Tom, maar goed rechtgezet later in het stuk.  Misschien wat overdreven begonnen door Karen en Steven, maar perfect goedgemaakt in de rest van het stuk.  Een knappe prestatie van de vier acteurs in stuk voor stuk moeilijke, maar o zo leuke rollen voor ieder zichzelf respecterende acteur of actrice.  Allemaal rollen waar een acteur zich kan in vastbijten en dat hebben ze alle vier voortreffelijk gedaan !

Ik had het reeds over de belichting in twee scènes, maar ook doorheen de rest van het stuk zorgde het licht voor de nodige extra accenten zonder al te nadrukkelijk aanwezig te zijn.  Het licht was er mede voor verantwoordelijk dat we echt geloofden in een hotel-, slaap- of woonkamer te zijn.  Het sobere decor werd perfect gebruikt ondanks de vele scènewissels (die misschien hier en daar wat te lang duurden, maar echt gestoord heeft het mij niet).  Ook de muziek paste perfect bij het stuk.  En, het mag gezegd, onze kindjes (Paulien, Laurie en Xenia) deden dat goed als de stemmetjes van de kinderen van beide koppels.  Wij waren toch een klein beetje trots dat onze kinderen deel mochten uitmaken van deze schitterende productie.  Een echt schot in de roos, wat mij betreft.