Aida*

Aida*

(Giuseppe Verdi)

door NTGent

 Regie : Christoph Homberger, Wim Opbrouck, Frank Van Laecke

Spel : alle spelers en medewerkers van het NTGent 

XXXX

Hier met een gemengd gevoel naartoe vertrokken.  Ik ben sowieso al niet echt een operaliefhebber, maar wel een toneelliefhebber.  Daarenboven had ik gelezen en gehoord dat dit "Aïda" was, ontdaan van alle franjes, van alle ballast.  Dat enkel nog de muziek overbleef.  Gelukkig bleek het toch meer te zijn dan dat.  Het begon goed.  De acteurs kwamen in iedere ingang van de zaal staan en begonnen te "papa"-en.  Daarna kwamen ze de scène opgestapt, gekleed in kleren die ze zo van de zolder van het NTGent gepakt hadden.  En dit was een leuk effect.  Ook het eerste ge"papa" was heel plezant.  Heel indrukwekkend dan hoe alle medewerkers het podium op kwamen en allemaal samen begonnen te "papa"-en.  Hier en daar ook wat leuke vondsten (de discussie tussen Dottermans en Miller in het begin, de onderbroekenlol van Opbrouck, het opbrengen van de olifant, de fanfare "De Leiezonen" van Desselgem, ...), maar na een uur heb je het wel gehad.

Na een uur steekt een acteur een speech af over het "Suez"-kanaal, gevolgd door nog wat ge"papa" en wat muziek (schitterend gebracht trouwens, die muziek), maar onvoldoende om te blijven boeien.  Chapeau voor Opbrouck omdat hij op die manier iedereen betrekt in zijn gekte, schitterende muzikanten ook, maar geef mij toch maar een echt toneelstuk.  Dit was net iets teveel muziek en te weinig theater om mij 1 uur en 3 kwartier lang te blijven boeien.

Adem

Adem

Van : Hans Van Nuffel

Met : Stef Aerts, Wouter Hendrickx, Marie Vinck, Anémone Valcke, Rik Verheye, Maarten Mertens, Kris Cuppens



XXXX

Tom is een gewone jongen van 18.  Hij studeert, trekt op met zijn vrienden en maakt plezier.  Het enige verschil met een andere gewone jongen, is dat hij lijdt aan Mucovicidose, een zware longaandoening waar je uiteindelijk aan sterft.  Hij heeft al de helft van zijn leven doorgebracht in het ziekenhuis.  De ziekte is erfelijk en ook zijn broer Lucas heeft Muco.  Hij zit al in een verder stadium en wacht op nieuwe longen.  Tom is, deels door zijn ziekte, zijn levensvreugde kwijt.  Hij is bijzonder cynisch en trekt op met de foute vrienden.  Tot hij bij één van zijn ziekenhuisbezoeken Xavier ontmoet.  Xavier is wat ouder dan Tom, heeft een succesvolle carrière als onderwaterfotograaf en heeft een vaste vriendin, weliswaar ook een Muco-patiënte.  Xavier geeft Tom zijn levensvreugde terug.  Hij is nu zelfs bereid om verder te studeren ... tot het noodlot toeslaat ...

De film snijdt een gevoelig onderwerp aan, namelijk een dodelijke ziekte en is op zijn sterkst als het de relaties schetst tussen de hoofdpersonages onderling, met op kop de relatie tussen Xavier en Tom (beide rollen worden schitterend gespeeld door Wouter Hendrickx ("the coming man") en Stef Aerts (nog heel jong, maar veelbelovend)).  Ook de relaties tussen Tom en Eline, tussen Tom en zijn broer, tussen Tom en zijn beste vriend Jimmy en tussen Tom en zijn ouders blijven interessant genoeg om te blijven boeien.  Het is pas wanneer de film een nevenintrige introduceert (Tom en Jimmy die een drugshandel opzetten) dat het allemaal wat ongeloofwaardig wordt met als hoogtepunt een compleet bij de haren gerukte scène op het eind tussen Xavier en Jimmy.  Zolang de film zich echter concentreert op Tom en zijn persoonlijke demonen, zit alles snor.  Jammer van die uitschuiver in de plot.  Die was echt niet nodig geweest om deze film boeiend te houden.  Een tweede minpunt is het wat overdreven melige einde.  In een film over een dodelijke ziekte kun je moeilijk verwachten dat je geen traan zal wegpinken, maar na een kwartier "gebleit" heb je het wel gehad.

Desalniettemin alweer een steengoede Vlaamse film met schitterende acteerprestaties en een boeiende schets van wat het betekent om te leven met een dodelijke ziekte.  Nog een kleine pluim voor Kris Cuppens, die heel mooi de onmacht van de vader in dit hele proces weet te vatten.

Dans Der Vampieren

Dans Der Vampieren

(Michael Kunze en Jim Steinman)

Musical van Vlaanderen
 

Regie : Cornelius Baltus

Spel : Hans Peter Janssens, Frank Hoelen, Lulu Aertgeerts, Anne Van Opstal & Goele Deraedt

XXXX

Je komt de zaal binnen en op een groot scherm staan vampierentanden geprojecteerd.  Het licht gaat uit, sneeuw dwarrelt over een doek en achteraan zien we een besneeuwd berglandschap.  Waaaauw !  Dat is de eerste reactie.  Je mond valt open van verbazing.  En dan gebeurt het.  Het eerste liedje wordt ingezet.  Griet en ik kijken naar elkaar en een aantal vraagtekens rijzen op uit ons hoofd.  Wablief ?  Waarover zingen jullie ?  Wij snappen geen jota van hetgeen ze staan te zingen op het podium.  Pas na een paar minuten dringt het tot ons door dat ze eigenlijk over knoflook staan te zingen.  En dit niet omdat we plots verstaan wat ze zingen, maar omdat ze met knoflook beginnen dansen op scène.  Van een teleurstelling gesproken.

En zo ging het dus de hele voorstelling door.  Het ene liedje na het andere en wij verstonden niets van de gezongen woorden.  Bijzonder jammer als je weet dat er voor de rest bijna geen dialogen waren.  Dan wordt het wel heel moeilijk om het verhaal te volgen.  Gelukkig was het verhaal op zich niet zo moeilijk te volgen al moet gezegd dat de onverstaanbaarheid van de liedjes een domper zet op de hele voorstelling.  Professor ? en Alfred zijn in Transsylvanië op zoek naar vampieren.  Ze logeren in de herberg van ? en Alfred wordt er verliefd op ?, zijn dochter.  Deze laatste is helemaal in de ban van graaf Von Grolock (de lokale vampier) en besluit bij hem in te trekken.  Alfred en de professor gaan er achteraan.  Veel meer verhaal dat dit is er niet.  Deel één was dan ook ronduit saai.   Naar mijn gevoel bleven ze veel te lang in de herberg rondhangen waar bovendien ook nog eens heel weinig gebeurde.

Deel twee was een heel stuk beter.  Oef.  Al bleef ook hier de onverstaanbaarheid ons parten spelen.  Gelukkig zaten er hier een heel aantal hele spectaculaire scènes in met indrukwekkende decorwissels (de scène met de afdaling in de kelder, de nachtmerrie, de dans in de spiegel, de einddans, enz.).  En dat die mensen kunnen zingen, dat zal wel zeker, al is het voor ons nog steeds een raadsel wat ze zongen.  Toch een hele spijtige zaak voor een productie die ongetwijfeld heel veel geld gekost heeft.

Centrum Voor Beeldexpressie

Gisteren trokken we naar Rumbeke, in zaal "De Kleine Stooringhe", voor het jaarlijkse festival voor niet-professionele cineasten.  Hieraan namen we ook deel met "Opposites Attract", samen met nog twee leden van "onze" Kortrijkse film- en videoclub Impuls.  Er nemen in totaal 61 films aan deel.  Het gaat hier hoofdzakelijk om informatiefilms (documentaires zeg maar), maar toch ook een aantal speelfilms (toch wel mijn "dada").  "Opposites Attract" was film nummer 21.  Toch altijd een beetje spannend als "onze" film vertoond wordt voor een zaal van 100 mensen (hier was trouwens een grotere opkomst dan bij WEVAC (de wedstrijd voor Westvlaamse cineasten)).  Zeker als de eerste film in "jouw" blokje (dat bestond uit 5 films) de beste speelfilm van het festival is (waarover later meer).  De spanning viel al snel weg, eerst en vooral omdat we zagen dat we hier niet met een "donkere" projectie te maken hadden (herinner u het débâcle van de clubwedstrijd), maar met een glasheldere projectie en ook en vooral omdat het publiek zo enthousiast reageerde.  Ze reageerden gepast op de "grapjes" en leefden schijnbaar mee met hetgeen de personages overkwam.  Toch altijd leuk als een film op die manier onthaald wordt.  Oef, wat een opluchting.  Na ons blokje een korte pauze en dan de bekendmaking van de resultaten : 77 %.  Waaaauw !  Schitterend !  We waren heel tevreden en hebben hier nadien met een deel van de crew en de rest van de aanwezige Impuls-leden nog eentje op gedronken.  Missie geslaagd.  Nu nog één "festival", namelijk "De Gouden Kat", georganiseerd door Cynipra (de filmclub van Ieper) en met een jury, bestaande uit niet-filmmensen, en met een publieksprijs.  Benieuwd wat dit zal worden.  Nu misschien iets meer over de rest van de films.

2

Van : Tony Jacobs en Gerrit Van Caekenberghe

Met : Andy Malfet

XXXX

Dit was de eerste film die we te zien kregen, en dan nog in "ons" blokje.  De moed zakte ons in de schoenen.  Dit is gewoon een schitterende film.  Eén van de beste "amateur"films die ik ooit te zien kreeg.  De hoofdrolspeler zet een knalprestatie neer als een schizofrene bedrijfsleider die het ene succes na het andere boekt.  Tot hij op een dag een tragisch ongeluk veroorzaakt waarbij zijn alter ego stilaan de bovenhand krijgt.  Sterk, schitterend geacteerd, prachtig verhaal en goed qua beeldvorming en tempo.  Chapeau, weinig op aan te merken op deze.

Piet

Van : Charles Breurs, Francis De Pauw en Ludo Boeij

Met : Piet De Mot

XXXX

Een leuk filmpje over een zwerver die er alles aan doet om een strenge winter te ontlopen.  Goed uitgangspunt met een paar leuke vondsten, maar de uitwerking liet hier en daar wat te wensen over.  Te weinig overtuigend geacteerd, een irritante voice-over en een paar serieuze continuïteitsfoutjes.  Desalniettemin een hele verdienstelijke poging.

Op dat wolkje van weleer

Van : Willy Van der Linden

XXXX

Op zich een leuk uitgangspunt, maar daarnaast een schoolvoorbeeld van hoe een film van pakweg 9 minuten toch langdradig kan zijn.  Een oude vrouw blikt terug op haar leven als ze haar jeugdliefde te zien krijgt.  Te weinig verhaal om hier 9 minuten mee te vullen.

Ook genoten van een paar mooie documentaires.  Vooral "De 49ste staat" kon mij uitermate boeien.  Maar hier wil ik verder geen uitspraken over doen omdat ik er geen bal van ken.  Op naar de galaprojectie op 19 november en wie weet halen we daar nog een prijsje binnen.  Tot films !

Aspoes

Aspoes

(Stefan Vancraeynest)

door Studio Zwevegems Teater

Regie : Simon Vancraeynest

Spel : Studio ZT

XXXX

Kan het spelplezier nog meer afdruipen van een productie dan het geval was bij Aspoes ?  Ik denk het niet.  Dit was theater van de bovenste plank.  Wij hebben ons fantastisch geamuseerd, alsook onze vijf kinderen (variërend in leeftijd van 7 tot 14 jaar).  Deze productie was gewoon AF !!!  Eerst en vooral heb je natuurlijk een goed stuk nodig en dat hadden ze hier in de vorm van "Aspoes", een ultramoderne bewerking van het klassieke sprookje van Grimm.  Ceremonia (Assepoester dus) woont bij haar moeder (een ijdeltuit eerste klas) en die gaat samenwonen met Britt Pad, die op zijn beurt een etter van een dochter heeft.  Zij wil Ceremonia buitenwerken.  Als de ouders het voor elkaar krijgen dat beide meisjes gevraagd worden op het bal van Romeo Alpha, dan is het hek helemaal van de dam.  Dit verhaal, aangevuld met een paar schitterende regievondsten, zorgden voor een onvergetelijke theaterervaring.  Zo was er bijvoorbeeld het gebruik van een carroussel op scène.  Die zorgde ervoor dat iedereen op een elegante en gedisciplineerde manier kon op en van scène komen en werd tevens gebruikt als leuke gimmick tijdens een paar scènes (zoals een draaimolen op het bal van de prins).

Ook de muziek droeg bij tot de totaalervaring van deze voorstelling.  Ieder nummer was anders (ik had tijdens de voorstelling al het idee dat de verschillende nummers door verschillende mensen werden geschreven en dat bleek achteraf ook zo te zijn), maar dit was zeker geen minpunt, integendeel !  Het zorgde voor een mooie afwisseling in de muziek en ook de teksten van de liedjes waren heel goed verstaanbaar.  Neem daarbij nog het fantastische spel van de acteurs en je productie kan gewoon niet meer stuk.  De moeder, Britt Pad, de stiefdochter, Ceremonia, Bots, Wana ... één voor één speelden ze de pannen van het dak en bij momenten viel mijn mond open van verbazing bij het aanschouwen van al dat moois.  Dit is meer dan een theaterstuk, dit is een spektakel, meer nog, dit is één groot feest !!!  Langs deze weg wens ik Studio Zwevegems Teater nog een hele dikke proficiat met deze schitterende productie !!!  Chapeau !!!

U2

Donderdag naar U2 geweest.  Moet ik daar nog iets aan toevoegen ?  U heeft waarschijnlijk al op honderden sites gelezen dat het fantastisch was.  Welnu, ik kan dat alleen maar beamen.  Het WAS fantastisch, meer dan fantastisch.  Dit is de beste rockband ter wereld en dat hebben ze deze week nog maar eens bewezen.  U betwijfelt dit.  Wacht, een aantal redenen waarom dit de beste rockband ter wereld is : vier jeugdvrienden begonnen 32 jaar geleden een rockband en diezelfde vier staan nu nog steeds samen op de scène, U2 is als geen andere rockband mee geëvolueerd met de tijd, Bono is één van de meest charismatische frontmannen ter wereld, The Edge is een fantastische gitarist, U2 heeft een hele reeks wereldhits gescoord, U2 maakt nu nog steeds albums die er mogen zijn, ...  "Need I go on ?".  En ook live blijven ze fantastisch.  Zelfs hun nieuwe nummers klinken live schitterend.  Hoogtepunten donderdag waren (voor mij) : "Beatiful day", "Vertigo" en "Get on your boots".  Meer zal ik hierover niet schrijven.  Er is al genoeg geschreven over U2.  Tot over vijf jaar, mannen.  Respect !!!  Oh ja, als je wil reageren, reageer dan misschien met je favoriete nummer van U2.  OK ?

Zingen voor Doornroosje

De repetities voor "Brieven voor Doornroosje" verlopen goed.  Een boek omzetten naar een toneelstuk is al geen sinecure, laat staan als het dan nog een boek is waarin slechts twee personages in voorkomen.  En dat moet je dan omzetten naar een stuk met 8 acteurs.  Makkelijk is anders.  Dus we laten de regisseur doen en hebben er alle vertrouwen in dat het wel goed komt.  En hij maakt er ook zijn werk van.  Zo maakt hij van iedere scène op voorhand een maquette waarin hij dan papieren personages laat bewegen.  De eerste keer dachten we : "Wat krijgen we nu ?", maar dat went en op den duur geloof je er wel in en geef je alle vertrouwen aan je regisseur.
Gisteren echter kwam hij opdraven met een papier met op de voor- en achterkant de "lyrics" van twee gospel-songs.  "Gospel-songs ???!!!", hoor ik jullie denken.  Inderdaad.  En het volgende uur stond ondergetekende, samen met zijn collega-acteurs, uit volle borst te zingen van "Heaven is a wonderful place, filled with glory and grace" of  "Oh Lord carry me, Child I will always be".  Gek ?  Op het eerste gezicht toch wel, zou je denken.  Nadien echter werd het duidelijk.  Dit krijgt duidelijk zijn plaats in het stuk.  En hoe verder we komen in het repetitieproces, hoe absurder.  Maar het blijft wel leuk om te doen.  Het zijn dan ook hele plezante, hele afwisselende repetities.  Benieuwd ?  Wel, ik zou zeggen, kom gerust eens kijken in december naar "De Iefte", want dan spelen we !  Tot dan ???

Ondine

Ondine

Van : Neil Jordan

Met : Colin Farrell, Alicja Bachleda, Alison Barry, Dervla Kirwan, Tony Curran & Stephen Rea

   XXXX

"Ondine" vertelt het verhaal van Syracuse, een visser in een klein Iers dorpje.  Hij was een alcoholicus, maar is ondertussen al twee jaar nuchter.  De dorpelingen noemen hem "Circus", omdat hij een clown is.  Zijn dochter Annie heeft een nierziekte en verblijft bij de ex-vrouw van Syracuse en haar nieuwe vriend.  Op een dag vist hij een jonge vrouw op uit zee.  Hij is er aanvankelijk van overtuigd dat ze een vluchteling of een drenkeling is.  Maar aan zijn dochter vertelt hij dat ze een zeemeermin is.  De vrouw noemt zichzelf Ondine (een mythologische waternimf) en ze zingt enig mooi.  Hij neemt haar mee op zijn boottochten en wonder boven wonder vangt hij meer vis met haar dan zonder haar, vooral dan als ze zingt.  Zo begint hij stilaan zelf ook te twijfelen aan haar.  Is ze dan toch een zeemeermin ?

 

  Regisseur Neil Jordan brengt dit verhaal op een schitterende manier in beeld.  Samen met zijn cinematograaf slaagt hij erin om die typische, ietwat mysterieuze, sfeer van een Iers vissersdorpje weer te geven.  Het decor is prachtig en de scènes van het bootje van Syracus in een grijze zee zijn wondermooi in beeld gebracht.  Dit, gecombineerd met de schitterende muziek van Kjartan Sveinsson (de toetsenist van Sigúr Ros), zorgt voor een bijna magische cinema-ervaring.

Ook de acteurs brengen het er schitterend vanaf.  Colin Farrell speelt hier een opvallend realistische, breekbare Syracuse.  Een van zijn  beste rollen ooit.  Alison Barry, die zijn dochter Annie speelt, biedt schitterend weerwerk en de scènes tussen vader en dochter behoren dan ook tot de mooiste van de film.  Een film van Neil Jordan zonder Stephen Rea is ondenkbaar.  Hij is dus weer van de partij en speelt de lokale pastoor, die Syracuse helpt bij zijn ontwenningskuur en hem af en toe wat raad en advies geeft.  Dit levert een paar grappige scènes op tussen Farrell en Rea.  De Poolse actrice die Ondine gestalte geeft, moet vooral mooi zijn en mysterieus.  Ze doet dit meer dan behoorlijk.  Zij houdt het publiek in twijfel of ze al dan niet een zeemeermin is.

Na het magisch-realistische eerste anderhalf uur gaat de film bijna overstag omdat Neil Jordan vlug vlug nog wat thrillerelementen in zijn film verwerkt om de hele boel een verklaring te geven.  Jammer.  Misschien was die verklaring niet nodig geweest.  Toch een bijzonder mooie film van een getalenteerd regisseur met Colin Farrell in één van zijn mooiste rollen ooit.  Een aanrader !

De Thuiskomst

De Thuiskomst

(Harold Pinter)

door FC Bergman

 

Coach : Jan Bijvoet

Spel : Stef Aerts, Bart Hollanders, Matteo Simoni, Greg Timmermans en Rik Verheye

XXXX

Mijn allerliefste vriendin Grietje kan er maar niet mee om dat ik altijd een klein beetje net niet in zwijm val als ik een BV (of een andere bekende mens) tegen het lijf loop.  Zo zagen we ooit eens Jean-Paul Belmondo en het kwijl liep bijna uit mijn mond.  Dit klinkt misschien belachelijk, maar het is sterker dan mezelf.  Zo ook gisteren.  Toen we binnenkwamen in Theater Antigone kwam Jos Verbist even een praatje slaan met ons.  Dan ben ik toch wel even heel vereerd dat hij lid wil worden van mijn "vierkante meter"-club.  Let wel, ik heb dit vooral met acteurs en muzikanten.  En ik kan er niets aan doen.  Ik weet ook wel dat dit maar gewone mensen zijn, maar ik heb een mateloze bewondering voor ze dat het toch altijd weer wat raar doet als je zo iemand tegen het lijf loopt.

Even over het stuk nu misschien.  FC Bergman is een piepjong collectief dat eigentijds theater brengt ... en hoe !  Ze brengen met "De Thuiskomst" één van de bekendere werken van Harold Pinter en zetten dit naar hun hand.  Wat we te zien krijgen, is een gezonde mix van drama en, bijwijlen hilarische, komedie.  De vijf acteurs zetten alles op alles in deze ultrarauwe versie van dit stuk van Pinter.  Na een jarenlange afwezigheid komt Teddy terug bij zijn vader, zijn  broer en zijn oom.  Hij is ondertussen getrouwd en heeft 3 kinderen.  Wat volgt, is een confrontatie tussen de zuipende, vechtende en lallende Lenny en vader en de iets gesofisticeerdere Teddy en zijn vrouw.  Het wordt een onwaarschijnlijk weerzien.

FC Bergman brengt dit stuk eigentijds en schuwt de controverse niet.  In het begin van het stuk zien we de zuipende vader en zijn zoon.  Vader kotst de net genuttigde drank uit en begint aan een nieuw biertje.  De confrontatie met zijn "verloren" zoon leidt tot grappige, maar ook prangende momenten.  De scène waarin Lenny en Ann dansen met elkaar is zowel grappig als pakkend.  De vertolkingen zijn goed tot zeer goed.  Oom Shit (of is het Sid) is een kleinere rol, maar wordt naar mijn mening goed gebracht door Greg Timmermans (met als hoogtepunt zijn laatste scène (ik zal verder niets verklappen)).  Lenny en vader hebben hun sterke momenten, maar het zijn vooral Teddy en Ann die de show stelen als de "verloren" zoon en zijn vrouw.  Zij hebben natuurlijk ook wel de mooiste rollen, maar ze brengen het er schitterend vanaf.

Een paar minpuntjes in mijn ogen.  Waarom in godsnaam kiezen deze vijf rasechte Vlamingen ervoor om dit stuk te brengen in het Hollands.  Af en toe werkt dit wel, maar het komt de verstaanbaarheid niet altijd ten goede, vooral dan van Lenny.  Diezelfde Lenny heeft ook een quasi-monoloog aan het begin van het stuk en deze duurt ook veel te lang om blijven boeien.  Voor de rest een hele mooie, gedurfde voorstelling gezien van een groep waar behoorlijk wat potentieel in zit.  Ik ben ervan overtuigd dat we nog zullen horen van dit "FC Bergman".

Poëtische Rotonde-kunst II

 Dit zie je als je Sint-Niklaas binnenrijdt

Dan ben je 't toch wel even kwijt

Want wat stelt dit in godsnaam voor ?

Een of andere metafoor ?
(Sint-Niklaas 15/9/2010)