De Leeuwenkoning

De Leeuwenkoning

door Arte Del Sueño

Regie : Joana Colpaert en Tom Desmet

Spel : Jolijn Libbrecht, Ilse Wijffels, Tom Desmet, Shauni Dekoker, Tom Hillewaere, Lize Feryn, Irghen Dekoker, Jasper Cocquyt, Joppe Dekoker, Wolfe-Witje Wuestenbergs, Mathias Buckinx, Elke Dooms, Floris Devooght en Mattijs Otté

XXXX

Dit is nu toch al de derde musical dit jaar die ons enorm kon bekoren.  Het helpt natuurlijk dat Grietje grote fan is van de film waardoor het verhaal voor ons geen verrassingen meer kende.  Maar toch is dit een schitterende prestatie van "Arte Del Sueño".  Al vanaf de eerste scène word je overdonderd door al het moois dat zich over scène beweegt.  Rafiki zet de eerste tonen in van "Alles ademt en leeft" en het hele toneel komt in beweging (de giraffen, de antilopen, de zonsopgang, ...)  Ogen te kort om al dat moois op te nemen.  "Waauw !", was het enige dat ik kon uitbrengen na het zien van deze fantastische openingsscène.  En zo ging het verder.  Het spel tussen Simba en Mufasa in het hoge gras was bijzonder leuk gevonden.  Ook een indrukwekkende "Sta paraat" van Scar met een heel mooi decor (het olifantenkerkhof).  Timon en Pumba werkten serieus op de lachspieren van de allerkleinsten (en ook een beetje van mij hoor) en zo hoort het ook.  En zo ging het verder tot de laatste scène die al even indrukwekkend was als de openingsscène.  Waauw !

Een dikke pluim voor de hele ploeg.  Voor mij (met mijn beperkte muzikale gehoor) was de zang goed tot heel goed, met op kop Rafiki, Scar en Timon.  Het koor was gewoonweg schitterend, evenals het orkest !  Je waande je bij momenten echt in Afrika.  Ronduit indrukwekkend.  Dat zangers niet noodzakelijk ook grote acteurs zijn, werd ook nu weer duidelijk.  Hier en daar toch wat moeite met hun lichaam als ze niet moesten dansen.  Scar en Timon daarentegen konden mij dan weer wel bekoren.  Al bij al, een hele mooie voorstelling gezien.  Zo mogelijk het beste dat ik ooit zag van "Arte Del Sueño".  Een dikke proficiat !!!

 

Oliver!

Oliver!

(Charles Dickens & Lionel Bart)

door Musical van Vlaanderen

Regie : Frank Van Laecke

Spel : Peter Van Den Begin, Hilde Norga, Peter Van De Velde, Wanda Joosten, Deborah De Ridder, ...

XXXX

Van nostalgie gesproken, deze musical.  Ik herinner me nog goed hoe ik als kind in de zetel zat tussen mijn pa en mijn ma, genietend van de oscarwinnende musical "Oliver!" met een schitterende Ron Moody als Fagin.  Dit kwam allemaal weer een beetje naar boven toen we in Antwerpen zaten te kijken naar Fagin en zijn kornuiten.  Het kwam schitterend op gang met de kinderen in het weeshuis die zongen van "Soep, heerlijke soep !".  Vervolgens een intermezzo dat er voor mij uit had gemogen, m.n. de opbloeiende liefde tussen Mr. Bumble en Mrs. Cornley en de scène bij de begrafenisondernemer die net iets te lang aansleepte naar mijn gevoel.  Hierna echter kwam het pas echt goed op gang met het schitterende "Hé, kom er maar bij!", gevolgd door "Wat een leven", "Pikken wat je pakken kan" en "Zeg het maar".  De acteurs zongen en dansten alsof het een lieve lust was.

Peter Van Den Begin schitterde natuurlijk als Fagin, maar hij niet alleen.  Ook Hilde Norga zette een fantastische, brutale, maar toch kwetsbare Nancy neer.  Hoogtepunt van Nancy was ongetwijfeld "En toch ... hij ziet mij graag", heel mooi gebracht door diezelfde Hilde Norga.  Ook Peter Van Den Begin kende zijn moment de gloire met "Wat brengt morgen ?".  Kortom, een avondje pretentieloos amusement opgeluisterd met heel veel mooie liedjes en met schitterend acteerwerk.  Een echte aanrader, dit !!!

Een rijkgevuld cultuurweekend

Wat een weekend !  Een weekend boordevol cultuur.  Superdruk, maar heel plezant en supergezellig.  Vrijdagavond zijn we naar Wingene gereden om te gaan kijken naar de eerste montage van "Waarom ?", onze nieuwste film.  En die ziet er eigenlijk wel goed uit.  Het wordt een behoorlijk somber filmpje waar het publiek toch even bij zal moeten nadenken.  Ik had nog een paar bemerkingetjes en Ronny zal de montage nu in die zin aanpassen.  Ziet er op het eerste zicht veelbelovend uit met een paar hele mooie shots.  Ben benieuwd naar de reacties.  We zullen nu een proef-DVD maken en laten zien aan een paar mensen om te zien of het werkt.

Zaterdag dan de Knokke Boem Kerst- en Cultuurmarkt helpen klaar zetten en zondag deelgenomen.  Griet stond buiten bij de Glühwein en de braadworsten en ik zat in een klein zaaltje voor de projectie van "Zwevegem : waar het goed is om te leven" en natuuurlijk "Opposites Attract".   Je kunt je afvragen of een dergelijke filmprojectie thuis hoort op een Kerstmarkt, maar eigenlijk past dit wel in het concept.  Naast een Kerstmarkt is dit ook een soort cultuurmarkt.  Zo wordt er bijna constant live muziek gespeeld, is er een levende Kerststal, kon ik genieten van een vleugje poëzie en worden er filmpjes geprojecteerd.  Ik kreeg natuurlijk niet de massa over de vloer, maar had af en toe toch wat geïnteresseerden die even stopten en zichtbaar genoten van "ons" filmpje.  Opdracht geslaagd !

En dan natuurlijk de apotheose van het weekend, de voorstellingen van "Brieven aan Doornroosje".  Wij hadden ons alvast te pletter geamuseerd tijdens de repetities, maar het was heel moeilijk om te voorspellen wat een publiek hiervan zou vinden.  De zenuwen gierden dan ook door ons lijf toen we zaterdagavond klaar stonden om op scène te gaan.  We speelden de pannen van het dak en bleven supergeconcentreerd het hele stuk door.  Het applaus nadien was fantastisch !  We "mochten" zelfs nog eens terugkomen.  Wat een gevoel !  Op dat moment wist ik weer waarom ik zo graag toneel speel.  Het was genieten !  Ook de reacties achteraf waren grotendeels positief.  Iemand zei ons zelfs dat we net geen staande ovatie kregen.  Waauw !  Een paar kritische vrienden van ons waren laaiend enthousiast.  Oef, een pak van ons hart.  Opdracht geslaagd !  Vernieuwend, absurd theater brengen en toch een publiek weten te boeien.  Zondag stonden we daar alweer.  Ook nu werd er een goed tempo aangehouden, maar er liep technisch een en ander verkeerd.  Het publiek had hier echter niets van gemerkt en alweer kregen we zo'n warm applaus.  En zo sloten we een superdruk, maar o zo heerlijk cultuurweekendje af !

Met vrienden aan tafel

Met vrienden aan tafel

(Donald Margulies)

door Het Zwevegems Teater

Regie : Jef Depaepe

Spel : Bart Opsomer, Sylvie Delabie, Stoffel Van Boeckxsel en Kathy Thiriaux

XXXX

Dit stuk ("Dinner with friends") won in 2000 de prestigieuze Pulitzer prijs in Amerika en ik kan heel goed begrijpen waarom.  De vertaling van Jef  Depaepe doet het stuk ook alle eer aan.  Het is een stuk over hele gewone mensen die in een voor velen onder ons herkenbare situatie terecht komen.  Lies komt op bezoek bij haar beste vrienden Karen en Steven.  Haar man Tom kon er niet bij zijn, want hij is op zakenreis.  Op een bepaald moment barst ze in tranen uit en vertelt dat Tom haar verlaten heeft voor een ander.  Dit zorgt ook voor problemen bij Steven en Karen.  Karen kiest duidelijk partij voor Lies.  Steven vindt dat je beide klokken moet horen en wil in geen geval zijn beste vriend laten vallen.  Hierdoor komt ook hun relatie op de helling te staan want ook Steven en Karen hebben zo hun problemen en beginnen aan elkaar te twijfelen ...

Dit loodzware thema wordt echter met de nodige humor gebracht waardoor het stuk nooit te zwaar wordt.  Een moeilijke evenwichtsoefening toch wel omdat het gevaar dreigt dat de "zwaardere" scènes door het publiek niet als dusdanig ervaren worden door de luchtige toon van een aantal andere scènes.  Toch werkte dit in deze creatie zeer goed.  Ondanks de plezante momenten tussen Steven en Karen, werd het publiek toch stil bij twee cruciale scènes (mijn favorieten trouwens) tussen enerzijds Lies en Karen en anderzijds Tom en Steven.  Hele mooie, uitgebalanceerde scènes met allebei een goed uitgekiende, sfeervolle belichting (het zonlicht bij de scène met de vrouwen en het donkere sfeerlicht bij de barscène tussen Tom en Steven).  Goed geacteerd ook door de vier acteurs.  Aarzelend begonnen door Tom, maar goed rechtgezet later in het stuk.  Misschien wat overdreven begonnen door Karen en Steven, maar perfect goedgemaakt in de rest van het stuk.  Een knappe prestatie van de vier acteurs in stuk voor stuk moeilijke, maar o zo leuke rollen voor ieder zichzelf respecterende acteur of actrice.  Allemaal rollen waar een acteur zich kan in vastbijten en dat hebben ze alle vier voortreffelijk gedaan !

Ik had het reeds over de belichting in twee scènes, maar ook doorheen de rest van het stuk zorgde het licht voor de nodige extra accenten zonder al te nadrukkelijk aanwezig te zijn.  Het licht was er mede voor verantwoordelijk dat we echt geloofden in een hotel-, slaap- of woonkamer te zijn.  Het sobere decor werd perfect gebruikt ondanks de vele scènewissels (die misschien hier en daar wat te lang duurden, maar echt gestoord heeft het mij niet).  Ook de muziek paste perfect bij het stuk.  En, het mag gezegd, onze kindjes (Paulien, Laurie en Xenia) deden dat goed als de stemmetjes van de kinderen van beide koppels.  Wij waren toch een klein beetje trots dat onze kinderen deel mochten uitmaken van deze schitterende productie.  Een echt schot in de roos, wat mij betreft.

Doornroosje schrijft een brief aan haar gouden stud ...

... of was 't zo niet ?  Op de duur zou je 't een en 't ander door elkaar beginnen slaan.  Met "Brieven aan Doornroosje" zitten we in de laatste rechte lijn naar de première van volgende week zaterdag 11 december.  Het wordt zo'n stuk van "erop of eronder", zoals men zegt.  Wij, de acteurs en de regisseur, amuseren ons te pletter.  Hoewel het niet zo makkelijk is.  Er wordt heel weinig gezegd, maar er wordt wel heel veel "stil" spel gespeeld.  Veel hangt af van de juiste timing.  Dit houdt ook in dat we voor 200 % geconcentreerd zullen moeten zijn willen we dit tot een goed einde brengen.  Dit wordt zeker een uitdaging.

Ook het stuk is niet zo evident.  Het is eigenlijk een opeenvolging van "sketches", het ene komisch, het andere tragisch, maar meestal behoorlijk absurd.  Dit zal zeker niet door iedereen gesmaakt worden, maar wie erin wil meegaan, zal een fantastische avond beleven.

En dan zijn we bij Klakkeboem begonnen met de repetities van "De Gouden Stud", onder de deskundige leiding van Griet.  Het is een fantastische groep en het enthousiasme onder de acteurs is bijzonder groot.  Ik heb het gevoel dat iedereen zijn beste beentje wil voorzetten om er een fantastische productie van te maken.  Ik hoor dat ook de vrouwen enthousiast zijn.  Wat onzeker, maar dat is volkomen normaal.  Het stemt mij, als voorzitter, toch zeer tevreden dat iedereen zo enthousiast is over deze "feest"productie.  Ik heb ook het gevoel dat dit wel eens de productie zou kunnen zijn die Klakkeboem een nieuw élan geeft.  Laat ons bidden ...

Buried

Buried

Van : Rodrigo Cortès

Met : Ryan Reynolds

XXXX
 

Stel je eens het volgende voor. Je wordt wakker. Het is pikdonker en bij de minste beweging bots je met een of ander lichaamsdeel tegen een harde wand. Je vindt een zippo, je steekt die aan en wat blijkt, je ligt in een kist, begraven onder de grond. Wel, dat is wat Paul Conroy overkomt. Paul Conroy is een vrachtwagenchauffeur, die voor zijn werk in Irak actief is. Zijn konvooi wordt aangevallen en hij raakt bij die aanval bewusteloos. Het volgende dat hij zich herinnert, is wat ik hierboven beschreven heb. Hij vindt ook een blackberry en geleidelijk aan wordt het duidelijk dat hij ontvoerd is en dat zijn kidnappers willen dat hij aan een miljoen dollar raakt voor 21u00. Dat betekent dat hij nog anderhalf uur heeft en een race tegen de klok begint ...

Als toeschouwer maak je dan ook iedere seconde van Paul zijn beproeving mee. Een gewaagd, maar uitermate geslaagd experiment. De piepjonge regisseur (Rodrigo Cortès) kiest ervoor om op geen enkel moment de kist te verlaten, waardoor je als toeschouwer als het ware mee in de kist opgesloten zit. Wij weten alleen wat Paul Conroy weet. Daarenboven gebruikt hij zijn camera zo inventief dat je op geen enkel moment naar een zelfde beeld zit te kijken. Er zitten voortdurende shotwissels in waarin close-ups afgewisseld worden met dolly shots. Ook het licht speelt een grote rol. Enkel en alleen als Paul licht heeft, zien wij ook wat er gebeurt. Zo heeft hij een zaklamp die niet zo goed werkt en af en toe aan en uit floept. Als toeschouwer ruik je de kist bijna. Je voelt het zand bijna die de kist binnen druppelt.

Daarenboven levert Ryan Reynolds hier een knalprestatie. Hij moet wel, want hij is de enige acteur. De rest van de acteurs heeft enkel zijn stem geleend. Een hele goeie film met een uiterst origineel uitgangspunt. Negentig minuten lang op een hele kleine locatie zonder dat je je als toeschouwer ook maar één seconde verveelt en met een nagelbijtende finale. Waaaauw !!! Wij waren alvast serieus onder de indruk !

Buenas Dias Benidorm

Buenas Dias Benidorm

(Willy Gillis)

door Het Kuurns Theater

Regie : Willy Denhaene

Spel : Jan Vanwynsberghe, Caroline Dermaux, Ine Desplinter, Christine Debaveye, Wouter Vandekerckhove, Ilse Debaveye, Chris Van Speybroeck, Norbert Debaveye, Peggy Vandenbroucke, Bart Nollet en Daan Frère

XXXX

Eerst en vooral zou ik willen zeggen dat ik eigenlijk wel een fan ben van "Het Kuurns Theater".  Ik zag er al een aantal hele mooie stukken, met als absolute hoogtepunten "Eer de haan kraait" en "Top Dogs".  Maar deze keer kon de voorstelling mij echt niet bekoren.  Het stuk op zich vond ik al allesbehalve, maar goed, dat zou ik nog kunnen vergeven als de rest klopt.  Maar helaas was dat ook niet het geval.

Jammer dat er niet wat meer aandacht besteed werd aan de afwerking van het decor.  Ofwel werk je met een realistisch decor ofwel werk je met een bewust onafgewerkt decor.  Dit hier was mossel noch vis.  Het decor op zich was al op het randje en dan bleek ook nog eens dat je achter het decor vanalles zag gebeuren waardoor de aandacht voortdurend afgeleid werd van het stuk.  Zo werd op een bepaald moment een zak van de Aldi in de "badkamer" gezet en die kon je dan zien in de "slaapkamer".  Ook de souffleur leek een rol te spelen, want hij of zij kwam regelmatig in beeld.  Een vaas werd gezocht in de kast, maar die bleek in de "keuken" te staan, niet toevallig vlak naast de kast.  Ook over de "plaatsing" van de acteurs leek niet voldoende nagedacht.  Het spel was veel te nerveus om te blijven boeien.  Integendeel, je zou het op de duur op je heupen krijgen.  Af en toe had ik het gevoel naar een repetitie te zitten kijken.  Kortom, een gemiste kans van een groep die nochtans veel meer in haar mars heeft.  Ik ben er echter van overtuigd dat ze er volgend jaar opnieuw zullen staan met hopelijk een meer afgewerkte productie dan deze.

Tramlijn Begeerte

Tramlijn Begeerte

(Tennessee Williams)

door Koninklijk Theater Rostune

Regie : Bart Gerard

Spel : Stefaan Bonte, Guy Acke, Britta Roelants, Tania Tamsin, Filip Savat, Sabrina Strubbe, Sabine Traen en Dany Vlaminck

XXXX 

"A Streetcar Named Desire", de klassieker van Elia Kazan, met een schitterende Marlon Brando en Vivien Leigh in de hoofdrol.  Probeer dat maar eens na te doen.  Probeer dat maar eens op een deftige manier op scène te zettten zodanig dat je Marlon Brando vergeet.  Want, zeg nu zelf, wie Stanley Kowalski denkt, denkt Marlon Brando.  En toch zijn ze er bij Theater Rostune ei zo na in geslaagd ons de klassieke verfilming te doen vergeten.  Aan de regie zal het alleszins niet gelegen hebben.  Die vond ik namelijk goed tot zeer goed.  Een optimaal gebruik van de (grote) scène met goed uitgekiende "plaatsingen" van de acteurs en een heel goed gebruik van belichting.  Zo werd de woonst van de Kowalski's in een witgeel licht gestoken en achteraan en rechts op de scène zat er blauwig licht waarmee de straat gesimuleerd werd.  Zo was het enige onderscheid tussen binnen en buiten een streep licht.  Goed gevonden en het werkte ook heel goed naar mijn bescheiden mening.  Naar het einde toe werd het licht binnen zelfs rood om de opgelopen spanning tussen Blanche en Stanley te symboliseren.  Knap allemaal.  Ook de muziek paste wonderwel.  Snerpende violen illustreerden de toenemende spanning ten huize Kowalski.

Alleen jammer dat de acteurs niet allemaal van hetzelfde niveau waren.  Blanche was voor mij heel goed op dreef in een toch wel aartsmoeilijke rol.  Een goede tweede was Stanley Kowalski die, ondanks het feit dat hij fysiek niet de Kowalski was die ik mij voorstel, telkens hij op scène kwam diezelfde scène op zijn manier ook tot de zijne maakte.  Tenslotte hadden we Stella die misschien niet het niveau van eerder genoemden haalde, maar toch heel goed deed wat van haar verwacht werd.  Mitch was niet slecht, maar moest het vooral hebben van momentjes.  Hij kon mij niet altijd overtuigen.  Echter, een meer dan verdienstelijke creatie van deze klassieker van Tennessee Williams.  Een dikke proficiat aan de hele groep !

De Gouden Kat

Jaarlijks organiseert de Iepers film- en videoclub "Cinypra" "De Gouden Kat", een film- en videofestival met de toppers uit West-Vlaanderen.  De eerste 100 minuten film van de WEVAC-wedstrijd krijgen de eer om deel te nemen aan dit festival.  En dit jaar viel die eer ook ons te beurt.  Deelname op zich is dus al een hele eer.  We kregen vijf goeie films te zien.  Een aantal heb ik al besproken bij eerdere "posts".

Opposites Attract

(Kurt Velghe)

De Voorspeller

(Olivier Grenelle)
 

Holderdebolder naar de polder

(Daniël De Vos en Jeannette Mortier)

Tango Masqué

(Leslie Eggermont)

XXXX

Prachtige sfeerschepping in deze film.  Twee jonge vrouwen leren elkaar kennen tijdens de dansles (tango) en worden verliefd op elkaar.  Zolang er niets gezegd wordt, is de film goed tot zelfs zeer goed.  Jammer van de dialogen want die halen de rest van de film naar beneden.  Ook de belichting in de eerste scène kon een pak sfeervoller.  Iets meer aandacht voor de acteursregie en dit was zowaar een zeer goeie film geworden.

Leven met beren

(Noël Cannoot)

Mooie film, leuke beelden, interessant onderwerp.  Voor mij was de soundtrack echter te overdadig aanwezig in deze film.  Toch heel mooi om naar te kijken, deze.

Stilte, ik hou van je stem 

(Christiane De Milt)

Een film over de stilte waarin constant gesproken wordt.  De beelden spreken echter voor zich.  Wat echte stilte had deze film zeker geen kwaad gedaan.

Zoals je ziet, nogal wat diverse films.  Appels worden als het ware vergeleken met jeansbroeken.  Altijd moeilijk.  Diverse genres en stijlen met elkaar vergelijken.  Drie documentaires en drie speelfilms.  Aangezien dit een alternatieve jury was, bestaande uit o.a. een kunstschilderes en een fotograaf, is het logisch dat zij meer oog hadden voor fotografie dan voor scenario of verhaallijnen, wat uiteraard hun goed recht is.  Dat maakt dan ook dat de drie documentaires met de drie prijzen gingen lopen :

1. Holderdebolder naar de polder - Gouden Kat

2. Leven met beren - Zilveren Kat

3. Stilte, ik hou van je stem - Bronzen Kat

Drie terechte winnaars.  Nogmaals een dikke proficiat aan de laureaten en wij zullen uiteraard ons best doen om hier volgend jaar opnieuw aan te mogen deelnemen.  

Spiegelwanden

Spiegelwanden

(Ger van Veen)

door KSMG vzw

Regie : Bart Gerard

Spel : Bart Claeys, Myriam Anne, Nele Deboeuf, Philiep Termote, Stefaan Vanhaelewyn en Patrice Van Laethem

XXXX

Een mooi stuk dit, gebracht in een origineel kader toch wel.  We gingen binnen in een bar waar we voordien en nadien nog iets konden drinken.  Iedereen ging uiteindelijk op een stoel gaan zitten en de bar zelf diende ook als decor voor dit stuk van Ger van Veen.  Het viel me meteen op dat dit geen makkelijk stuk is om te spelen.  Het is een rauw, naturalistisch stuk over de kleine kantjes van de mens.  Het café van Marc heeft zijn beste tijd gehad.  Zijn vrouw is zwaar aan de drank en hulpje Iris verdient nog wat bij door zichzelf te prostitueren.  Op een dag krijgen ze bezoek van een handelsreiziger die hun wereld op z'n kop zet en de vrouwen het hoofd op hol doet slaan.

Het stuk bevat nogal wat emotionele uitbarstingen en die moeten natuurlijk juist zitten en dat was hier jammer genoeg niet altijd het geval.  Nochtans werd er door de meeste acteurs op een behoorlijk niveau geacteerd.  Vooral de vrouwen blonken uit en ook de acteur die de rol van de handelsreiziger voor zijn rekening nam, kon mij meer dan bekoren.  Grote uitblinker echter was Bart Claeys in zijn rol van Ronny, de zwakzinnige klant van het café.  Alleen jammer dat café-uitbater Marc dit niveau niet haalde waardoor veel van de emotionele spanningen tussen de acteurs verloren ging.  Een gemiste kans wel want het stuk op zich beviel mij wel.  Een stuk over echte mensen met hun kleine kantjes.  Een stuk ook over wat geld en macht doen met een mens.  De belichting had ook beter gekund.  Hier en daar stond een acteur in het donker.  Mischien was dit bewust of had dit te maken met de locatie.  Toch kon ik mij niet van het gevoel ontdoen dat hier iets meer mee te doen was.

Ik heb mij niet verveeld en bij momenten genoten van het spel van de acteurs, maar het stuk heeft mij te weinig geraakt wat uiteindelijk toch de bedoeling moet zijn van dit soort stukken.  Eén scène vond ik schitterend en dat wou ik toch ook nog even vermelden.  Bijna op het einde van het stuk komt de handelsreiziger het café binnen waar de "bazin" ligt te slapen met een kater van hier tot in Tokyo.  De scène duurt meer dan 10 minuten en de eerste 7 minuten wordt er niks gezegd.  Goed gedaan en de hele tijd kon je een speld horen vallen in de zaal.  Mooi !