The Swarm

Herinnert u zich "The Swarm" nog, zo'n B-horrorfilm uit 1978 met Richard Chamberlain en Michael Caine in de hoofdrollen.  De echte hoofdrol in de film was echter voor een moorddadige zwerm bijen die dood en terreur zaaiden.  Welnu, deze morgen waande ik me heel even op de set van "The Swarm".  Ik stopte voor een koffie en wilde terug in mijn auto stappen.  Ik zette mijn koffie op het dak van mijn wagen en deed dan het portier open.  Toen nam ik de koffie en stapte in.  Ik keek in de achteruitkijkspiegel en zag een wesp achter mij door de wagen zoemen.  Ik stapte uit en liet het portier open.  Voor ik er erg in had, zaten er wel 4 wespen in de auto.  Een lichte vorm van paniek maakte zich van mij meester.  Ik zette alle portieren open en wachtte tot de wespen zouden verdwijnen.  Eén voor één zoemden ze weg.  Toen ik wilde instappen, hoorde ik alweer gezoem rond mijn hoofd.  De paniek sloeg bijna om in angst en ik sloeg naar de wesp.  Het beestje bleef maar komen.  Met één welgemikte slag raakte ik de wesp.  In mijn beweging liet ik mijn bekertje koffie op de grond vallen.  De koffie stroomde weg onder mijn been door.  De wesp was geraakt, oef, en ik stapte in.  Ik startte de motor, maar toen ik naar links keek, zag ik de wesp op mijn linkerachteruitkijkspiegel.  Hij grijnsde naar me en leek te denken : "Ik krijg je nog wel !".  Hierop stoof ik weg ...

Een maquette

Geef toe, als je regisseur plots komt opdraven met een schoendoos met een missende wand en een stuk gekreukt groen papier geplakt tegen de achterwand, dan begin je je als acteur toch wat vragen te stellen. Als hij daar dan ook nog eens papiertjes in begint te plaatsen met namen op, dan frons je toch even je wenkbrauwen. Na enkele ogenblikken was het echter duidelijk. Het ging hier om de maquette van het decor waarin wij ons als acteurs zullen moeten voortbewegen. En die papiertjes met namen op stelden ons voor. Aaaaaaah !

Deerlijk

Deerlijk ? Ja, Deerlijk. Ik heb, of beter had, niets met Deerlijk. Echt niets hé, behalve dan dat ik er vroeger wel eens placht uit te gaan. Meer bepaald in "The Golden" (een discotheek (in lang vervlogen tijden kon je uitgaan in Deerlijk, echt waar)). Tot vorig jaar, toen Griet besloot om mee te spelen bij "Die Ghesellen", een Deerlijks amateurtoneelgezelschap. Het gezelschap beviel ons wel. Vandaar dat we nu samen meespelen in de volgende productie ("Brieven aan Doornroosje"). En nu heb ik ineens heel veel met Deerlijk. Ik leer een aantal echte Deerlijkenaars kennen (en zij mij) en ik breng een groot deel van mijn vrije avonden in Deerlijk door.

En alsof dat nog niet genoeg is, vertelde een bevriend koppel ons het voorbije weekend dat ze vanaf 1 oktober een café beginnen in Deerlijk. Van toeval gesproken. Geef toe, voor iemand die vroeger weinig of niets had met Deerlijk, ziet het ernaar uit dat ik in de nabije toekomst behoorlijk wat tijd zal doorbrengen in Deerlijk. Tja, want wat doe je na een repetitie ... ? Eh, op café gaan, tiens ... ;-)

Cultuurmarkt 2010

Hoe gek kan je zijn ? Dat dacht ik bij mezelf toen we zondagmorgen met 7 in de auto stapten. We vertrokken namelijk voor een dagje Antwerpen. We zouden met TG InTeam (ons eigen onafhankelijk theatergroepje) "Dubbel Gemengd" (dat we brachten op "Spots Op West") nog eens opvoeren op de Cultuurmarkt (in de gebouwen van Open Doek). Eerste halte was Roeselare, waar we onze vriend Bart oppikten (hij zou voor ons de techniek verzorgen, waarvoor nogmaals dank, Bart). We propten hem zo goed en zo kwaad mogelijk bij in de auto (vier op de achterbank en Bart en Ulrieke helemaal achteraan) en togen op weg voor een lange dag. We parkeerden ons op de Sint-Michielskaai en namen een "shuttle" richting Zirkstraat (de gebouwen van "Open Doek"). Bart bleef daar wachten op Vincent. En tenslotte ontmoetten we elkaar ter plaatse. Een gezellige bedoening daar. Je leert ook wat mensen kennen en je ontmoet mensen die je al gesproken hebt aan de telefoon.

Om 11u00 hadden we een afspraak met de technicus ter plaatse om te zien hoe wij de zaak zouden aanpakken. De vorige groep was echter nog bezig en het was toch 11u40 tegen dat wij konden beginnen. Nog een paar keer tekst repeteren, lichtstanden bekijken en het lange wachten tot aan de voorstelling kon beginnen. Na een korte wandeling tot aan de Grote Markt besloten Griet en ik om, samen met de kinderen, een tweetal voorstellingen mee te pikken vooraleer we zelf moesten aantreden. Eerst zagen we "Willem Wilnie en Willeke Wel" door Pulcinella, een leuke vertelling op muziek voor de allerkleinsten. Leuk voor de kinderen en best wel goed gebracht ook. Vervolgens zagen we "De Lift" door K.T. Osea. Dit zagen wij al op "Spots Op West" en ik had het gevoel dat we nu een iets strakkere voorstelling te zien kregen dan in Westouter. De kinderen genoten er alleszins van. En dan was het onze beurt. Ons "decor" (een wit plastic dekzeil, twee stoelen en een tafel) werd opgezet, de lichtstanden werden bekeken, nog een laatste tekstrepetitie. Wij waren er klaar voor. Er kwamen toch 25 mensen kijken (voor een niet-Antwerpse groep is dat niet slecht, toch ?). Wij gaven het beste van onszelf en 30 minuutjes later verliet het publiek tevreden (althans, dat hopen wij) de zaal. Hiervoor waren wij om 7u30 opgestaan en reden wij op en af naar Antwerpen. Hoe gek kan je zijn ? Welnu, ik zal jullie iets bekennen. Als we ooit nog eens de kans krijgen om dit te doen, dan doen we zeker opnieuw mee. Toneel spelen is en blijft een hele plezante, supersociale bezigheid. Volgend jaar opnieuw ?

Tenslotte aten we nog in een gezellig restaurant aan de Vlaamse Kaai en trokken we huiswaarts. Rond 21u30 waren we thuis, om 22u15 ploften we ons in de zetel en om 23u10 betrapten we onszelf erop dat onze ogen dicht waren en we waarschijnlijk al wat hadden geslapen. Dus besloten we om naar bed te gaan en te genieten van een "welverdiende" rust na een drukke, maar aangename dag op de Cultuurmarkt. Tot volgend jaar, Antwerpen.

Spots Op West 2010

Spots Op West 2010

Weg met Werchter, weg met Dranouter, weg met Humorologie, weg met Dour, "Spots Op West" is officieel het leukste festival van Vlaanderen en omstreken. En ook het gezelligste. Misschien is dit een heel klein beetje subjectief omdat ik een echte theaterliefhebber ben, maar toch ... Naar jaarlijkse gewoonte brachten wij twee dagen door in Westouter. We sliepen er zelfs (bij de mensen van "Zoo-Story") en het werd alweer een hele leuke bedoening. We aten er ciabatta's, dronken er rode wijn en pintjes en genoten vooral van een aantal mooie theatervoorstellingen. Nieuw dit jaar was dat we voor de eerste keer zelf deelnamen. Vincent, Griet en ikzelf (drie rasechte Klakkeboemers) namen het initiatief om dit jaar zelf een stukje op de planken te brengen tijdens dit festival. We bedachten een naam voor "ons" gezelschapje (TG InTeam) en we vroegen Stefan Vancraeynest of hij ons wilde regisseren en Bart Gerard of hij de belichting wilde verzorgen. Daar Stefan weinig tijd heeft in de maand juni, kwam hij één keer per week om ons zijn aanwijzingen te geven. Zo werd hij een meer dan gewaardeerde coach voor "onze" interpretatie van "Dubbel Gemengd", een compilatie van eenakters van een aantal bekende auteurs, zoals Alan Ayckbourn, James Saunders, enz. Zaterdag 10 juni 2010 om 15u00 was het zover. Bart stak de lichten aan en wij staken van wal. We speelden voor een quasi volle zaal (75 van de 80 plaatsen bezet) en gaven het beste van onszelf. Blijkbaar werd dit ook wel gesmaakt door het publiek en ons weekend kon al bijna niet meer stuk. En nu konden we optimaal genieten van onze collega-toneelmakers. We kregen een gevarieerd aanbod te zien van goed tot zeer goed theater. Hieronder een overzichtje :

De Laatste Nachtdoor Nieuw Wezemaals Toneel
Tekst, regie en spel : Marc Smet

XXXX

Aangezien ik van plan ben om ooit eens "Het Albino-monster" van Marc Smet te creëren, was ik wel heel benieuwd naar deze monoloog. Vol verwachting ook. De verwachtingen werden dan ook meer dan ingelost. Wat een tekst ! Het verhaal van een man wiens vader net gestorven en die vertelt over de relatie met zijn vader als kind en als volwassene. Stukje bij beetje krijgen we te horen welke last deze man met zich meedraagt. Heel mooi gebracht. Soms op het theatrale af, maar nooit echt storend. Heel goed gedaan ! Een aanrader !

Vloed

door Vi
Tekst en regie : Filip Debosschere
Spel : Jona Kesteleyn, Alexandre Popowycz en Mattias De Meulenaere
XXXX

Een afstudeervoorstelling van de Fontys Academie voor Drama Tilburg. En wat voor één. Genoten van de eerste tot de laatste minuut. Drie jongemannen hebben "iets" overleefd en komen samen terecht in een kleine ruimte. Het lijkt wel alsof ze de wereld herontdekken. Ook worden ze lastig gevallen door een duistere vijand. 45 minuten theater zonder één verstaanbaar woord te spreken. 45 minuten bewegen, dansen, "zingen", ... Een lust voor oog en oor.

De Drakendoder en Afspraak In Het Park

door De Stresskonijnen
Tekst en regie : Etienne Notteboom
Spel : Norbert De Coster en Etienne NotteboomXXXX

Leuk idee, leuk concept. Leuk om naar te kijken en te luisteren. Met heel eenvoudige middelen wordt een decor opgebouwd. Twee acteurs betreden de scène en brengen ons het verhaal van een kleine jongen die "Drakendoder" wil worden. Aan de hand van een aantal momenten uit het leven van de jongen zien we of hij daar al dan niet in slaagt. Leuk. Zo mogelijk nog leuker was "Afspraak In Het Park". Hierin belanden twee mannen op hetzelfde moment op hetzelfde bankje in hetzelfde park. Beiden hebben een afspraak op hetzelfde tijdstip. Heel plezant met een verrassende ontknoping. Goed gedaan en heel aangenaam om naar te kijken.

Zoo-Storydoor Ama-Producties
Tekst : Edward Albee
Vertaling : Gerard Reve
Regie : Eric Meirhaeghe
Spel : Bart en Daniël ClaeysXXXX

Een hele mooie tekst, goed gebracht door vader en zoon Claeys. Het mocht misschien af en toe nog wat scherper, nog wat heviger. En de laatste scène duurde misschien net iets te lang om geloofwaardig te blijven, maar desalniettemin genoten van een leuke voorstelling.

Waar De Wilde Rozen Groeiendoor Academie Poperinge
Tekst : Wim Chielens
Regie : Frank Verdru
Spel : Chris Vandenberghe, Trui Baes, Johan Nuyttens, Josine Quaeghebeur, Annie Lemahieu, Mieke Delanote, Lena Leurs en Sabine Dewitte
XXXX

Leuk idee, om "Where the wild roses grow" van Nick Cave en Kylie Minogue om te zetten naar een toneelstuk. Interessant verhaal, maar volgens mij net niet interessant genoeg gebracht om mij 60' te boeien. Iets te academisch allemaal om boeiend te blijven. Goed gebracht door het gros van de acteurs, daar niet van, maar te theatraal, te academisch om mij een uur aan mijn stoel gekluisterd te houden.

De Liftdoor K.T. Osea
Tekst : André Steenbeek
Regie : Sven Claeys
Spel : Youri De Bondt, Philippe Van Deyck, Melissa Schotmans, Anneke Aerts en Andy MichielsXXXX

Heel plezant uitgangspunt. Stop vier mensen in een lift die stil valt en zie wat er gebeurt. Een paar leuke ideeën, maar te weinig om 20' te overtuigen. Ten eerste werden de vier personages in een te grote lift gestopt. Ook het spel was bij momenten te zwak om het publiek te kunnen overtuigen.

Een vrouw alleendoor Rosanne Pauwels
Tekst : Dario Fo
Vertaling : Frans Roth
Begeleiding : Chris Debruyne
Spel : Rosanne Pauwels
XXXX

Een monoloog van Dario Fo. Op zich een schitterende tekst, maar veel te theatraal gebracht. Geen moment geloofde ik wat die vrouw aan het vertellen was. Ooit had ik eens een stukje hieruit gezien, maar veel beter (ook door amateurs). Hierdoor was ik misschien bevooroordeeld, maar toch : dit kan beter.

Al bij al kunnen we terugblikken op een geslaagde editie van "Spots Op West". Onze eigen productie viel heel goed mee en we kregen ook een aantal hele leuke voorstellingen te zien. Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij. Hopelijk met evenveel toneel, evenveel rode wijn en evenveel zon als dit jaar. Tot volgend jaar !

Humorologie 2010

Humorologie 2010

Dit was onze eerste kennismaking met het fameuze humorologie-festival. En dat was best een aangename. Een heel gezellig festival-sfeertje in leuk gezelschap (Annick, Bé, Kris, Pedro en Vincent). We zagen vier voorstellingen, waarvan twee goed en twee minder goed. Dat heb je natuurlijk wel met festivals. Dit neemt echter niet weg dat we volgend jaar zeker weer van de partij zullen proberen te zijn.

666
door Yllana

XXXX

Vier gedetineerden komen aan op "Death Row" en bereiden zich voor op hun einde. Drie van hen zijn overduidelijk echte criminelen. De kleinste van de vier lijkt onschuldig. Voor de rest is er maar weinig verhaal te bespeuren. We krijgen de ene humoristische sketch na de andere. En hoe verder de voorstelling vordert, hoe grappiger die worden. En dit allemaal zonder één woord te zeggen. "Yllana" gebruikt een universele theatertaal die een mix is tussen fysiek theater, commedia dell'arte en slapstick. Kwam voor mij wat traag op gang, maar eens de heren goed op dreef kwamen, hebben we toch een aantal keren goed moeten lachen. Hoogtepunten voor mij : de slow motion droom, de scène met de "duivel" en de sketch met de twee gehangenen. Een aanrader. Deze mannen zou ik graag nog eens aan het werk zien.

Lies Lefever en David Galle
door Lies Lefever en David Galle

XXXX

Twee piepjonge komedianten. Een slechtziende Antwerpse negerin en een "roste" Westvlaming. Beiden brengen ze stand-up comedy. Lies laat zich vooral leiden door haar liedjes waarin ze haar rake teksten zelf begeleidt met haar gitaar. Haar versie van "Rood" klinkt net iets anders dan die van de Marco zelf. Goed gebracht en goed gelachen ook af en toe. David houdt het bij woord en ziet in de invoering van de Euro de reden waarom de roodharige medemens uitgestoten wordt. Goeie moppen, goed gebracht, maar jammer dat hij niet iets zelfzekerder naar voren komt. Misschien zat het feit dat dit een try-out was daar wel voor een groot deel tussen. Maar voor de rest hebben we wel goed gelachen met deze twee beloftevolle leukerds.

Ca va pas ce faire tout seul
door Les Cousins

XXXX

Twee Franse clowns met af en toe leuke acrobatieën en met als hoogtepunt een liedje, gespeeld op kristallen wijnglazen, gevuld met water. Best goed gedaan hoor en heel af en toe ook grappig. Dit is echter vooral iets voor kinderen en was aan mij niet echt besteed. Eerder saai, vond ik.

Les demoiselles de rêve en leur soutien
door Pascale Platel

XXXX

Tot slot Pascale Platel in een eerder slaapverwekkende vertoning. Nochtans behoorlijk wat van verwacht en ook het uitgangspunt had wel iets. Pascale Platel laat ons kennis maken met haar muzen. Van Marilyn Monroe tot Maria Callas. Ze doet dit aan de hand van kleine anekdotes, aangevuld met beeldmateriaal. Allemaal nogal saai eigenlijk. Het kon mij althans niet boeien en er zat ook net iets te weinig humor in om de aandacht blijvend vast te houden.


We sloten wel af met een drankje op het hele gezellige terras en dat was dan weer wel heel goed. Een leuke namiddag beleefd op "Humorologie" en, zoals reeds gezegd, voor herhaling vatbaar.

Het uur van de prutser

Het uur van de prutser

Spel : Wim Helsen

XXXX

Een hyperkineet met een ongebreidelde fantasie. Zo kun je Wim Helsen het best omschrijven. Hij komt op scène, begint een verhaaltje te vertellen dat dan algauw ontaardt in een absurd geheel waar hij zelf kop noch staart lijkt aan te krijgen. Dat lijkt alleen maar zo, want deze komiek weet perfect waar hij mee bezig is. Hij vertelt verhaaltjes. Op het eerste zicht alledaagse, kleine, diepmenselijke verhaaltjes. Maar dan neemt zijn fantasie de bovenhand en voor je het weet, wordt je meegesleurd in de fantasiewereld van Wim Helsen. En het is er goed toeven. Hij is, naast een goed komiek, ook een goed acteur. En dat vertaalt zich in zijn voorstelling. Hij speelt de hele tijd. Eén cruciale verhaallijn speelt hij de hele tijd alsof hij het meent, maar achteraf blijkt dit gewoon één grote leugen te zijn, alweer ontsproten uit het waanzinnige brein van Wim Helsen. En hij speelt het zodanig dat je gelooft wat hij zegt.

Jammer misschien dat we net een paar dagen geleden Wouter Deprez hadden gezien en dus een vergelijkingspunt hadden. Wouter Deprez was net iets beter, iets spitsvondiger. Hoewel je beide heren natuurlijk niet kunt vergelijken. En Wim Helsen is echt wel goed hoor. Op voorwaarde dat je wil meestappen in het absurde universum van hem. Die man zijn fantasie lijkt eindeloos. Het ene moment verzint hij een superheld, twee minuten later speelt hij een "alien" die op de scène geland is. Nog weer wat later dan "denkt" hij dat hij zijn ogen niet meer open krijgt en ga zo maar verder. "Het uur van de prutser" kan je niet meer gaan bekijken, maar zijn nieuwe show moet je zeker eens meepikken. Het is echt de moeite waard op voorwaarde dat je wil meestappen in zijn absurde fantasiewereld.

Je zal alles worden

Je zal alles worden

Coaching : Randall Casaer

Spel : Wouter Deprez

XXXX

"Je zal alles worden" begint magistraal. Wouter Deprez zit in de wagen en is met zijn hoogzwangere vrouw op weg naar het ziekenhuis waar ze zal bevallen. Hij vertelt dit in één lange woordenstroom en zet zich dan uiteindelijk neer in een stoeltje tussen zijn boeken. Hij vertelt dat hij geëvolueerd is van een "gewone" comedy-artiest naar een schrijver. Hij wil dan ook niet meer spelen voor het gewone comedy-publiek, maar voor een literair publiek. En laten wij nu net zo'n literair publiek zijn. Hij bouwt de voorstelling op aan de hand van brieven aan zijn zoon. Die brieven leest hij voor uit zijn boekje "Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen". De ene al mooier dan de andere, maar altijd een rake typering van het prille ouderschap. Wouter Deprez adoreert zijn zoontje Joshua en laat dat ook duidelijk blijken. Af en toe veracht hij hem bijna, maar ook dat is weer typisch voor elke ouder. Toch druipt de liefde voor zijn zoontje van de voorstelling.

Hij bouwt de hele voorstelling mooi op aan de hand van de brieven en laat ook duidelijk blijken dat alle grote artiesten meteen ook de grootste ego's zijn. Daardoor verliest hij misschien wat aan sympathie bij het publiek, maar hij blijft het allemaal wel relativeren en de zaken die hij vertelt, zijn ook zo herkenbaar dat je hem nooit verguist. Hij blijft al bij al de sympathieke knul die zijn privé-leven te grabbel gooit en daar nog mee kan lachen ook. Het leuke aan Wouter Deprez is ook dat hij niet noodzakelijk grof of vulgair moet worden om grappig te zijn. Hij kan dat zo ook wel. Door dingen te vertellen die de meesten denken, maar die niemand ooit durft uit te spreken. Kortom, een aanrader !

Tramlijn Begeerte

Tramlijn Begeerte

(Tenessee Williams)

door Teater De Schizo's

Regie : Katrijn Govaert
Spel : Heidi Van der Jeugt, Ben Deckers, Yarilien Pringels, Ron Van Kersschaever, Stephan Van Rumst, Xaveer Van Ostade & Priskilla Deck

XXXX

Een vriend van ons zei ons nog 's namiddags : dit is een schitterend stuk, maar blijf eraf, zeker als je niet Marlon Brando of Paul Newman heet. Deze uitspraak spookte de hele avond door ons hoofd. We kwamen aan in het CC te Lokeren en de toch wel hele magere publieke belangstelling was al een teken aan de wand. Ik ving een glimp op van het reservatieblaadje aan de kassa en las : 43 aanwezigen. Dat betekende dat hier waarschijnlijk alleen maar vrienden en familieleden van de acteurs en de regisseur aanwezig waren. Of was dat te pessimistisch ingeschat ? Het kon ook zijn dat "De Schizo's" met hun manier van theater brengen enkel de echte toneelliefhebber aanspraken. Toen echter het licht uit ging en de acteurs de scène betraden, begonnen een aantal aanwezigen spontaan te lachen bij het zien van hun broer/zoon/buurman/vader en wist ik dat mijn vrees op voorhand gegrond was geweest. Wat een beklijvend stuk had moeten zijn, werd door het publiek herleid tot een veredelde klucht.

We moeten eerlijk zijn. Dit werd ook voor een stuk in de hand gewerkt door hetgeen we op scène te zien kregen. Ik had ooit de film gezien met een magistrale Marlon Brando en een goed op dreef zijnde Vivien Leigh in de hoofdrollen en herinnerde mij dat ik dat zeker geen slechte film vond. Ook nu weer vond ik het verhaal op zich best leuk om volgen. We dalen eigenlijk neer in de diepste zieleroerselen van de mens. Stella DuBois heeft haar ouderlijke thuis verlaten en woont nu samen met haar man Stanley Kowalski in de achterbuurten van een of andere Amerikaanse grootstad. Stella leeft voor haar man. Ze kookt voor hem, ze wast voor hem, ze adoreert hem. Kowalski zelf is een oermens, hij leeft enkel voor bowling, poker en de drank. Daarenboven is hij een agressieveling die er zijn hand niet voor om draait om Stella eens goed af te troeven. Op een dag komt de zus van Stella, Blanche, op bezoek. Zij verstoort het leventje van Stella en Stanley en er ontstaat een soort vijandig-erotische spanning tussen Blanche en Stanley ...

De regie was op zich niet slecht. Het kleine huisje van de Kowalski's werd volledig afgebakend met flessen drank (drank speelt een grote rol in het leven van de personages en het glas symboliseert het feit dat er geen privacy is ten huize Kowalski). We kregen ook een paar leuke beelden voorgeschoteld. Zo kregen we een hele leuke scène tussen Blanche en Mitch. Allebei in profiel. Ze verklaarden elkaar de liefde en bleven elkaar de hele tijd in de ogen kijken. Dan ook een scène waar Blanche en Mitch op de voorscène zaten terwijl Blanche haar verleden vertelde. Op de achtergrond zaten Stanley en Stella en hun huisgenoten Steve en Eunice op restaurant, maar ze bleven Blanche en Mitch bekijken als een soort voyeurs. Dit nogmaals om het gebrek aan privacy duidelijk te maken. Waar het echt fout liep, was bij de acteurs. Ok, de rol van Blanche Dubois is geen gemakkelijke rol, maar wat deze actrice ervan bakte, was toch allesbehalve. Haar handen vlogen alle richtingen uit en ze liep er bijwijlen bijzonder hysterisch bij zonder dat daar enige aanleiding voor was. Ook de rol van Stanley Kowalski was geen spek voor de bek van deze acteur. Hij had wel het uitzicht van een "beest", van een "oermens", maar slaagde er nooit in de gevoelsschommelingen van zijn personage over te brengen. En, laat ons eerlijk zijn, als je je waagt aan "A Streetcar Named Desire" van Tennessee Williams en Stanley en Blanche raken niet goed ingevuld, dan heb je toch een dik probleem en dit werd hier, jammer genoeg, pijnlijk duidelijk ! Chapeau dat ze dit probeerden, maar misschien waren ze hier toch beter af gebleven !

Formol en Spacecake

Klakkeboem stuurt zijn "zonen" en "dochters" uit. Zo ook nu weer, want Vincent en ikzelf spelen mee in de volgende productie van het Zwevegems Teater, met name "Formol en Spacecake". Ikzelf speel ondertussen al bijna 10 jaar in het Zwevegems Teater (mijn eerste stuk was "Marius" in 2001). En ik moet eerlijk toegeven dat ik niet hetzelfde "thuis"- of groepsgevoel ervaar als bij Klakkeboem. Het is telkens weer knokken om je plaatsje in dit gezelschap op te eisen. Gelukkig zijn er wel een heel aantal mensen bij het Zwevegems Teater waar ik me goed bij voel en waar ik het goed mee kan vinden. Een aantal zitten nu toch in deze productie en ik amuseer me wel. Natuurlijk zijn er twijfels. Mar die moeten en zullen er altijd zijn. Zit ik goed in mijn rol ? Ergert de rest van de cast zich niet aan mij ? Wat zal het publiek hiervan vinden ? Enz.

Persoonlijk vind ik dit wel een leuk stukje. Mijn pa was grote fan van de film waarmee Cary Grant doorbrak ("Arsenic and old lace") en toen ik de film de eerste keer zag, heb ik toch ook goed gelachen. Stefan Vancraeynest heeft dit stuk een beetje herschreven en er zijn "ding" van gemaakt. En ik vind het bij momenten behoorlijk grappig. Het overstijgt het niveau van de klucht niet en vele grappen zijn nogal flauw, maar als we erin slagen om dit op tempo te spelen en onze personages strak af te lijnen, dan denk ik dat het publiek hiermee een fantastische avond zal beleven. Tot op één van de voorstellingen ?