Zingen voor Doornroosje

De repetities voor "Brieven voor Doornroosje" verlopen goed.  Een boek omzetten naar een toneelstuk is al geen sinecure, laat staan als het dan nog een boek is waarin slechts twee personages in voorkomen.  En dat moet je dan omzetten naar een stuk met 8 acteurs.  Makkelijk is anders.  Dus we laten de regisseur doen en hebben er alle vertrouwen in dat het wel goed komt.  En hij maakt er ook zijn werk van.  Zo maakt hij van iedere scène op voorhand een maquette waarin hij dan papieren personages laat bewegen.  De eerste keer dachten we : "Wat krijgen we nu ?", maar dat went en op den duur geloof je er wel in en geef je alle vertrouwen aan je regisseur.
Gisteren echter kwam hij opdraven met een papier met op de voor- en achterkant de "lyrics" van twee gospel-songs.  "Gospel-songs ???!!!", hoor ik jullie denken.  Inderdaad.  En het volgende uur stond ondergetekende, samen met zijn collega-acteurs, uit volle borst te zingen van "Heaven is a wonderful place, filled with glory and grace" of  "Oh Lord carry me, Child I will always be".  Gek ?  Op het eerste gezicht toch wel, zou je denken.  Nadien echter werd het duidelijk.  Dit krijgt duidelijk zijn plaats in het stuk.  En hoe verder we komen in het repetitieproces, hoe absurder.  Maar het blijft wel leuk om te doen.  Het zijn dan ook hele plezante, hele afwisselende repetities.  Benieuwd ?  Wel, ik zou zeggen, kom gerust eens kijken in december naar "De Iefte", want dan spelen we !  Tot dan ???

Ondine

Ondine

Van : Neil Jordan

Met : Colin Farrell, Alicja Bachleda, Alison Barry, Dervla Kirwan, Tony Curran & Stephen Rea

   XXXX

"Ondine" vertelt het verhaal van Syracuse, een visser in een klein Iers dorpje.  Hij was een alcoholicus, maar is ondertussen al twee jaar nuchter.  De dorpelingen noemen hem "Circus", omdat hij een clown is.  Zijn dochter Annie heeft een nierziekte en verblijft bij de ex-vrouw van Syracuse en haar nieuwe vriend.  Op een dag vist hij een jonge vrouw op uit zee.  Hij is er aanvankelijk van overtuigd dat ze een vluchteling of een drenkeling is.  Maar aan zijn dochter vertelt hij dat ze een zeemeermin is.  De vrouw noemt zichzelf Ondine (een mythologische waternimf) en ze zingt enig mooi.  Hij neemt haar mee op zijn boottochten en wonder boven wonder vangt hij meer vis met haar dan zonder haar, vooral dan als ze zingt.  Zo begint hij stilaan zelf ook te twijfelen aan haar.  Is ze dan toch een zeemeermin ?

 

  Regisseur Neil Jordan brengt dit verhaal op een schitterende manier in beeld.  Samen met zijn cinematograaf slaagt hij erin om die typische, ietwat mysterieuze, sfeer van een Iers vissersdorpje weer te geven.  Het decor is prachtig en de scènes van het bootje van Syracus in een grijze zee zijn wondermooi in beeld gebracht.  Dit, gecombineerd met de schitterende muziek van Kjartan Sveinsson (de toetsenist van Sigúr Ros), zorgt voor een bijna magische cinema-ervaring.

Ook de acteurs brengen het er schitterend vanaf.  Colin Farrell speelt hier een opvallend realistische, breekbare Syracuse.  Een van zijn  beste rollen ooit.  Alison Barry, die zijn dochter Annie speelt, biedt schitterend weerwerk en de scènes tussen vader en dochter behoren dan ook tot de mooiste van de film.  Een film van Neil Jordan zonder Stephen Rea is ondenkbaar.  Hij is dus weer van de partij en speelt de lokale pastoor, die Syracuse helpt bij zijn ontwenningskuur en hem af en toe wat raad en advies geeft.  Dit levert een paar grappige scènes op tussen Farrell en Rea.  De Poolse actrice die Ondine gestalte geeft, moet vooral mooi zijn en mysterieus.  Ze doet dit meer dan behoorlijk.  Zij houdt het publiek in twijfel of ze al dan niet een zeemeermin is.

Na het magisch-realistische eerste anderhalf uur gaat de film bijna overstag omdat Neil Jordan vlug vlug nog wat thrillerelementen in zijn film verwerkt om de hele boel een verklaring te geven.  Jammer.  Misschien was die verklaring niet nodig geweest.  Toch een bijzonder mooie film van een getalenteerd regisseur met Colin Farrell in één van zijn mooiste rollen ooit.  Een aanrader !

De Thuiskomst

De Thuiskomst

(Harold Pinter)

door FC Bergman

 

Coach : Jan Bijvoet

Spel : Stef Aerts, Bart Hollanders, Matteo Simoni, Greg Timmermans en Rik Verheye

XXXX

Mijn allerliefste vriendin Grietje kan er maar niet mee om dat ik altijd een klein beetje net niet in zwijm val als ik een BV (of een andere bekende mens) tegen het lijf loop.  Zo zagen we ooit eens Jean-Paul Belmondo en het kwijl liep bijna uit mijn mond.  Dit klinkt misschien belachelijk, maar het is sterker dan mezelf.  Zo ook gisteren.  Toen we binnenkwamen in Theater Antigone kwam Jos Verbist even een praatje slaan met ons.  Dan ben ik toch wel even heel vereerd dat hij lid wil worden van mijn "vierkante meter"-club.  Let wel, ik heb dit vooral met acteurs en muzikanten.  En ik kan er niets aan doen.  Ik weet ook wel dat dit maar gewone mensen zijn, maar ik heb een mateloze bewondering voor ze dat het toch altijd weer wat raar doet als je zo iemand tegen het lijf loopt.

Even over het stuk nu misschien.  FC Bergman is een piepjong collectief dat eigentijds theater brengt ... en hoe !  Ze brengen met "De Thuiskomst" één van de bekendere werken van Harold Pinter en zetten dit naar hun hand.  Wat we te zien krijgen, is een gezonde mix van drama en, bijwijlen hilarische, komedie.  De vijf acteurs zetten alles op alles in deze ultrarauwe versie van dit stuk van Pinter.  Na een jarenlange afwezigheid komt Teddy terug bij zijn vader, zijn  broer en zijn oom.  Hij is ondertussen getrouwd en heeft 3 kinderen.  Wat volgt, is een confrontatie tussen de zuipende, vechtende en lallende Lenny en vader en de iets gesofisticeerdere Teddy en zijn vrouw.  Het wordt een onwaarschijnlijk weerzien.

FC Bergman brengt dit stuk eigentijds en schuwt de controverse niet.  In het begin van het stuk zien we de zuipende vader en zijn zoon.  Vader kotst de net genuttigde drank uit en begint aan een nieuw biertje.  De confrontatie met zijn "verloren" zoon leidt tot grappige, maar ook prangende momenten.  De scène waarin Lenny en Ann dansen met elkaar is zowel grappig als pakkend.  De vertolkingen zijn goed tot zeer goed.  Oom Shit (of is het Sid) is een kleinere rol, maar wordt naar mijn mening goed gebracht door Greg Timmermans (met als hoogtepunt zijn laatste scène (ik zal verder niets verklappen)).  Lenny en vader hebben hun sterke momenten, maar het zijn vooral Teddy en Ann die de show stelen als de "verloren" zoon en zijn vrouw.  Zij hebben natuurlijk ook wel de mooiste rollen, maar ze brengen het er schitterend vanaf.

Een paar minpuntjes in mijn ogen.  Waarom in godsnaam kiezen deze vijf rasechte Vlamingen ervoor om dit stuk te brengen in het Hollands.  Af en toe werkt dit wel, maar het komt de verstaanbaarheid niet altijd ten goede, vooral dan van Lenny.  Diezelfde Lenny heeft ook een quasi-monoloog aan het begin van het stuk en deze duurt ook veel te lang om blijven boeien.  Voor de rest een hele mooie, gedurfde voorstelling gezien van een groep waar behoorlijk wat potentieel in zit.  Ik ben ervan overtuigd dat we nog zullen horen van dit "FC Bergman".

Poëtische Rotonde-kunst II

 Dit zie je als je Sint-Niklaas binnenrijdt

Dan ben je 't toch wel even kwijt

Want wat stelt dit in godsnaam voor ?

Een of andere metafoor ?
(Sint-Niklaas 15/9/2010)



Poëtische rotonde-kunst I

 Een kikker op een ketel ?

Dan nog liever in de zetel,

zonder kikker, zonder ketel,

maar met veel gek(i)etel !
(Harelbeke 15/9/2010)

The Swarm

Herinnert u zich "The Swarm" nog, zo'n B-horrorfilm uit 1978 met Richard Chamberlain en Michael Caine in de hoofdrollen.  De echte hoofdrol in de film was echter voor een moorddadige zwerm bijen die dood en terreur zaaiden.  Welnu, deze morgen waande ik me heel even op de set van "The Swarm".  Ik stopte voor een koffie en wilde terug in mijn auto stappen.  Ik zette mijn koffie op het dak van mijn wagen en deed dan het portier open.  Toen nam ik de koffie en stapte in.  Ik keek in de achteruitkijkspiegel en zag een wesp achter mij door de wagen zoemen.  Ik stapte uit en liet het portier open.  Voor ik er erg in had, zaten er wel 4 wespen in de auto.  Een lichte vorm van paniek maakte zich van mij meester.  Ik zette alle portieren open en wachtte tot de wespen zouden verdwijnen.  Eén voor één zoemden ze weg.  Toen ik wilde instappen, hoorde ik alweer gezoem rond mijn hoofd.  De paniek sloeg bijna om in angst en ik sloeg naar de wesp.  Het beestje bleef maar komen.  Met één welgemikte slag raakte ik de wesp.  In mijn beweging liet ik mijn bekertje koffie op de grond vallen.  De koffie stroomde weg onder mijn been door.  De wesp was geraakt, oef, en ik stapte in.  Ik startte de motor, maar toen ik naar links keek, zag ik de wesp op mijn linkerachteruitkijkspiegel.  Hij grijnsde naar me en leek te denken : "Ik krijg je nog wel !".  Hierop stoof ik weg ...

Een maquette

Geef toe, als je regisseur plots komt opdraven met een schoendoos met een missende wand en een stuk gekreukt groen papier geplakt tegen de achterwand, dan begin je je als acteur toch wat vragen te stellen. Als hij daar dan ook nog eens papiertjes in begint te plaatsen met namen op, dan frons je toch even je wenkbrauwen. Na enkele ogenblikken was het echter duidelijk. Het ging hier om de maquette van het decor waarin wij ons als acteurs zullen moeten voortbewegen. En die papiertjes met namen op stelden ons voor. Aaaaaaah !

Deerlijk

Deerlijk ? Ja, Deerlijk. Ik heb, of beter had, niets met Deerlijk. Echt niets hé, behalve dan dat ik er vroeger wel eens placht uit te gaan. Meer bepaald in "The Golden" (een discotheek (in lang vervlogen tijden kon je uitgaan in Deerlijk, echt waar)). Tot vorig jaar, toen Griet besloot om mee te spelen bij "Die Ghesellen", een Deerlijks amateurtoneelgezelschap. Het gezelschap beviel ons wel. Vandaar dat we nu samen meespelen in de volgende productie ("Brieven aan Doornroosje"). En nu heb ik ineens heel veel met Deerlijk. Ik leer een aantal echte Deerlijkenaars kennen (en zij mij) en ik breng een groot deel van mijn vrije avonden in Deerlijk door.

En alsof dat nog niet genoeg is, vertelde een bevriend koppel ons het voorbije weekend dat ze vanaf 1 oktober een café beginnen in Deerlijk. Van toeval gesproken. Geef toe, voor iemand die vroeger weinig of niets had met Deerlijk, ziet het ernaar uit dat ik in de nabije toekomst behoorlijk wat tijd zal doorbrengen in Deerlijk. Tja, want wat doe je na een repetitie ... ? Eh, op café gaan, tiens ... ;-)

Cultuurmarkt 2010

Hoe gek kan je zijn ? Dat dacht ik bij mezelf toen we zondagmorgen met 7 in de auto stapten. We vertrokken namelijk voor een dagje Antwerpen. We zouden met TG InTeam (ons eigen onafhankelijk theatergroepje) "Dubbel Gemengd" (dat we brachten op "Spots Op West") nog eens opvoeren op de Cultuurmarkt (in de gebouwen van Open Doek). Eerste halte was Roeselare, waar we onze vriend Bart oppikten (hij zou voor ons de techniek verzorgen, waarvoor nogmaals dank, Bart). We propten hem zo goed en zo kwaad mogelijk bij in de auto (vier op de achterbank en Bart en Ulrieke helemaal achteraan) en togen op weg voor een lange dag. We parkeerden ons op de Sint-Michielskaai en namen een "shuttle" richting Zirkstraat (de gebouwen van "Open Doek"). Bart bleef daar wachten op Vincent. En tenslotte ontmoetten we elkaar ter plaatse. Een gezellige bedoening daar. Je leert ook wat mensen kennen en je ontmoet mensen die je al gesproken hebt aan de telefoon.

Om 11u00 hadden we een afspraak met de technicus ter plaatse om te zien hoe wij de zaak zouden aanpakken. De vorige groep was echter nog bezig en het was toch 11u40 tegen dat wij konden beginnen. Nog een paar keer tekst repeteren, lichtstanden bekijken en het lange wachten tot aan de voorstelling kon beginnen. Na een korte wandeling tot aan de Grote Markt besloten Griet en ik om, samen met de kinderen, een tweetal voorstellingen mee te pikken vooraleer we zelf moesten aantreden. Eerst zagen we "Willem Wilnie en Willeke Wel" door Pulcinella, een leuke vertelling op muziek voor de allerkleinsten. Leuk voor de kinderen en best wel goed gebracht ook. Vervolgens zagen we "De Lift" door K.T. Osea. Dit zagen wij al op "Spots Op West" en ik had het gevoel dat we nu een iets strakkere voorstelling te zien kregen dan in Westouter. De kinderen genoten er alleszins van. En dan was het onze beurt. Ons "decor" (een wit plastic dekzeil, twee stoelen en een tafel) werd opgezet, de lichtstanden werden bekeken, nog een laatste tekstrepetitie. Wij waren er klaar voor. Er kwamen toch 25 mensen kijken (voor een niet-Antwerpse groep is dat niet slecht, toch ?). Wij gaven het beste van onszelf en 30 minuutjes later verliet het publiek tevreden (althans, dat hopen wij) de zaal. Hiervoor waren wij om 7u30 opgestaan en reden wij op en af naar Antwerpen. Hoe gek kan je zijn ? Welnu, ik zal jullie iets bekennen. Als we ooit nog eens de kans krijgen om dit te doen, dan doen we zeker opnieuw mee. Toneel spelen is en blijft een hele plezante, supersociale bezigheid. Volgend jaar opnieuw ?

Tenslotte aten we nog in een gezellig restaurant aan de Vlaamse Kaai en trokken we huiswaarts. Rond 21u30 waren we thuis, om 22u15 ploften we ons in de zetel en om 23u10 betrapten we onszelf erop dat onze ogen dicht waren en we waarschijnlijk al wat hadden geslapen. Dus besloten we om naar bed te gaan en te genieten van een "welverdiende" rust na een drukke, maar aangename dag op de Cultuurmarkt. Tot volgend jaar, Antwerpen.

Spots Op West 2010

Spots Op West 2010

Weg met Werchter, weg met Dranouter, weg met Humorologie, weg met Dour, "Spots Op West" is officieel het leukste festival van Vlaanderen en omstreken. En ook het gezelligste. Misschien is dit een heel klein beetje subjectief omdat ik een echte theaterliefhebber ben, maar toch ... Naar jaarlijkse gewoonte brachten wij twee dagen door in Westouter. We sliepen er zelfs (bij de mensen van "Zoo-Story") en het werd alweer een hele leuke bedoening. We aten er ciabatta's, dronken er rode wijn en pintjes en genoten vooral van een aantal mooie theatervoorstellingen. Nieuw dit jaar was dat we voor de eerste keer zelf deelnamen. Vincent, Griet en ikzelf (drie rasechte Klakkeboemers) namen het initiatief om dit jaar zelf een stukje op de planken te brengen tijdens dit festival. We bedachten een naam voor "ons" gezelschapje (TG InTeam) en we vroegen Stefan Vancraeynest of hij ons wilde regisseren en Bart Gerard of hij de belichting wilde verzorgen. Daar Stefan weinig tijd heeft in de maand juni, kwam hij één keer per week om ons zijn aanwijzingen te geven. Zo werd hij een meer dan gewaardeerde coach voor "onze" interpretatie van "Dubbel Gemengd", een compilatie van eenakters van een aantal bekende auteurs, zoals Alan Ayckbourn, James Saunders, enz. Zaterdag 10 juni 2010 om 15u00 was het zover. Bart stak de lichten aan en wij staken van wal. We speelden voor een quasi volle zaal (75 van de 80 plaatsen bezet) en gaven het beste van onszelf. Blijkbaar werd dit ook wel gesmaakt door het publiek en ons weekend kon al bijna niet meer stuk. En nu konden we optimaal genieten van onze collega-toneelmakers. We kregen een gevarieerd aanbod te zien van goed tot zeer goed theater. Hieronder een overzichtje :

De Laatste Nachtdoor Nieuw Wezemaals Toneel
Tekst, regie en spel : Marc Smet

XXXX

Aangezien ik van plan ben om ooit eens "Het Albino-monster" van Marc Smet te creëren, was ik wel heel benieuwd naar deze monoloog. Vol verwachting ook. De verwachtingen werden dan ook meer dan ingelost. Wat een tekst ! Het verhaal van een man wiens vader net gestorven en die vertelt over de relatie met zijn vader als kind en als volwassene. Stukje bij beetje krijgen we te horen welke last deze man met zich meedraagt. Heel mooi gebracht. Soms op het theatrale af, maar nooit echt storend. Heel goed gedaan ! Een aanrader !

Vloed

door Vi
Tekst en regie : Filip Debosschere
Spel : Jona Kesteleyn, Alexandre Popowycz en Mattias De Meulenaere
XXXX

Een afstudeervoorstelling van de Fontys Academie voor Drama Tilburg. En wat voor één. Genoten van de eerste tot de laatste minuut. Drie jongemannen hebben "iets" overleefd en komen samen terecht in een kleine ruimte. Het lijkt wel alsof ze de wereld herontdekken. Ook worden ze lastig gevallen door een duistere vijand. 45 minuten theater zonder één verstaanbaar woord te spreken. 45 minuten bewegen, dansen, "zingen", ... Een lust voor oog en oor.

De Drakendoder en Afspraak In Het Park

door De Stresskonijnen
Tekst en regie : Etienne Notteboom
Spel : Norbert De Coster en Etienne NotteboomXXXX

Leuk idee, leuk concept. Leuk om naar te kijken en te luisteren. Met heel eenvoudige middelen wordt een decor opgebouwd. Twee acteurs betreden de scène en brengen ons het verhaal van een kleine jongen die "Drakendoder" wil worden. Aan de hand van een aantal momenten uit het leven van de jongen zien we of hij daar al dan niet in slaagt. Leuk. Zo mogelijk nog leuker was "Afspraak In Het Park". Hierin belanden twee mannen op hetzelfde moment op hetzelfde bankje in hetzelfde park. Beiden hebben een afspraak op hetzelfde tijdstip. Heel plezant met een verrassende ontknoping. Goed gedaan en heel aangenaam om naar te kijken.

Zoo-Storydoor Ama-Producties
Tekst : Edward Albee
Vertaling : Gerard Reve
Regie : Eric Meirhaeghe
Spel : Bart en Daniël ClaeysXXXX

Een hele mooie tekst, goed gebracht door vader en zoon Claeys. Het mocht misschien af en toe nog wat scherper, nog wat heviger. En de laatste scène duurde misschien net iets te lang om geloofwaardig te blijven, maar desalniettemin genoten van een leuke voorstelling.

Waar De Wilde Rozen Groeiendoor Academie Poperinge
Tekst : Wim Chielens
Regie : Frank Verdru
Spel : Chris Vandenberghe, Trui Baes, Johan Nuyttens, Josine Quaeghebeur, Annie Lemahieu, Mieke Delanote, Lena Leurs en Sabine Dewitte
XXXX

Leuk idee, om "Where the wild roses grow" van Nick Cave en Kylie Minogue om te zetten naar een toneelstuk. Interessant verhaal, maar volgens mij net niet interessant genoeg gebracht om mij 60' te boeien. Iets te academisch allemaal om boeiend te blijven. Goed gebracht door het gros van de acteurs, daar niet van, maar te theatraal, te academisch om mij een uur aan mijn stoel gekluisterd te houden.

De Liftdoor K.T. Osea
Tekst : André Steenbeek
Regie : Sven Claeys
Spel : Youri De Bondt, Philippe Van Deyck, Melissa Schotmans, Anneke Aerts en Andy MichielsXXXX

Heel plezant uitgangspunt. Stop vier mensen in een lift die stil valt en zie wat er gebeurt. Een paar leuke ideeën, maar te weinig om 20' te overtuigen. Ten eerste werden de vier personages in een te grote lift gestopt. Ook het spel was bij momenten te zwak om het publiek te kunnen overtuigen.

Een vrouw alleendoor Rosanne Pauwels
Tekst : Dario Fo
Vertaling : Frans Roth
Begeleiding : Chris Debruyne
Spel : Rosanne Pauwels
XXXX

Een monoloog van Dario Fo. Op zich een schitterende tekst, maar veel te theatraal gebracht. Geen moment geloofde ik wat die vrouw aan het vertellen was. Ooit had ik eens een stukje hieruit gezien, maar veel beter (ook door amateurs). Hierdoor was ik misschien bevooroordeeld, maar toch : dit kan beter.

Al bij al kunnen we terugblikken op een geslaagde editie van "Spots Op West". Onze eigen productie viel heel goed mee en we kregen ook een aantal hele leuke voorstellingen te zien. Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij. Hopelijk met evenveel toneel, evenveel rode wijn en evenveel zon als dit jaar. Tot volgend jaar !