De schaduw van Mart

De schaduw van Mart
(Stig Dagerman)
door Theater De Balsemblomme

Regie : Saskia De Ceuninck
Spel : Philippe Ceulemans, Liane Vermeulen, Tom Pauwels & Sofie Boudrez

XXXX

Gabriël is mentaal labiel en woont samen met zijn moeder. Hij is niet haar lievelingszoon. Dat was Martin, die vocht in de oorlog. Gabriël kon niet in het leger. Hij draagt een bril. Volgens Victor, een vriend van wijlen Martin, is hij een lafaard. Thérèse was de vriendin van Martin en komt nog regelmatig op bezoek. Op een dag brengen ze een schilderij van Martin ("Mart") en hangen die op een plaats waar Gabriël hem goed kan zien. Gabriël is heimelijk verliefd op Thérèse en "stalkt" haar. Zijn moeder wil Victor koppelen aan Thérèse omdat hij een echte man is en Gabriël niet. Gabriël wil zich verweren, maar hij is te zwak ...

Geef toe, het verhaal klinkt niet slecht. Een heel intrigerend uitgangspunt met een paar leuke wendingen. Een psychologische thriller. Helaas "trilde" er gisteren bijzonder weinig. Het "vlakke" spel van zeker twee van de vier acteurs was daar zeker niet vreemd aan. Ook het tempo lag bijzonder laag. Vaak hadden wij de indruk dat de acteurs naar hun woorden aan het zoeken waren. De enige die mij wel enigszins kon bekoren, was Gabriël. Alhoewel ook hij net iets te vaak over zijn woorden struikelde om goed te zijn. En ook de moeder had haar momenten. In zo'n stuk moet je als acteur pauzes laten, maar toch niet na iedere repliek. Zo rek je alles eindeloos lang. Daarenboven had de regisseuse het lumineuze idee om iedere scènewissel te gebruiken om het hele decor om te bouwen. Als er al van enige onderhuidse spanning sprake was, dan was die iedere keer weg op het moment dat er alweer een minutenlange scènewissel was. De spanning zou moeten te snijden zijn in dit stuk, maar dat was er geen moment. Mooi beeld op het einde dat wel, maar dat volgde wel op een hilarische intrede van de geest van Martin. We waanden ons even op de set van "Scream 10".

Toch een proficiat aan de ploeg voor hun harde werk, maar ons heeft het helaas niet bekoord. Volgende keer beter !

Getelde Dagen

Getelde dagen

(Walter van den Broeck)
door De Fluistercompagnie
Regie : Eric Kerremans
Spel : Anneleen Cooreman en Nora Tilley

XXXX

"Grote namen staan niet altijd garant voor goed theater ...", hoorde ik iemand beweren maandagavond en hij had gelijk. Want wees nu eens eerlijk, als je de namen leest op deze affiche, dan verwacht je toch niet veel minder dan een schitterende productie. Welnu, niets was minder waar. Dit verhaal over twee vrouwen, die ooit een passionele relatie hadden en elkaar nu opnieuw ontmoeten, kon mij maar met mate boeien. De ene is een succesvol schrijfster en de ander secretaresse. Ze ontmoeten elkaar op het terras van een hotel en blikken terug op hun relatie en hun leven.

Het deel voor de pauze was slaapverwekkend saai. Er werd naar mijn gevoel net iets te traag gespeeld om de schwung erin te houden en hetgeen ze vertelden, kon mij ook niet echt boeien. Na de pauze werd het iets beter, maar dan nog. Ik weet dat het niet makkelijk is om een publiek te blijven boeien als je maar met twee op scène staat, maar het kan toch beter dan dit. Neem daarbij nog eens de vlakke regie en het eentonige decor en je krijgt een afgewerkte, maar oersaaie productie.

Missie

Missie

(David Van Reybrouck)
door KVS

Regie : Raven Ruëll
Spel : Bruno Vanden Broecke

XXXX

Vergeet Sammy Tanghe, vergeet de "nerd" uit "Loft", hier komt Père André Vervecken. En als jullie die figuren zelf niet willen of kunnen vergeten, geen nood, Bruno Vanden Broecke zorgt er wel voor dat je ze vergeet. De lelijkste acteur van Vlaanderen (geen nood, Bruno, want waar zit de ware schoonheid ... ? Juist, ja ...) laat hier zien dat hij een groot acteur is. Op ronduit verbluffende wijze geeft hij gestalte aan deze "Père", aan deze missionaris die, tijdens een bezoek aan België, een voordracht geeft over zijn werk en zo terugblikt op zijn leven. Van de kalverliefde voor Alice tot de dood van zijn ouders, die hij meemaakte vanuit de Congo. Gewoonweg schitterend ! Bravo, Bruno !

Van Reybrouck verzamelde getuigenissen van een 15 tal missionarissen en verwerkte deze tot deze pakkende monoloog. Met een lach en een traan blikt "Père" terug op zijn leven. Hij lijkt verbitterd. Zijn geloof in God is onfeilbaar, maar af en toe twijfelt hij aan Zijn aanwezigheid. Zeker als hij het leed van onze zwarte medemens beschrijft. Het heeft mij geraakt, dit verhaal. Ik had nog nooit stilgestaan bij wat missionarissen drijft of wat zij precies doen, maar deze monoloog heeft mij hier even over doen nadenken. Wat drijft hen toch ? Waar halen ze de moed vandaan om te doen wat ze doen ? Nogmaals, een hele mooie voorstelling en zeker een aanrader !

Alweer een nieuwe cartoon !

By KVSmiley | View this Toon at ToonDoo | Create your own Toon

Gewone Tijm, Knokke Boem en Smiley

Klakkeboem zendt zijn zonen en dochters uit en mag trots zijn. Nadat Vincent en ikzelf al onze kans waagden bij andere gezelschappen, gaan ook Pedro en Griet nu die toer op. Pedro heeft zich opgegeven om volgend jaar mee te spelen in Avelgem en Griet speelt op dit ogenblik bij "Die Ghesellen" Deerlijk, samen met Vincent. En we mogen terecht trots zijn op onze zonen en dochters, want Griet en Vincent spelen hun rollen van respectievelijk Amélie en Janec met verve. Het stuk heet "Gewone Tijm" en wordt geregisseerd door Bart Gerard. Normaal gesproken "post" ik altijd een kleine recensie van de stukken die ik zag, maar aangezien ik te nauw betrokken was bij dit stuk, is mijn objectiviteit compleet zoek wat dit stuk betreft en doe ik dat dus beter niet in dit geval. Wel een leuk gezelschap, "Die Ghesellen", met een strakke, goed zittende organisatie. Leuk om ze aan het werk te zien.

Klakkeboem zit ook niet stil en organiseerde voor de tweede keer de "Knokke Boem Kerst- en Cultuurmarkt", hoewel we ondertussen wel mogen zeggen dat Klakkeboem op zich hier niet veel mee te maken heeft, behalve dan dat alle medewerkers ook leden zijn van Klakkeboem. Het werd een gezellige bedoening gisteren. Er was heel veel te doen en er kwam bijgevolg ook heel wat volk naar Knokke. Ik genoot van de aanwezige Klakkeboemers. Mieke en Beatrijs waren op de middag best wel grappige obers en in de namiddag animeerden ze mee de knutsel- en grimehoek. Pieter was bij momenten hilarisch als clown van dienst en ook de levende Kerststal met Frederik en Evelyne als Jozef en Maria en Kris als neger (?) zag er bijzonder goed uit. Rudy draaide op volle toeren, evenals Jeroen en Pieps. Brecht was nerveus want hij moest optreden en zijn "set list" zat nog niet helemaal goed een uur voor "zijn" gloriemoment. Dominique deed wat een goede verkoper hoort te doen, namelijk het KWB-lidmaatschap verkopen. Ikzelf kreeg een klein zaaltje en mocht daar nog eens "Smiley" projecteren. Ik was content van de opkomst en wil volgend jaar zeker weer van de partij zijn met "Opposites Attract". Een beetje jammer dat ik vroeg weg moest (Griet moest namelijk om 18u00 "Gewone Tijm" spelen), want anders had ik waarschijnlijk nog wat volk kunnen strikken voor "Smiley". Kortom, een hele gezellige bedoening daar op de Kerst- en Cultuurmarkt te Zwevegem-Knokke. Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij !

Opposites attract - opnamedag 11

Snif ! 't Zit er alweer op ! De allerlaatste opnamedag van "Opposites Attract" was vorige zondag. We kregen meteen ook de introductie van het laatste personage, met name Tony de cafébaas. Er waren ook wat figuranten op de set (Marc, Jacques en Rudy, nogmaals van harte bedankt) en Vincent daagde op met een baard (;-)). Het werd alweer plezant en het liep ook heel vlot. We draaiden een paar leuke caféscènes en de alcohol vloeide welig. Nogmaals gezien dat er eigenlijk beter geen alcohol voorzien wordt op de set, want dankzij het gele goedje had Vincent het moeilijk om zijn tekst er in één keer uit te krijgen (beweerde hij toch zelf). Hoedanook mooie beelden geschoten. Ook in de namiddag met de meisjes. Zowel Beatrijs, Griet als Pat speelden hun rol van pruim met verve en ook dat leverde een paar mooie scènes op. Nadien werd er nog wat nagekaart met cast en crew en heel voorzichtig werden er al plannetjes gesmeed om volgend jaar een nieuw filmpje (filmpjes ?) te draaien.

Telkens weer opnieuw amuseer ik mij op de set als een klein kind. Het blijft een hele leuke bende om mee te werken en dat alleen al maakt het de moeite waard. Nu begint het zware werk : de montage. We zijn al begonnen en met een bevredigend resultaat (al zeg ik het zelf). Nog een paar scènes en dan kan het "fine-tunen" beginnen. Nadien nog de klankmontage en klaar is kees. En dan ! Op naar de volgende film natuurlijk !

De Jossen

De Jossen

(Tom Lanoye)
door Het Kuurns Theater

Regie : Martin Vanluchene
Spel : Caroline Dermaux, Daan Frère, Ilse Debaveye, Ine Desplinter, Lieven Van Speybroeck, Norbert Debaveye, Stefaan Devlaminck & Willy Denhaene

XXXX

Ik had al veel gehoord van dit stuk van Tom Lanoye, maar ik had het nog nooit gezien. Best een leuk uitgangspunt. Hoe gedraagt een groep zich en wat gebeurt er als één individu zich niet meer wil gedragen zoals de rest en er andere ideeën begint op na te houden ? Heel juist ! Dan valt heel de boel uit elkaar. "De Jossen" zijn een hechte groep tot Jos beweert geen Jos meer te willen zijn en dan begint de miserie. De mise-en-scène en de kledij zaten goed. Met enkel wat planken en nagels werd het decor opgebouwd en daarin bewogen de Jossen zich met elk een hilarische pruik op hun kop. Leuk om naar te kijken met enkele schitterende beelden erin verwerkt (het bellen blazen, de ochtendgymnastiek, enz.).

Alleen jammer dat het tempo hier en daar wat laag lag. Het leek wel alsof de acteurs telkens een paar milliseconden wachtten alvorens hun repliek te geven en dat kwam bij momenten wat geforceerd over. Dit kwam ook de vlotheid van het geheel niet ten goede. Al bij al een leuk stuk gezien met een aantal schitterende beelden erin verwerkt. Tot de volgende !

Uniroyal

Uniroyal

(Jo Van Damme)
door Het Vernieuwd Gents Volkstoneel

Regie : Bob De Moor
Spel : Daan Hugaert, Mieke Bouve, Barbara Sarafian en Jurgen Delnaet

XXXX

We bevinden ons in de bandencentrale van Antoine (lees Albert) Deconinck, "de koning" van de radiaalbanden. Zijn vrouw Nicole (lees Paola) is van Italiaanse afkomst. Zij wil met pensioen en gaan rentenieren in Italië. Ze hebben twee mogelijke opvolgers : de "domme" Kevin (lees Filip) en "losbol" Bruno (lees Laurent). Bruno is volgens hen niet geschikt om de zaak over te nemen. Hij is niet standvastig genoeg. Kevin daarentegen ... ("Ik wil koning worden."). Daarenboven worden ze geboycot door hun inwonende schoonzus Fabienne (lees Fabiola), weduwe van de broer van Antoine, Raoul (lees Boudewijn). U leest het, dit is een klucht die serieus de draak steekt met ons koningshuis. Dit leidt tot bijwijlen hele grappige situaties (Fabienne die via het horloge van Raoul met hem spreekt in de hemel, de processie van Echternach, enz.), maar af en toe wordt het net iets te plat naar mijn gevoel. De humor overstijgt vaak niet het niveau van "De Kampioenen" of pakweg "Samson en Gert" en is dikwijls nogal voorspelbaar ook.

Gelukkig zijn daar de acteurs, die alle vier schitterend staan te acteren. Daan Hugaert is perfect gecast als de soms norse Antoine, goed bijgestaan door Mieke Bouve. Maar het zijn vooral Jurgen Delnaet en Barbara Sarafian die de show stelen. Delnaet speelt een dubbelrol als Kevin en Bruno en doet dat fantastisch. En Barbara Sarafian bewijst nog maar eens waarom ze in mijn ogen één van de grappigste actrices is die ik ken. Ze is bij momenten hilarisch als Fabienne en weet moeiteloos het publiek op haar hand te krijgen. Het zijn de acteurs die dit stuk doen uitstijgen boven het niveau van een gewone klucht.

Maar ik heb goed gelachen en daar is het hen waarschijnlijk om te doen. Ik zou dus zeggen : opdracht volbracht, Vernieuwd Gents Volkstoneel !

Nieuwe cartoon !

By KVSmiley | View this Toon at ToonDoo | Create your own Toon

True West

True West

(Sam Shepard)
door Elisabeth nv

Spel : Stany Crets, Peter Van den Begin, Eddy Van den Abbeele & Greta Van Langendonck

XXXX

Nostalgie, zo kun je best het gevoel omschrijven dat ik had bij het zien van deze bewerking van het stuk van Sam Shepard. Ik zag het voor het eerst door het Zwevegems Teater en was meteen verkocht. Ik vond het toen al een schitterend stuk. We speelden het ook zelf met Klakkeboem en ik ben heel trots op die productie, mede door de toch wel lovende reacties achteraf. En nu hadden we het geluk om klasbakken Van den Begin en Crets aan het werk te zien als Lee en Austin. En ook nu weer was ik meteen verkocht.

De toon zat goed van bij het begin. Van den Begin was in mijn ogen perfect gecast als de duivelse Lee en ook Crets zette meteen de juiste toon met zijn interpretatie van de iets minder opvallende Austin (althans in het begin van het stuk). Het blijft een boeiende karakterstudie van twee tegenpolen van broers. De ene, Austin, is een scenarioschrijver, die op het huis van zijn moeder past en hoopt van daar zijn grote doorbraak in Hollywood te versieren. De andere, Lee, is een kleine crimineel die in de woestijn woont en nu zijn moeder opzoekt, maar in de plaats daarvan zijn broer terugvindt. Het hele stuk door voel je de spanning tussen de twee broers en dat bereikt een hoogtepunt als Lee producer Saul kan overtuigen om zijn verhaal te verfilmen en niet dat van zijn broer Austin. Dit leidt tot komische, maar ook spannende confrontaties tussen de twee broers. En op het einde weet je zelfs niet wie van de twee het uiteindelijk haalt.

Een echt acteursstuk met een leuk verhaal, fantastisch gebracht door de vier acteurs. Vooral Van den Begin en Crets vallen op, maar ook de moeder bracht haar rol voortreffelijk. Het stuk kent nogal wat valkuilen, zeker omdat beide broers ladderzat zijn naar het einde van het stuk toe. En in scène 8 had ik het gevoel dat het nu genoeg was geweest. Ook het einde kon sterker. Beide broers komen tegenover elkaar te staan en we weten niet wat die confrontatie zal brengen. Het licht bleef echter aan en beide acteurs verdwenen van scène. Dit kon sterker naar mijn bescheiden mening. Maar voor de rest niets dan lof voor deze interpretatie van één van mijn lievelingsstukken aller tijden.

Nostalgie ...