Cursus en leesclub

Gisteravond was het cursus. Patrick haalde het echter niet. Zijn dochtertje was ziek en het duurde een tijdje voor ze een dokter konden bereiken. We wachtten tot 20u30 en besloten dan maar om er ene te gaan drinken in de "Sachsen". En dat was bijzonder gezellig. Altijd leuk om met een aantal gelijkgestemden en -gezinden wat "na te praten". Hetzij over de cursus, hetzij over muziek, hetzij over toneel, of over wat dan ook. Dit is zeker voor herhaling vatbaar.

Wat de leesclub betreft, ik moet hier heel dringend werk van maken. Als ik voor het verlof nog wil weten welk stuk we gaan brengen in de krokusvakantie, moeten we toch binnenkort beginnen lezen. Ik maak vanavond een selectie en vraag boeken aan ! Bij deze !

Ode aan "The Scabs"

Nostalgie !

Noem het nostalgie ! Noem het "ouder worden" ! Noem het jeugdherinneringen. Noem het zoals je wilt, maar het enige hoogtepunt op deze editie van TW Classic, waren "The Scabs". Ze speelden alsof hun leven ervan af hing. De vreugde straalde van hun gezichten. En bij iedere hit die ze inzetten, veerde de weide mee. En zo bewezen ze nog maar eens dat "The Scabs" één van de beste livegroepen is die Vlaanderen ooit rijk was. Althans, voor mij, want ik weet dat er waarschijnlijk evenveel zijn die daar anders over denken.

Opener Milow was zeker niet slecht, maar was te braaf om de weide echt mee te krijgen. Juanes was niet aan mij besteed. Iggy Pop daarentegen was bij momenten echt bijzonder leuk om naar te kijken, maar jammer genoeg kan zijn muziek mij niet bekoren. En dan "The Police" ... Gemengde gevoelens. Ze brachten hun hits. Mooie momenten met "Every breath you take", "Everly little thing she does is magic", "So lonely", enz. De stem van Sting blijft er één om jaloers op te zijn en Andy Summers is een schitterende gitarist (mijn zoon was zwaar onder de indruk van zijn solo's). Maar voor mij ontbrak er iets. Er werd te veel op automatische piloot gespeeld om mij te blijven boeien. Wat een verschil met het solo-optreden van Sting twee jaar geleden. Toen was hij wel supergedreven en gemotiveerd en bracht hij ons ook het halve repertoire van "The Police".

Ik kan maar één conclusie trekken uit dit alles : "The Scabs rule !!!".

Genieten

Waarvan kan een mens genieten ? Voor mij is het eenvoudig geworden om deze vraag te beantwoorden. De kleine dingen des levens ! Ik hoef slechts een paar jaar terug te gaan naar de tijd waar ik er nog een compleet andere gedachte op na hield. Ja, ik was één van die klagers : belastingen, rekeningen, rotweer, stomme politiekers, en ga zo maar door. Er was echter 1 heel goede vriend van mij die mij regelmatig probeerde duidelijk te maken dat het in ons landje zo slecht nog niet is. En hij heeft nondedju gelijk ! Terwijl ik vroeger mij zorgen kon maken over materialistische zaken, is dit dankzij mijn ervaringen in het buitenland peanuts geworden. Wat mij nu gelukkig maakt of kan maken zijn de kleine dingen. Samen met mijn vrouw naar een film kijken met een lekker glas rode wijn er bij. Een pint drinken met mijn vrienden tijdens een gezellige conversatie. Samen met mijn beste vriend mijn fantasie op hol laten slaan en zowaar genieten van een simpel bordspel of videogame. Met de vrienden van het toneel zenuwachtig mijn beurt afwachten om het podium te betreden tijdens een voorstelling. Een concert bijwonen en nog eens uit de bol gaan als een tiener. Ik ben zowaar een optimist geworden. Om het met de woorden van Johan Verminnen te zeggen : "Ah het leven is toch al zo kort, dat je beter lachend wakker wordt !"

Verken je lichaam

Hoe ver wil je gaan ? Hoe ver durf je gaan ? Allemaal vragen die een acteur bezig houden. Hoe zal ik eruit zien met dat hemd of met dat stom hoedje. Moet ik wel mijn shirt uittrekken ? De meeste acteurs vergeten dat je jezelf veel meer bloot geeft door gewoon aanwezig te zijn op scène dan door je shirt uit te trekken. Volgens Patrick Mahieu zijn wij in het Westen zo geconditioneerd dat wij niet meer ver durven gaan. Wij proberen ons altijd te beheersen. Een mooi voorbeeld vond ik verdriet bij het overlijden van een bekende. Vooral in zuiderse landen gaan ze heel ver in dat verdriet. Ze gooien zich op de grond, ze scheuren hun kleren van het lijf. Bij ons beperkt zich dat tot een kleine snik, eventueel met een traan, en dan maar vlug de zakdoek boven halen om alles te deppen. Het gevolg hiervan is dat we ook op scène heel vaak geremd zijn. Gisteren zijn we een klein beetje op zoek gegaan naar hoe ver we kunnen gaan en dat was best leuk.

Hoe verder je gaat, hoe meer ruimte je creëert voor jezelf om uit te kiezen. Als je een bepaalde emotie zodanig klein blijft spelen, dan blijft die klein en wordt ze ook nooit groter. Als je daarentegen een emotie zodanig uitvergroot dat het grotesk wordt, dan kun je die wel nog altijd kleiner maken. Maar je creëert wel veel meer ruimte voor jezelf als acteur. Ik vond het een plezante avond en ik heb weeral bijgeleerd. En dat maakt me blij als een kind !

Terug naar Klakkeboem

De man die op dit moment achter het scherm van zijn pc zit en deze tekst uit zijn vingers te voorschijn tovert, is een gelukkig man. Na een onderbreking van bijna 3 jaar, sta ik op punt om terug te keren naar Klakkeboem. Een gezellige toneelvereniging waar ik een aantal jaren actief lid ben van geweest en enorm veel plezier heb beleefd tijdens het uitoefenen van een van mijn favoriete hobby's. Een vereniging waar ik heel wat nieuwe vrienden heb gemaakt die mij nog steeds nauw aan het hart liggen. Die terugkeer zorgt ook voor enige zenuwachtigheid. Hoe zal de groep reageren ? Heeft het verblijf in het buitenland mij veranderd ? Vind ik mijn plaats terug in een groep die er op alle gebied vooruit is op gegaan terwijl ik figuurlijk stil ben blijven staan ? Moet ik mij gedragen als een nieuw lid en mij wat bescheiden op de achtergrond houden of vlieg ik er onmiddellijk in alsof ik nooit ben weg geweest ? Vragen die mij dagelijks eventjes stil doen staan en die met de tijd beantwoord zullen worden. In ieder geval : Klakkeboem... Jullie kunnen terug op mij rekenen. Ik heb jullie gemist...

Observeren

Als je wil acteren, moet je vooral goed kunnen observeren. Zo zegt Patrick, onze lesgever, tijdens de cursus. Laat dat nu net iets zijn wat ik zeer graag doe, namelijk andere mensen observeren. Vaak zie je leuke dingen, gezellige mensen, saaie mensen, boeiende mensen, grappige mensen, toffe mensen, enz.

Zo zette ik mij vorige week op een terrasje op de grote markt van Lier en bestelde een spaghetti. Niet lang nadat ik besteld had, streek een groepje oudere vrouwen neer. Het waren er een stuk of zeven, als ik me goed herinner. Na wat plezant gekibbel en de vraag aan mij of het toch wel zeker was dat ik niet rookte, zetten ze zich aan de tafel naast mij. Eerst twijfelden ze een beetje, maar na een beetje aandringen van de groep, bestelden ze allemaal een glas wijn. Vijf witte en twee rode. Bleek nadien dat ze net van de Franse les kwamen. Leuk toch ? Ik hoorde ze nog toasten op het feit dat ze hoopten dat ze nog heel lang samen Franse les zouden mogen volgen samen. Wat kan het leven soms toch mooi zijn ! Hoe simpel dit ook lijkt.

Aangenaam!!!

Opgepast!!! Hier komt vrouwelijk gezelschap!
Omdat ik vind dat Kurt het niet altijd helemaal alleen moet klaren, zal ook ik af en toe mijn vreugde (of ja ...ook mijn verdriet) met jullie trachten te delen.

De techniek van het aanmaken van een account, het aanmelden en inloggen liet me aanvankelijk wat in de steek (en nee, dit heeft niks te maken met het feit dat ik een vrouw ben!) ! Maar mijn doorzettingsvermogen won van mijn ergernis en uiteindelijk won dus ook mens van techniek!!!

En vanaf nu ben ik een 'Blogger'-expert en raken jullie niet snel meer van me af!

De nacht is al geruime tijd ingezet. Mijn drie kleine schatten zijn al urenlang dromenland aan het verkennen. Ik denk dat het héél verstandig zou zijn, om hen daarin te volgen.

Slaaplekker!!!

Voor Diep Achter Hoog ...

Ja ja, gisteren zijn we Achter, Hoog, Diep en Voor geweest. "Huh ?!!! Wat zegt hij nu weer ?", hoor ik jullie denken. Welnu, we zijn een cursus "acteren voor gevorderden" aan het volgen. De docent is Patrick Mahieu. En hij probeert ons de basisbegrippen van de "Kubus van Laban" bij te brengen. Als je lichaam zich in een kubus zou bevinden, dan kan je lichaam Voor of Achter zijn, maar even goed Hoog of Diep. Blijkbaar kan ook Links en Rechts, maar zover zitten we nog niet. En deze begrippen kan je als acteur gebruiken om bepaalde rollen in te vullen. Zo is een machtige keizer Voor en soms ook Hoog. En een verdrietig iemand is vooral Achter Diep. Eigenlijk heel interessant om op die manier je lichaam te verkennen en te experimenteren met emoties.

Daarnaast besteden we ook altijd voldoende aandacht aan tekst. Hoe je een tekst moet lezen en hoe je die dan naar voor moet brengen zonder dat het saai wordt. We moesten ook allemaal zelf een tekst zoeken en analyseren en helemaal op het einde gisteravond mochten we dat dan brengen. Leuk. Nadien nog wat gaan drinken om na te kaarten over de toffe avond. Soms is het leven simpel, maar o zo mooi ...

Hebben we geen punten, we hebben toch leute gehad !

We kunnen allemaal wel eens kritisch zijn over de vereniging(en) waartoe we behoren. Zo ook over Klakkeboem of over de visie van Klakkeboem of over de onkunde van de secretaris of over de almacht van de voorzitter of over het feit dat die of die nooit een hoofdrol krijgt, enz. Maar zondag bleek toch nog eens (voor de zoveelste keer) dat Klakkeboem eigenlijk gewoon een superplezante bende is waar nogal wat plezier gemaakt wordt.

En ook dat is belangrijk. We kunnen ons misschien af en toe wel eens vragen stellen bij de kwaliteit van hetgeen we brengen, maar ook dat is allemaal zo relatief. Het voornaamste criterium voor een gezelschap als het onze, is plezier ! Als wij ons amuseren met hetgeen we doen, dan is dat al de helft van het werk. En als nadien dan ook nog eens blijkt dat het publiek smaakt wat wij met zoveel plezier brengen, dan is er toch helemaal geen probleem, of wel ... ?