Wist je dat...?

...het nog 121 dagen, 22 uur en 19 minuten is voor de première van 'Closer'?

Het verhaal deel V

...een ... wat is dit?Ik ga heel langzaam met mijn vingers naar mijn been. Iets zit heel diep in mijn been vast. Ik tracht het voorwerp uit mijn been te trekken, maar het lukt mij niet. Het lijkt op ... een deksel van een conservenblik! Jezus! De tranen rollen over mijn wangen! Wat gebeurt er met me...een deksel van een conservenblikje! Nee, niet nog eens! Niet met jou! Mijn gedachten gaan naar vorige zomer! Ik hoef maar over mijn handpalmen te wrijven om herinnerd te worden aan de schade die mij werd toegebracht. Maar de grootste schade was niet de lichamelijke. Wat ik was kwijtgeraakt, afgelopen zomer in die donkere kelder, was mijn gevoel onoverwinnelijk te zijn! Mijn zelfvertrouwen! Een jaar heb ik nodig gehad om het van me af te zetten...en nu begint het allemaal van vooraf aan? Nee!!!!
Plots... Een helse pijn! Een tweede deksel doorboort mijn lichaam! Ter hoogte van mijn sleutelbeen. Ik bijt op mijn tanden! Ik laat me geen tweede keer vernederen. Ik trek het deksel uit mijn schouder. Het bloed stroomt uit m'n lichaam. Ik kijk naar het almaar feller wordend licht. Plots hoor ik je! Je stem! Je schreeuwt! ...Of niet? Misschien denk ik enkel dat ik je hoor! Ik kom je halen, hoor je me? Ik kom je halen! Jou raak ik niet kwijt! Nooit!

Variaties omtrent eend ...

Gisteren weer cursus. Aangezien de Parochiezaal in het weekend niet vrij is, mochten we voor de gelegenheid tot in Lendelede rijden. Naar de school waar Griet en Tine les geven. Na een uitgebreide rondleiding door gidsen van dienst Griet en Tine, gingen we aan de slag. We verzamelden in de turnzaal van de school en begonnen met onze wekelijkse oefeningen. Al heel snel werd de grote ruimte Patrick te veel en besliste hij dat we eigenlijk "iets" moesten doen met die ruimte. En dat deden we dan ook. We moesten de diagonalen van de ruimte gaan opzoeken en proberen niet in elkaars "territorium" te komen. Dit was allemaal bijzonder leuk om doen.

Traditiegetrouw gingen we in het tweede deel met teksten aan de slag. Per twee moesten we een van de "Variaties omtrent eend" van David Mamet naar voor brengen. Zo brachten eerst Tine en Gwenn een variatie, dan Pat en Beatrijs en tenslotte mochten Griet en ik ook ons ding doen. Eerst op een zo natuurlijk en spontaan mogelijke manier en dan zo overdreven, zo grotesk mogelijk. Dit zijn hele leuke teksten en het "spelen" van deze teksten was dan ook een hele leuke bedoening. Heel tof om naar te kijken ook ! Wat kan toneel spelen toch leuk zijn !

Nadien werden we nog uitgenodigd bij Tine voor een aperitief, maar dat hebben wij moeten afslaan. Beatrijs, Pat, Griet en ik zijn nadien wel met onze verzamelde partners (althans toch de aanwezige partners) en kroost naar het "Trekteurke" geweest en genoten daar van een lekkere lunch, terwijl de kindjes elkaar builen aan het springen waren op het springkasteel. Kortom, een leuke gezellige dag. Hoe simpeler het leven, hoe mooier !!!

Verhaal Griet Deel IV

Ok... Weinig reacties dus ga ik verder...

...en ik geef mijn ogen een paar seconden de tijd om zich aan te passen aan de duisternis. In de verte zie ik een vreemd blauw licht. Het licht voorspelt weinig goeds maar mijn nieuwsgierigheid is groter dan mijn angst. Voorzichtig verplaats ik mij in de richting van het blauwe licht. De ondergrond voelt glad aan dus ik doe het langzaam aan. Het wordt alsmaar kouder en het wordt steeds moeilijker om te ademen. Iedere ademhaling voelt alsof er een mes in mijn longen wordt gestoken. Wat is er met jou gebeurd ? Waar ben je ? Ik mag mijn zelfbeheersing niet verliezen. Ik moet je vinden. O nee ! Wat een ramp. De batterij van mijn lichtje heeft het begeven. Ik sta nu volledig in het duister. Maar ik moet verder. Ik kan je niet in de steek laten. Ik mag niet opgeven. Stap voor stap nader ik het blauwe licht. Plots voel ik een scherpe pijn in mijn onderbeen. Ik voel het warme bloed op mijn koude huid. Ik kniel neer om te achterhalen wat mij geraakt heeft. Allemachtig, het is een....

Verhaal Griet - deel III

Voor deel II moet je in de reacties kijken op het bericht van Griet : "Zin in een spelletje ?". Deel II werd verzonnen door Pedro. Ik ga verder met deel III ...

... verdwijnt de maan buiten. Heel snel komen een heel aantal wolken voor de maan. Precies alsof de maan niet wil zien wat er hierbinnen allemaal gebeurt. Vreemd, heel vreemd. Het is een ruime kamer en alvorens ik bij het schilderij ben, kijk ik nog één keer om naar jou. Je ziet er goed uit. Ik bedenk hoe goed we het eigenlijk hebben samen. Ik tover mijn mooiste glimlach tevoorschijn en jij lacht terug. Ik draai me om naar het schilderij en er staat nu een grote grijns op het gezicht van de vrouw. Het lijkt net alsof ze me aankijkt met die grote ogen van haar. Het is nu ook heel donker buiten en in de verte horen we donderslagen. En dan een flits. Alle lichten gaan uit. Ik haal mijn sleutelhanger met ingebouwd lichtje uit en schijn rond in de kamer. Ik ga naar het bed en ... jij bent verdwenen ... Ik draai me opnieuw om in paniek en zie dan dat er nu een groot gat zit waar even voordien dat schilderij zat. Ik probeer eerst nog de deur te openen, maar die zit muurvast. Er zit niets anders op dan in het gat te kruipen. Ik doen een paar stappen en val dan naar beneden. Ik lig precies op een grote glijbaan. Het lijkt wel alsof ik uren aan het glijden ben. Uiteindelijk kom ik niet onzacht op de grond terecht ! Ik steek m'n lichtje aan en kijk rond mij. Ik zit in één of andere onderaardse grot. Een lichte vorm van paniek maakt zich van mij meester en het enige waaraan ik kan denken op dit moment, dat ben jij. Ik sta heel voorzichtig recht en ...

Ik weet eigenlijk niet of het nodig is dat we iemand aanduiden om verder te vertellen. Ik geloof niet dat we met twee op hetzelfde moment gaan beginnen. Dus, wie zich geroepen voelt, ...

Zin in een spelletje?

Ik heb zin in een spelletje. Ik start het begin van een verhaaltje. Jullie gaan verder... ok?

Het is midden juli. We zijn net aangekomen in Spanje. Barcelona. We nemen een taxi naar ons hotel. Daar aangekomen checken we in. De vriendelijke receptioniste vraagt onze naam . Na een tijdje bedenkelijk naar haar computerscherm te staren, vertelt ze ons in gebroken Engels dat onze gereserveerde kamer tijdelijk niet kan worden betreden. Als we naar uitleg vragen, steekt ze beide handen de lucht in en zegt dat ze orders van hogerhand kreeg enkel dit aan ons mee te delen. Wij kijken elkaar aan. Wat nu? Ze zegt ons dat ze wel nog een andere kamer ter beschikking heeft op de hoogste étage van het hotel. De hoogste verdieping? We lazen toch thuis dat er op deze verdieping geen gastenkamers waren? Maar goed, waar moesten we anders heen? Een jongen, ik schat hem niet ouder dan 15, neemt onze koffers en brengt ons naar de lift van het gebouw. We stappen in. De jongen kijkt ons aan. Er schuilt een vreemde blik in z'n ogen... Zie ik angst? Of is dit gewoon een verlegen jongen die z'n eerste vakantiejob nog niet gewoon is? We stappen de lift uit. De gang is niet verlicht. Enkel de noodverlichting brandt. Wanneer ik op de schakelaar duw, gebeurt niks...De jongen brengt ons naar de kamer. Hij glimlacht verlegen en stapt terug de lift in. Ik neem de sleutel uit mijn jaszak, stop hem in het sleutelgat, draai het slot open... ik open de deur en............................................

De liefde speelt geen eerlijk spel ...

Het kan nu wel zijn dat de liefde geen eerlijk spel speelt, maar ze heeft er gisteren wel voor gezorgd dat ik een klein beetje mezelf ben tegengekomen. Maar dat is goed. Als je veel met theater en acteren bezig bent zoals ik, dan ben je soms zodanig gefocused op je eigen kleine wereldje dat je de rest niet meer ziet. Dan is het goed dat er af en toe eens iemand afstand neemt en je wijst op hetgeen je minder goed doet, waarvoor dank, Patrick. Niemand is perfect (of toch bijna niemand) en het is goed dat we dit allemaal beseffen.

Maar goed, ik denk dat Patrick gisteren iedereen wel degelijk gewezen heeft op hetgeen hij of zij beter kan of zou moeten kunnen doen. En daarom wil ik het nu toch nog even hebben over al de positieve zaken die ik gisteren gezien en gehoord heb. Eerst en vooral wil ik nogmaals zeggen dat het bijzonder leuk is om met zo'n groep gemotiveerde mensen samen een cursus te volgen. Iedereen gaat ervoor en er wordt ook geen kritiek op elkaar gegeven. Het is een toffe groep, daar had Patrick gelijk in. Daarenboven tiert de creativiteit welig in een groep als deze. Na de wekelijkse (altijd maar grappiger wordende) opwarmingsoefeningen, mochten we gisteren opnieuw op scène aan het werk. Eerst moesten we een emotie (of een uiting daarvan) van elkaar aanvullen. Dit leidde tot een aantal hele mooie "schilderijtjes". Hieraan koppelde Patrick dan wat tekst en we waren alweer vertrokken !

En tenslotte het moment suprême : we moesten allemaal op onze eigen manier "De liefde speelt geen eerlijk spel ..." brengen. Bijzonder leuk ! Tine bracht het op een "slechte", overdreven groteske manier. Pat deed het gewoon, heel natuurlijk. Goed hoor, tante Pat. Beatrijs was voor mij de eerste grote verrassing : als een lichtvoetige deerne dartelde ze over het podium heen en weer. Ze debiteerde haar tekst met een zodanige gelukzaligheid dat iedereen een glimlach niet kon onderdrukken. Griet onderging een ware metamorfose en bracht ons de tekst als een gefrustreerde, boze heks die, als het nodig is, voor niets of niemand terugdeinst. Heel sterk hoor, Griet ! En dan een schitterende interpretatie van Gwenn. Als een volwaardige hagedis bewoog ze zich voort op het podium. En haar tekst bracht ze achterstevoren. Fantastisch gewoon ! Super, Gwenn !

Leuke cursus ! Ik heb alweer heel wat bijgeleerd. Ik hoop dan ook van jullie hetzelfde ! Tot zaterdag !

Soms vraagt een mens zich af...

Olie duurder... Voedsel duurder... Electriciteit duurder... Huizenprijzen immens hoog... Politiekers die niet overeen komen... Ons landje dat op splitten staat... Oorlog... Terrorisme... Aanslagen... Moord.... Incest... Moeten wij nu eigenlijk trots zijn of beschaamd ? Ik weet het soms niet meer zulle... Tijd voor verandering... Maar hoe ???

De eerste keer

Het is de eerste keer en dat doet altijd een beetje raar. Het is altijd een beetje zoeken.
Ik ben blij dat ik al zover ben geraakt zonder iemand te moeten lastig vallen.
We zien wel hoe het verder gaat.

3:10 to Yuma

XXXX

Hoort een filmrecensie thuis op de blog van Klakkeboem ? Die vraag stel ik mij nu al een tijdje. En ik moet het antwoord schuldig blijven. Maar het blijft één van de grootste hobby's van althans één van de leden van Klakkeboem, namelijk van mezelf. En ik geniet ook van de acteerprestaties in films. Daar is ook mijn liefde voor het acteren ontstaan. Conclusie : een recensie af en toe mag wel zeker ?

En zeker als het een film van dit kaliber betreft. En te denken dat de film de bioscoop in onze contreien bijna niet haalde. Wat ben ik blij dat hij dat wel deed. "3:10 to Yuma" is de remake van de gelijknamige western uit 1957 met Glenn Ford. De film gaat over rancher Dan Evans (een sublieme Christian Bale) die in geldproblemen zit en het aan de stok krijgt met een lokale landeigenaar. Deze laatste wil de grond van Evans opkopen om een spoorlijn door te trekken. Toevallig komt Evans in contact met Ben Wade (een al even schitterende Russell Crowe), die zijn zoveelste postkoets overvalt. Als Wade wat te lang bij zijn liefje blijft, wordt hij gepakt en Evans besluit om de groep te vergezellen die hem op de trein van 3u10 naar Yuma moet zetten ...

Dit is voor mij het schoolvoorbeeld van een western (ik speel ook zelf al lang met de gedachte om ooit eens een western te maken) met stoere cowboys, schitterende landschappen en morele kwesties. Wat de film echter zoveel beter maakt dan een doorsneewestern, is de karaktertekening. Dit zijn niet gewoon stoere cowboys. Dit zijn echte mensen. En als die mensen dan ook nog eens zo goed gespeeld worden door klasbakken Bale en Crow, dan is het feest compleet. Het verbale steekspel ("duel") tussen beide acteurs is van een zelden gezien niveau. Dit zijn twee acteurs die heel duidelijk weten waarom ze iets zeggen en hoe ze dat dan moeten zeggen. Schitterend gewoon ! Ze worden bovendien geflankeerd door een schitterende Ben Foster als Charlie Prince, de rechterhand van Wade en Peter Fonda als Byron McElroy, de premiejager. Niet dat alleen de acteurs goed zijn, ook de actie is zeer mooi en strak in beeld gebracht. Zo is de laatste 20 minuten één lange shootout tussen alle protagonisten, slechts nu en dan onderbroken door een korte dialoog tussen Crowe en Bale. Als je van westerns houdt, ga dan zeker kijken. En als je niet van westerns houdt, ga ook maar kijken. Dit is tot nu toe één van de betere films van het jaar. Ciao !