Eén vloog over het koekoeksnest

Binnen twee weken is het zover, m.n. op vrijdag 30 oktober hebben we première van "Eén vloog over het koekoeksnest". Toch wel één van mijn favoriete stukken aller tijden. Misschien ook nog een kleine oproep aan iedereen die nog niet gereserveerd heeft : 't is nu 't moment !

Wat me telkens weer opvalt bij Klakkeboem, is het enthousiasme waarmee deze groep aan een productie werkt. En ja, er zijn ook wel eens "troubles" (wink, wink, Turkle) en kleine akkefietjes, maar uiteindelijk is ieder lid van deze toch wel uitgebreide cast dolenthousiast en zeker van plan om hier een mooie productie van te maken. En zo hoort het ook. Langs de andere kant mogen we ook nooit zeggen : "We zijn maar amateurs !". We brengen een mooi stuk en wij moeten er alles aan doen om dit stuk perfect te brengen. En dat het niet perfect zal zijn, dat weet ik ook wel, maar dat neemt niet weg dat we de perfectie moeten nastreven.

Ik ben echter wel van overtuigd dat de meeste medewerkers dat ook doen en dat we een mooie première tegemoet gaan. Ik zal er alleszins alles aan doen om mijn rol zo goed en zo kwaad mogelijk te brengen. Leve Klakkeboem !

In The Mood

"In The Mood" was een initiatief van kunstencentrum Buda te Kortrijk waar de bezoekers volledig werden ondergedompeld in de wereld van de psychiatrie en de kunst. Van zodra je binnen kwam, werd je verwelkomd door een aantal vriendelijke verplegers die je een vragenlijst lieten invullen om uw gemoedstoestand te kunnen meten. De ergste gevallen werden door verwezen naar een echte psychiater en kregen de kans om 5 minuten hun ziel bloot te leggen. Anderen kregen de kans om een glaasje cava te drinken in de foyer. Al gauw kregen we het gezelschap van enkele verpleegsters die een aantal druppeltjes medicijnen aan de cava toevoegden. Rode druppels voor de patiënten met liefdesproblemen, gele druppels voor de patiënten die te veel gal spuwen, blauwe druppels voor de depressieve patiënten, enz... In de hoek stond er nog een automaat waar je voor de som van 20 eurocent wat extra pillen kon kopen. Na een welkomwoordje van Dokter Titeca, mochten we kiezen uit twee zalen voor een voordracht van +/- 30 minuten. We kozen voor de voordracht "Waanzinnige creaties en creatieve waanzin". Aan de hand van enkele voorbeelden, werd ons duidelijk gemaakt dat veel bekende kunstenaars psychiatrische patiënten waren en dat sommige bekende werken door psychiatrische patiënten werden gecreëerd. Tof om te weten maar niet echt mijn ding. Te veel theorie op korte termijn deed mijn aandacht al gauw verslappen. Na de lezing gingen we onmiddellijk naar de grote zaal voor de theatervoorstelling "Liga" van het Nederlandse theatergezelschap "Kassys". Het stuk begon met een kleine video waarop we de acteurs één voor één van het podium zien komen en elkaar feliciteren. Na een kus en knuffel,worden ze door hun ouders opgepikt en gaan onmiddellijk naar huis( http://www.youtube.com/watch?v=QFnB6ghRgyw) Dan begint het stuk. Het podium ligt vol voorwerpen (kussens, speelgoed, een ladder, een touw, een stok, een bal...) en één voor één komen de acteurs binnen en beginnen rond te lopen en gekke dingen te doen. Ik had zo iets van "Huh ? Wat krijgen we nu ?" Ik begreep eerst niet wat er gaande was maar stelselmatig werd duidelijk dat we hier te maken hadden met psychiatrische patiënten die in een recreatiezaal waren terecht gekomen. Na de eerste verwarrende minuten, zagen we de acteurs hun fantasie op hol slaan en werden er met behulp van de voorwerpen allerlei beroepen, activiteiten enz uitgebeeld... Het was werkelijk fantastisch... ( De eerste 45 minuten werd er geen woord gesproken maar toch zat ik geboeid te kijken. Nu en dan met een lach, dan weer wat medelijden. Hilarisch was het moment dat één van de verzorgers binnen kwam en in ieder voorwerp iets anders zag dan wat de patiënten eigenlijk hadden gecreëerd. Zonder het zelf te weten hadden ze blijkbaar allemaal iets in elkaar gestoken dat geassocieerd kon worden met een barbecue. Omdat de verzorger blijkbaar altijd gelijk heeft, hebben ze dan maar barbecuetje gespeeld. Daarna mocht iedereen terug naar huis en zagen we de acteurs het podium verlaten op dezelfde wijze als we gezien hadden in de film die bij het begin werd getoond. Subliem gewoon. Een daverend applaus was meer dan terecht en ik heb zelfs recht gestaan en keihard in mijn handen geklapt. Wat een klasbakken ! Daar hoop ik later meer van te zien te krijgen. Na een lekker duveltje begaven we ons dan naar de filmzaal waar de documentaire "De Man Die Zichzelf Voor Don Quichotte Hield" geprogrammeerd stond. Een aangrijpende film waarin we een aantal psychiatrische patiënten volgen die repeteren voor de theatervoorstelling "Don Quichotte". We maken kennis met Franky (een agressieve schizofreen), André (een zware alcholist), Carlos (een zwaar depressieve met faalangst) en Maarten (een hyperactieve autist). Elk beleven ze de repetitie op hun manier en ontsnappen hierdoor eventjes aan het ellendige verleden dat ze met zich meesleuren. Op het podium worden ze even een personage dat ze al gans hun leven proberen te zijn. En niets zal hun tegen houden om op de avond van de voorstelling te schitteren als de grootste sterren. Na de film was ik sprakeloos. Respect voor de mensen die zich iedere dag inzetten voor die patiënten. De stilte in de zaal bewees onmiddellijk dat alle toeschouwers op dezelfde golflengte zaten. Deze film had ons diep geraakt. Een prima afsluiter van een schitterende avond. Ik ben nog steeds onder de indruk.

Assepoester

door Jeugdtheater Scherven en De Gebroken Spiegel

XXXX

Auteur : Filip Deprez

Regie : Jef Depaepe & Wouter Leplae

Spel : Marie, Mieke Vanoverberghe, Christophe Van Asten, Stoffel Van Boeckxsel, Dirk Claerhout, Marc Vanoutryve, Jan Baert, e.v.a.

Een musical maken lijkt mij sowieso al geen sinecure, laat staan een musical met kinderen. En toch hebben onze collega's van Jeugdtheater Scherven en De Gebroken Spiegel het er alweer goed van afgebracht. Ze brachten een sprookje en we zagen een sprookje met een sober, maar heel verzorgd decor die heel efficiënt was (het cadeautje voor de pauze prikkelde de nieuwsgierigheid van onze kinderen). Ook de kostuums waren heel verzorgd, evenals de acteerprestaties van de belangrijkste acteurs. Ze zijn alleszins geslaagd in hun opzet, m.n. de kleinsten onder ons een avondje amusement brengen. Wij hadden 5 kinderen mee en alle vijf genoten ze van de voorstelling.

Er zaten ook een heel aantal leuke vondsten in om de volwassenen te bekoren. Maar misschien net iets te weinig om een volwassen publiek te blijven boeien. Daarvoor ging het bij momenten ook net iets te traag. Niet echt een groot probleem, maar toch jammer dat de zangtalenten niet van iedereen gelijk waren. Voor de rest, een puike prestatie !

Opposites attract - opnamedag 10

Alweer 10 opnamedagen achter de rug. Het einde nadert en dat vind ik altijd weer een beetje jammer. Nu nog één of misschien twee en dan is het echt gedaan. En gisteren hadden we dus opnamedag 10. Het werd een drukke bedoening op de set (het Gemeentehuis van Zwevegem, waarvoor nogmaals dank aan de gemeente Zwevegem) met vier crewleden, acht acteurs, acht figuranten en mijn broer. Altijd moeilijk om zo’n bende onder controle te houden, maar ik moet zeggen dat dit bijzonder goed meeviel gisteren. Iedereen was gedisciplineerd en we hebben hard gewerkt. Er werden een aantal hele mooie opnames gemaakt en ik heb de indruk dat achteraf iedereen blij was dat ze erbij waren.

Marc heeft het bijzonder druk voor het ogenblik en kan jammer genoeg niet meer bij iedere opname aanwezig zijn. Maar gisteren kwam hij toch even opdagen en dat heb ik toch wel geapprecieerd. Het blijft ook leuk om te zien hoe mensen zo gepassioneerd kunnen bezig zijn met hun hobby. We gaan nooit grote prijzen winnen met onze films, maar het blijft bijzonder leuk om te doen en ik ben ervan overtuigd dat ook nu weer het resultaat heel aanvaardbaar zal zijn.

Vaak denk ik ook bij mezelf dat ik gek ben dat ik dit wil doen. Het vraagt verdorie heel veel werk en uiteindelijk win of verdien je er niks mee. Maar het is wel heel leuk om te doen en dat is ook de reden waarom ik nu alweer aan het broeden ben op de volgende film. Een ding staat vast, dit was zeker niet mijn laatste.

Hola Que Tal

door Theater Antigone
XXXX
Tekst : Jan Sobrie, Peter Monsaert en Chun-Hee Lommelen
Coach : Jos Verbist
Spel : Jan Sobrie, Peter Monsaert en Chun-Hee Lommelen

Ik zeg vaak : “Het leven kan toch zo simpel zijn” en dat geldt eigenlijk evengoed voor theater : “Theater kan toch zo simpel zijn”. Zet twee getalenteerde jonge mannen aan de schrijftafel en ze toveren een leuk toneelstuk uit hun mouw. Bij “Fimosis” zagen we al dat Jan Sobrie en Peter Monsaert bulken van talent. En dat bewijzen ze ook nu weer. Okee, “Fimosis” was beter maar ook “Hola Que Tal” werkt. Net zoals bij “Fimosis” wordt dit verhaal gebracht met een lach en een traan.

Dimi was een “nobody” tot hij door Marnix uit de goot geraapt werd en hij met hulp van Marnix uitgroeide tot een ster. Verkleed als vrouw, treed Dimi elke avond op en behaalt het ene succes na het andere. Dimi woont bij Marnix en dat vinden ze allebei goed zo. Ze hebben de tijd van hun leven, tot Dimi verliefd wordt op een Koreaanse paaldanseres. Marnix, die eigenlijk heimelijk verliefd was op Dimi, verliest langzaam zijn verstand en wil Dimi niet laten gaan.

Jan Sobrie is perfect als Marnix. Op het gepaste moment weet hij het publiek te doen lachen en even later is iedereen muisstil. Ook wordt er alweer gewerkt met een schitterend decor. Een gordijn van parels wordt telkens op een andere manier belicht en dat onderstreept het kitscherige van de wereld waarin Marnix en Dimi vertoeven. Ook Peter Monsaert blijft leuk als de timide Dimi, die Marnix heel dankbaar is, maar hij is een man en hij wil graag een vrouw. Zo gaat dat nu eenmaal. Een leuke voorstelling waarbij voldoende gelachen kan worden om het tragische van het gegeven te ontluchten. Een aanrader voor mensen die houden van leuk en ontspannend theater met een scherp randje.

Opposites Attract - Opnamedagen 8 en 9

Een film maken is een teamsport en dat is dit weekend nog eens goed tot me doorgedrongen. Hoe kan je nu zeggen dat een film van jou is ? Iedereen zegt me wel : Kurt, dit is jouw film, jij bent de baas, jij bent de regisseur. Maar wat zou ik zijn zonder al die fantastische mensen die zich elke keer weer vrijmaken om een aantal beelden te schieten ? Zo mochten we het voorbije weekend filmen bij Kris en Beatrijs. Zij stelden hun huis open voor de crew en de cast. Geen lachertje hoor, geloof me maar. Voor je het weet, staat je huis vol met materiaal en liggen de verschillende kostuums van de acteurs verspreid over de woonkamer. Maar Kris en Bé deden dit met verve, waarvoor nogmaals dank. Ook hun buurman liet zonder morren zijn oprit gebruiken voor de film. We parkeerden er tot tien maal toe een vrachtwagen op (zonder een stuk van zijn brievenbus te rijden, hé Kris ;-)) en mochten hem zelfs helemaal nat spuiten om regen voor te wenden. Ook een bordje "Te Koop" in zijn tuin planten vond hij niet erg. Om dan nog maar te zwijgen over Marc, die zaterdgavond toch nog langs kwam na een lange opnamedag, Ronny, die het hele weekend in Knokke overnachtte, Annie en Christiaan, die telkens opnieuw mémé alleen achterlaten om maar te kunnen filmen.

En de acteurs. Griet kwam zondag met piepoogjes opdagen en "het was haar dagje niet" ;-). Ook Pat was twee dagen van de partij, hoewel ze maar een klein aandeel had in de film zelf. Beatrijs was er uiteraard en zelfs Kris waagde zich aan een eerste filmrolletje. Misschien wordt dit wel zijn doorbraakrol. Lucrèce was van de partij voor één korte scène en David bracht zijn wagen. Vincent was er ook (er moet toch iemand de onnozelaar komen uithangen ;-)). Tenslotte kregen we nog bezoek van Pieter, Pedro en Stijn, waarvoor dank. Ze kwamen een hart onder de riem steken. Kortom, een drukke, maar heel aangename bedoening was het zaterdag en zondag bij Kris en Bé. Neem daar nog eens bij dat het fantastisch weer was en dat we bijgevolg het weekend afsloten met een barbecue. Wat is het leven toch mooi ? Oh ja, en durft iemand nu nog beweren dat dit "mijn" film is ... ?

Gezongen Zeer

door Theater Antigone

XXXX

Tekst : Nico Boon

Regie : Nico Boon en Jos Verbist

Spel : Lucas Van den Eynde, Tania Van der Sanden, Dominique Van Malder, Sara De Smet, Thomas Bellinck & Annelies Dhooghe

Het toneelseizoen is weer van start gegaan en vrijdagavond bezochten wij de eerste voorstelling van dit seizoen. En die bezorgde ons meteen een gezellige avond. We hebben goed gelachen met de fratsen van de mentaal gehandicapte Harry, die koste wat het kost een beroemde singer-songwriter wil worden. Na tien jaar afwezigheid van de bühne, wil hij nu zijn comeback vieren met een optreden in een zaaltje in Brussegem. Ook zijn ouders zijn van de partij en hun meningen omtrent de zangcarrière van Harry zijn nogal verdeeld. Iemand vroeg me of ik wel nog neutraal naar een voorstelling kan kijken en daarvan genieten zonder meer. Welnu, het antwoord is volmondig ja ! Ik heb genoten, ik heb gelachen, maar voor mij mag het iets meer zijn. Leuk gebracht, dat wel ! Tania Van der Sanden en Lucas Van den Eynde zijn nu eenmaal rasacteurs. En reken daar zeker ook maar Dominique Van Malder bij die een hilarische monoloog afstak met alle stemmetjes die in zijn schizofrene kop huizen. Al moet ik eerlijk gezegd wel toevoegen dat ik de stijl van acteren er bij momenten wat over vond. Het mag ook iets minder en het gevolg hiervan was ook meteen dat de drie overige acteurs wat in het niets verdwenen bij het supertalent van de drie bovengenoemden.

Ook het verhaal had nogal weinig om het lijf. Ook hier verwacht ik net iets meer om van een echt hele goeie voorstelling te spreken. En als het de bedoeling was om ook het tragische van dit verhaal in de verf te zetten, dan is dat voor mij niet gelukt ! Maar zoals ik eerder al zei, heb ik echt wel genoten van dit stuk ondanks de paar minpunten. Ik zie graag toneel, maar ik praat er ook graag over en hoe meer je er ziet en hoe meer je erover praat, hoe moeilijker het is om iets echt schitterend te vinden. En toch ben ik ervan overtuigd dat we ook dit jaar weer een aantal pareltjes van theatervoorstellingen tegemoet gaan. Ik kijk er alvast naar uit !

Het Koekoeksnest

Jullie vragen je waarschijnlijk af hoe het nog zit bij Klakkeboem, niet ? Welnu, we zijn volop bezig met de repetities voor "Een vloog over het koekoeksnest" en ik moet zeggen dat die repetities vrij goed verlopen. Waar ik een beetje voor gevreesd had, was dat er een gebrek aan discipline zou zijn omwille van een te grote groep. Maar dit is helemaal niet het geval. Integendeel, de concentratie is groot en iedereen doet echt wel zijn best om zijn figuur zo goed en zo kwaad mogelijk te kneden. Altijd leuk om zien, vind ik, hoe een acteur een personage tot leven wekt. Zo zie je bijvoorbeeld dat Pieter geleidelijk aan Billy Bibbit aan het worden is. Johan wordt Scanlon zo erg dat het bijna angstaanjagend wordt. Beatrijs is hard op zoek om ook haar Ratched te vormen, net als Pedro die zijn uiterste best doet om een geloofwaardige Cheswick neer te zetten. Ook dat is toneel spelen, het zoeken naar je personage. En dat is iets dat je niet alleen tijdens de repetities doet, maar ook en vooral thuis terwijl je je tekst aan het instuderen bent.

Dus als je het mij vraagt, zijn we goed bezig. Iedereen is supergeconcentreerd en gemotiveerd en dat is al de helft van het werk. Als we op dit élan kunnen verder gaan, dan geloof ik dat we een mooie productie gaan maken. Alweer een productie waar we als Klakkeboem trots kunnen op zijn. Go, Klakkeboem, go !!!

Opposites Attract - opnamedag 7

Opnamedag 7 van "Opposites Attract" bracht ons voor de tweede keer naar Oostende. De hele crew stond om 10u00 aan het casino te Oostende en dat was het begin van een lange opnamedag. We begonnen met een aantal leuke shots van de twee hoofdpersonages die een dagje doorbrengen aan zee. Zo hadden we onder andere een kleine aanvaring met de winkelverantwoordelijke van "Vero Moda", waar we een mooie shot namen op een roltrap. Plezant. De namiddag bracht de introductie van een nieuw personage in de film, met name Tonya, gespeeld door ons aller Pat. Zij en Louise (Beatrijs) brengen toevallig ook een dagje aan zee door en ontmoeten daar Sophie en Ronny, wat tot een hele leuke scène leidt (als je meer wil weten, zul je toch moeten komen kijken).

's Avonds trokken we naar de pier, waar we de koude wind trotseerden om de laatste scène van de film op te nemen bij zonsondergang. Maar ons geduld werd beloond toen we effectief konden opnemen bij een schitterende zonsondergang. Ook Vincent en Stijn en zijn vader kwamen ons nog een hart onder de riem steken, waarna we allemaal samen naar een restaurantje trokken om na te genieten bij een gezellig etentje. Alweer een opnamedag die we niet snel zullen vergeten. Tot de volgende !

Opposites attract - opnamedag 5 en 6

Tweemaal bij Lucrèce, tweemaal huis op stelten zeg maar. Je moet het er maar voor over hebben om zo'n "crazy" filmploeg in je huis te laten. Je huis staat namelijk al stampvol met materiaal en dan moeten de crew en de acteurs er nog eens bij. En als je dan ook nog wat nieuwsgierigen hebt die op bezoek komen, dan zit je voor je het weet met een vol huis ("full house" dus). Dit neemt echter niet weg dat de sfeer weer ongelofelijk goed zat. Er werd nogal wat afgelachen met de introductie van twee nieuwe personages (Wesley (Vincent) en Maurice (Paul)) en vooral met de bloopers van Wesley en het geknuffel van Maurice en Marie-José.

Maar er werd ook hard gewerkt en een heel aantal scènes werden ingeblikt. Dit was dan ook de laatste keer dat we bij Lucrèce moesten filmen. En Lucrèce zag dat het goed was. Nu zaterdag (5 september) hebben we reeds de volgende opnamedag. We trekken opnieuw naar Oostende voor een paar hele leuke filmmomenten. Tot films !