De Hotelkamer - Deel X

... die me ondersteunt en me recht helpt. Ik kijk om en zie een oud gezicht boven me. Het gezicht van een man. Ik kijk rond en zie dat ik terug in de hotelkamer ben. Mijn verwondingen zijn precies ook weg. Wat is er gebeurd ? Wie bent u ? De man antwoordt dat het er niet toe doet wie hij is. Maar hij weet wel wat er zo speciaal is aan deze kamer. Als je er te lang in verblijft, krijg je hallucinaties, visioenen. Verleden, heden en toekomst worden door elkaar gehaald en je komt in een complete staat van verwarring. Het gaat zo ver dat je werkelijkheid en fantasie niet meer uit elkaar kunt houden. Sommige mensen geraken niet meer uit hun hallucinatie en verlaten zo de kamer. Ze moeten terug naar hier gebracht worden of ze gaan een zekere dood tegemoet. Waar ben jij ? Waar ? De man antwoordt dat hij iemand heeft zien naar buiten gaan, maar hij weet niet of ik daarmee jou bedoel. Ik moet je vinden. Ik kijk rond in de kamer, maar zie geen aanwijzing. Alleen zie ik op het kastje naast het bed twee conservenblikjes staan. Die jongen moet hier gewoon twee blikjes gebracht hebben. Ik glimlach. Ik dacht echt dat dit ... Maar waar ben jij toch ? Ik open de deur en kruip terug de lift in.

Ik haast me buiten het hotel. Ik kijk links en rechts. Waar moet ik beginnen ? Nadenken. Waar zou ik naartoe gaan moest ik jou zijn. Denk jij ook aan mij ? Zoek je mij ? Zou je naar een theaterzaal gaan, een cinema ? Een museum ? Ik weet het niet. Denk toch na. Ik zoek in mijn portefeuille en haal er een foto uit van jou. Ik bekijk hem druk hem dan tegen mijn hart. Ik mag niet langer talmen. Ik kijk nog even links en rechts en besluit dan maar rechts te nemen. Ik kijk rond en ik toon je foto aan iedereen die ik tegenkom. Ze knikken allemaal van neen. Ik loop verder. Daar, dat oude vrouwtje voor haar huis. Ik toon haar jouw foto. Ze knikt en wijst in de richting van een klein zijstraatje. Daar loop ik in. Dit straatje lijkt dood te lopen. Waar kun je naartoe zijn ? Helemaal op het einde van het straatje echter zie ik een ...

IQ-test

Wie durft het aan ? Mijn score is 135 ! Doet iemand beter ? Ik daag jullie uit ! http://www.intelligencetest.com

Closer

dinsdag: eerste bijeenkomst van 'Closer' !!!!!! JJJJIIIIEEEEHHHHAAAA!!!!!!!
(best da zot zijn geen zeer doet)

De Hotelkamer

...wordt het muisstil... De pijn in mijn been en mijn borst laat me op de grond zakken. Ik sluit m'n ogen. Komaan, denk, focus...Hoe geraak ik hier uit? Maar het enige wat in mijn hoofd verschijnt ben jij! Je lachende ogen, je mooie mond die mijn naam zacht fluistert, je kijkt me aan, zwaait naar me en glimlacht. Tranen rollen over m'n wangen. Plots verdwijnt je glimlach! Je ogen kijken me bang aan. Twee enorme handen grijpen je hoofd vast. Je gezicht wordt bloedrood, paars! Je schreeuwt mijn naam. Je handen strekken zich naar me uit. ik tracht ze te grijpen maar je bent te ver. De handen nemen je mee! Je verdwijnt.... NEE! Ik open m'n ogen... focus,... dat jongetje... ik had hem eerder gezien... waar? ... Waar heb ik de jongen nog gezien? De lift! Ja! Het was de jongen die ons naar boven bracht! Waarom gaf hij me conservenblikjes? Wou hij me helpen? Zouden de blikjes me nog van pas komen? Verdomme! Ik liet ze achter in de kamer! Hoe kon ik zo stom zijn! Ik strompel recht... en keer terug naar de spiegelkamer. Opnieuw start de muziek. Het is het deuntje van een 'kermiscarrousel'. Ik hoor kinderstemmetjes je naam fluisteren, tientallen stemmetjes. De spiegels draaien! Ik ben bang. Zo ongelofelijk bang! Mijn armen verbergen m'n gezicht en ik zak ineen! Plots voel ik een warme hand op mijn schouder...

De Hotelkamer - deel VIII

... ik hoor je stem maar ik zie enkel mezelf steeds terug in de spiegels... alsof ik naar mezelf roep met jouw stem ... de echo's klinken oorverdovend ! Ja, ik word echt gek... ik kan niet anders dan in de spiegels kijken, ik zie mezelf staan maar niet als de geradbraakte man zoals ik me voel... neen, ik zie me staan als de stoere, onoverwinnelijke kerel die ik eens geweest ben... eens... het lijkt eeuwen geleden... het beeld geeft me moed, de spiegels spreken me als het ware kracht in, de kracht die ik nodig heb om hier niet volledig krankjorum te worden... en de moed om een spiegel kapot te slaan... even vliegt de gedachte door mijn hoofd dat een spiegel breken 7 jaar ongeluk brengt... maar slechter dan nu kan het toch niet worden, of toch? Op het moment dat ik over de glasscherven stap en het donkere, vrijgekomen gat doorstap...

De Hotelkamer - Deel VII

... een klein jongetje. Hij kijkt me aan met van die grote, donkere ogen en overhandigt me dan ... twee conservenblikjes. Vooraleer ik de kans krijg iets te vragen, smijt hij het luik dicht. Ik hoor hem weglopen en wil het luik openen, maar dat zit muurvast. Hier sta ik dan met twee lege conservenblikjes in mijn handen. Niet nog eens ? Mijn gedachten gaan naar vorig jaar, naar jou. Naar wat me is aangedaan. Ben ik gek aan het worden ? Niet nog eens. Dit wil ik niet nog eens meemaken. Waar ben je toch ?

Ik gooi de conservenblikjes tegen de muur en begin nu heel voorzichtig in de kamer rond te kijken. Dat blauwe licht lijkt nu niet meer zo fel te zijn of is dat ook mijn verbeelding. Ik moet hier weg zien te komen. Ik moet en ik zal je vinden. Ik scheur een stuk van mijn broek waarmee ik de wonde aan mijn been omwind. En dan hoor ik je opnieuw. Je lijkt te schreeuwen. Ik moet hier weg. Laat me hieruit, godverdomme ! Laat me hieruit ! Je geschreeuw zwakt af. Langzaam ga ik naar het blauwe licht. Het lijkt alsof het blauwe licht wijkt. Vreemd ! Ik stap er doorheen en tot mijn verbazing kom ik in een heel andere ruimte terecht. Dit lijkt wel een grote balzaal. De wanden zijn bekleed met spiegels. De zaal is felverlicht en er klinkt muziek uit de luidsprekers. Waar ben ik nu beland ? En nu hoor ik jou weer ...

Het spijt me ...

Onze Patrick was gisteren en pleine forme en dat was ook te voelen aan de eerste oefeningetjes die we mochten doen. We gingen heel snel over de noodzakelijke opwarming om dan over te gaan tot wat Patrick de "Chest-jump" noemde. Hier moesten we onze aanwezigheid laten gelden met ons lichaam zonder in het "territorium" van de ander binnen te dringen. Een beetje een eigenaardige oefening, maar best wel leuk om doen.

En toen begon het serieuze werk. Vreemd hoe je een hele avond kunt vullen met het opzeggen van een tekst van Saunders, namelijk "Het spijt me ..." en hier toch voldoening uit halen. Eerst waren we allemaal heel braaf en geleidelijk aan voelde je iedereen loskomen van de tekst, maar vooral ook van zichzelf. En ik moet eerlijk toegeven dat ik de eerste stukjes al mooi vond om naar te kijken. Maar we voelden wel allemaal ("Voel je dat ?") dat de stukjes beter werden naarmate de avond vorderde. Het was precies of iedereen wat losser kwam. En daar heeft het volgens mij ook wel veel mee te maken. Eerst en vooral moet de durf er zijn om je te willen loslaten, om je te willen laten gaan, maar eens die durf er is, moet je er volledig voor gaan. En dat leverde bij momenten echt wel boeiend toneel op. Ik heb toch al heel wat bijgeleerd. Hopelijk jullie ook ! Tot volgende week !

De Hotelkamer - Deel VI

Waar ben ik ? Ik lig in het midden van een lege kamer. Door een klein venster schijnt een blauw licht. De grot ! Wat is er gebeurd ? Hoe kom ik hier terecht ? Ik moet het bewustzijn verloren hebben. Voorzichtig probeer ik recht te staan. Een stekende pijn in mijn been en schouder... De conservedeksels ! Was dit mijn verbeelding ? Of was het echt ? Mijn hemd en broek zijn besmeurd met bloed ! Deze plaats is zo vochtig dat het bloed op mijn kledij de kans niet krijgt om uit te drogen. Rustig blijven. Denk na ! Misschien is er ergens een aanwijzing. Ik strompel door de kamer. Niets... Alleen dat helse blauwe licht... Ontredderd laat ik mij terug op de vloer zakken... Het bloedverlies heeft me zwak gemaakt... Plots hoor ik voetstappen... Ze komen dichter... Stilte... Niets meer... Met een klap gaat een luik in de deur open en ik kijk recht in de ogen van een....

Wist je dat...?

...het nog 121 dagen, 22 uur en 19 minuten is voor de première van 'Closer'?

Het verhaal deel V

...een ... wat is dit?Ik ga heel langzaam met mijn vingers naar mijn been. Iets zit heel diep in mijn been vast. Ik tracht het voorwerp uit mijn been te trekken, maar het lukt mij niet. Het lijkt op ... een deksel van een conservenblik! Jezus! De tranen rollen over mijn wangen! Wat gebeurt er met me...een deksel van een conservenblikje! Nee, niet nog eens! Niet met jou! Mijn gedachten gaan naar vorige zomer! Ik hoef maar over mijn handpalmen te wrijven om herinnerd te worden aan de schade die mij werd toegebracht. Maar de grootste schade was niet de lichamelijke. Wat ik was kwijtgeraakt, afgelopen zomer in die donkere kelder, was mijn gevoel onoverwinnelijk te zijn! Mijn zelfvertrouwen! Een jaar heb ik nodig gehad om het van me af te zetten...en nu begint het allemaal van vooraf aan? Nee!!!!
Plots... Een helse pijn! Een tweede deksel doorboort mijn lichaam! Ter hoogte van mijn sleutelbeen. Ik bijt op mijn tanden! Ik laat me geen tweede keer vernederen. Ik trek het deksel uit mijn schouder. Het bloed stroomt uit m'n lichaam. Ik kijk naar het almaar feller wordend licht. Plots hoor ik je! Je stem! Je schreeuwt! ...Of niet? Misschien denk ik enkel dat ik je hoor! Ik kom je halen, hoor je me? Ik kom je halen! Jou raak ik niet kwijt! Nooit!