Alba

Alba

(Federico Garcia Lorca)
door Spiegeltheater

Regie : Pierre Van Heddegem
Spel : Katia Ostyn, Lieve Bruynooghe, Kathy Casier, Shirley Sintobin, Kathy Lacaeyse, Els Lootens, Nele Vervaeck & Eline Renard

XXXX

"Weg met Lorca !", riep ik toen we de zaal uit gingen. Wat misschien niet helemaal fair is omdat er van het originele stuk van Lorca eigenlijk heel weinig overbleef. Wat we te zien kregen, was een soort bewegingstheater. De actrices, die zich allemaal heel goed tot uitstekend kweten van hun job, debiteerden een aantal stukjes tekst uit "Het Huis van Bernarda Alba", waarna het verhaal weer onderbroken werd door één of andere "dans", of liever een "beweging" op muziek. De regisseur zal dit allemaal wel schitterend gevonden hebben en zal hier wel één of andere boodschap mee willen overbrengen, maar die was aan mij zeker niet besteed. Het enige wat al die "bewegingen" bij mij teweegbrachten, was één langgerekte geeuw. "Het Huis van Bernarda Alba" is al geen stuk dat mij echt kan boeien. Daarvoor is de thematiek achterhaald. En als je het dan ook nog eens op deze manier brengt en alle tempo eruit haalt, dan vind ik er nog minder aan dan ik er al aan vond. De regisseur heeft geprobeerd om dit stuk te moderniseren, maar is daar niet in geslaagd. Misschien wordt het tijd dat we eens iets anders gaan spelen. Er worden nu ook toneelstukken geschreven. Soms lijkt het alsof amateurgezelschappen dat niet weten.

Het begon nochtans goed. Het decor zag er goed uit, heel sober met grote witte vlakken in een soort "doos", waarin de actrices zich bewogen. We zagen eerst wat filmfragmenten met interviews van een aantal personages die terugblikten op de gebeurtenissen van een jaar geleden. Hierdoor werd het toneelstuk op zich een soort flashback. Heel leuk gevonden om de beweegredenen van de personages weer te geven, maar hier werd te weinig mee gedaan tijdens de rest van het stuk. Niet echt mijn ding dus, deze creatie. Lag dat nu aan het stuk of aan de uitwerking ? Om eerlijk te zijn, denk ik dat het een combinatie van de twee was. Toch proficiat aan de groep voor de durf om het stuk op die manier te benaderen. Het kan niet altijd een schot in de roos zijn.

Shakers !

Shakers !

(John Godber & Jane Thornton)
door Koninklijk Gezelschap Reynaert vzw
Regie : Bart Gerard
Spel : Kim Decleire, Veronique Declercq, Els Janssens en Hilde Vonck

XXXX

Vrijdagavond. De werkweek zit erop en Griet's kinderen en die van mij gaan terug naar hun respectievelijke vader en moeder. Dit vraagt nogal wat organisatie met als gevolg dat we natuurlijk veel te laat kunnen vertrekken naar Brugge.

Aangekomen te Sint-Kruis bleek dan ook nog eens dat mijn GPS ons niet echt naar het centrum van Sint-Kruis gebracht had. Gevolg : zoeken geblazen. En uiteindelijk kwamen we twintig minuten te laat aan in de zaal. Onze meegereisde toneelliefhebbers vonden het niet meer de moeite om nog binnen te gaan en genoten van een drankje in een lokale tea-room. Wij gingen wel en ik ben heel blij dat we dit deden. Akkoord, we misten de eerste twintig minuten, maar de aard van het stuk liet toe om toch nog te genieten, wat wij ook deden met volle teugen.

"Shakers !" is het verhaal van vier diensters in cocktailbar "Shakers !". Hun verhaal wordt verteld aan de hand van een aantal leuke anekdotes, sketches bijna. We volgen eigenlijk hun wedervaren vanaf hun eerste werkdag en eindigen als ze, na een zoveelste avond in de "Shakers !", huiswaarts keren.

De vier actrices gaven allemaal het beste van zichzelf. Nu eens speelden ze hun rol, maar ze speelden ook allemaal de rollen van alle klanten die daar over de vloer kwamen. Lastige klanten, tieners die naar een verjaardagsfeestje kwamen, verliefde koppels, stoere macho-jongeren en nog veel meer. Heel leuk gebracht allemaal aan een heel hoog tempo waardoor je eigenlijk de kans niet kreeg om je te vervelen. Bij momenten ook heel grappig gebracht, zoals bijvoorbeeld een hele leuke scène met voetballiefhebbers die een partijtje biljarten of de auditie van één van de diensters die actrice wil worden. Ook een aantal stille momenten, zoals het verhaal van één van de diensters die een abortus had laten plegen, schitterend gebracht door de vier actrices.

Een heel functioneel decor ook, met een bar en vier barkrukken, die nu eens dienst deden als barkruk, maar evengoed als stuurwiel of als sigarettenautomaat. Heel inventief allemaal, hoewel ik persoonlijk de bar zelf nogal kitscherig vond. Kortom, wij hebben genoten van dit amusant stukje theater, ondanks het feit dat we twintig minuten te laat arriveerden.

Opposites Attract

Ik dacht dat mijn hart het zou begeven gisteren. Ik stond voor mijn werk op Batibouw en kon daar dus niet weg om onze film te verdedigen op de provinciale wedstrijd van WEVAC. Griet twijfelde niet en sjeesde van Brussel naar Oostende om ons daar te vertegenwoordigen. De zenuwen gierden door mijn lijf omdat het débacle van de veel te donkere beelden op de wedstrijd van Impuls steeds weer door mijn hoofd spookte. En ondanks dat ik wist dat de film er nu veel beter uitzag dankzij de hulp van Ronny (die alle beelden omzette van donker naar klaar), kon ik mijn zenuwen moeilijk bedwingen. 17u10 : begin van de projectie. Het was nu of nooit en daar stond ik op de stand, uitleg te geven over "onnozele" (zo leek het toch op dat moment) afsluitingen. De minuten leken tergend traag voorbij te glijden. 17u38 : mijn GSM ! Het verlossende telefoontje. Kon ik wel niet opnemen zeker omdat één of andere pipo het net op dat moment nodig vond om mij voor de zoveelste keer de uitleg te laten doen over onze (weliswaar fantastisch uitziende) schuifpoorten. 17u45 : pipo weg. Met trillende handen vormde ik het nummer van Griet. Ik hoorde haar bijna niet, enkel wat gefluister. Uit al dat gefluister kon ik opmaken : 78. 78 ! Dit kon niet waar zijn. Blijkbaar waren de filmgoden ons goed gezind. Ik wou meer weten, maar de projectie was nog bezig waardoor ik niet opnieuw kon bellen. 17u55 : nog maar eens proberen. Nu bleek er een speech bezig te zijn. Grrrr ! 18u10 : eindelijk kreeg ik mijn Grietje terug aan de lijn. De jury gaf ons 73, 85, 80, 78 en 76 wat een gemiddelde opleverde van 78,4. Wat een resultaat ! Ex aequo met "De Voorspeller", een speelfilm van Olivier Grenelle, waar ik ook van genoten had op zaterdag. Met dit resultaat behaalden we een gedeelde derde plaats op dit festival en een tweede plaats (eigenlijk gedeeld eerste) bij de speelfilms. Man, wat was ik tevreden ! Dit betekent ook dat we nu mogen deelnemen aan de nationale wedstrijd van CVB (Centrum Voor Beeldexpressie). Joepie !

Ik zal het maar niet onder stoelen of banken steken dat ik zwaar ontgoocheld was na de clubwedstrijd van Impuls. Door de veel te donkere beelden (nu nog oorzaken zoeken, heeft geen zin meer) was de helft van de film als het ware onzichtbaar. Blijkbaar hadden de mensen de film zelfs niet begrepen de eerste keer omdat een aantal dingen gewoon niet te zien waren. De ontgoocheling was al groot en als je dan ook nog een hoop kritiek moet slikken nadien terwijl je eigenlijk diep vanbinnen weet dat je geen slechte film gemaakt hebt, dan wordt die ontgoocheling alleen maar groter. Gelukkig is dit nu allemaal recht gezet en worden kritikasters op die manier de mond gesnoerd. En dat de film nog niet perfect was, weet ik ook wel. Ik weet ook wel dat de klank hier en daar te wensen over laat, dat het scenario niet zo sterk is, enz. Maar dat neemt niet weg dat we hier met een fantastische groep een heel leuk speelfilmpje gemaakt hebben dat op WEVAC (gelukkig) blijkbaar enorm goed gesmaakt werd door de aanwezigen. Grietje vertelde me dat er tijdens de film veel reactie was en dat er zelfs af en toe gelachen werd (wat wil een filmmaker nog meer). Nogmaals bedankt aan alle medewerkers en sympathisanten. En volgend jaar zijn we zeker weer van de partij met een nieuwe film.

Delen

De Spaanse hoer

De Spaanse hoer

(Fernando de Rojas in bewerking van Hugo Claus)

door Die Ghesellen

Regie : Hilde Vanderstraeten
Spel : Katrien Debaere, Jan Deleersnyder, Annie Depoortere, Luc Destoop, Debbie Manhaeve, Ingrid Vandekerckhove, Jean-Pierre Vandekerckhove, Norbert Vandercruyssen en Bieke Vanlaeken

XXXX

Heel leuk decor, bijna enkel bestaande uit twee bedden en een stoel. Goed gebracht ook. Vooral genoten van het spel van Calisto, Parmeno, Melibea, Celestina en de twee jonge hoertjes. Allemaal voortreffelijk gebracht. Alleen kon het stuk mij niet echt boeien. Akkoord, het was een bewerking van Hugo Claus, maar dan nog is het stof voelbaar in iedere repliek. Al ik weer eens naar een stuk van 100 of meer jaar oud zit te kijken bij om het even welk amateurtheatergezelschap, dan vraag ik me vaak af of er dan geen hedendaagse stukken geschreven worden misschien. Let wel, "Die Ghesellen" hebben echt wel hun best gedaan om hier een genietbare, bijna hedendaagse toneelvoorstelling van te maken en ondanks de vele geschrapte teksten en liedjes, bleef je voelen dat het hier om een heel oud stuk gaat. Ook en vooral door de teksten die niet altijd even goed bekten en dan ook nog vaak op rijm waren.

En zo kabbelde het eerste deel maar voort. De twee knechten zorgden wel voor enkele leuke intermezzi en ook het eerste liedje, gebracht door de twee jonge hoertjes, was best wel leuk. Gelukkig was het tweede deel stukken beter en zat er verdomd veel vaart in. Dit kon voor mij echter het gebrek aan tempo in deel één niet geheel goedmaken. Al bij al een leuke voorstelling gezien met goed spel !

Delen

Groot Alarm

Tja, ik kan het mij niet veroorloven om hier een kwotering aan te geven, daar ik zelf te veel betrokken was bij dit stuk en ben bij dit gezelschap. Vanuit mijn ervaring kan ik enkel zeggen dat ik dit een goede productie vond. Het spel was vrij homogeen naar onze normen en ook het stuk lag mij meer dan veel van die andere komedies of blijspelen. Ik heb het een vijftal keer gezien en telkens moest ik lachen met een aantal benarde situaties waarin hoofdrolspelers Theo en Bertus zichzelf gestoken hadden. Mooi decor ook met twee kamers achter elkaar. De slaapkamer lag iets hoger dan de ervoor gelegen living waardoor alles in beide kamers altijd zichtbaar bleef. Toch een creatieve oplossing voor ons kleine podium. Origineel lagen beide kamers naast elkaar. Goed gevonden van onze vaste regisseur Rudy.

Ik heb er alvast van genoten en ik denk dat ook ons publiek dit stukje gesmaakt heeft. En nu gaan we aan de slag want volgend jaar bestaan we 15 jaar en dan zijn we van plan om ons publiek eens extra te verwennen. Tot volgend jaar !

Andorra

Andorra

(Max Frisch)
door Zwevegems Teater

Regie : Jef Depaepe
Spel : Stijn Vandenhende, Sibelijn Courtens, Stefan Vancraeynest, Katy Thiriaux, Darline Vanneste, Jan Vanden Berghe, Bart Opsomer, Stoffel Van Boeckxsel, Ortwin Malfait, Johan Depaepe, Eugène Delabie & Marc Vanoutryve

XXXX

Waauw ! Dat was het eerste dat bij me opkwam na het zien van deze productie. Een schitterende regie, overgoten door mooi, sober spel van bijna alle acteurs. Voeg daar nog een fantastisch stuk aan toe en je krijgt een hele mooie theateravond. Een stuk met wondermooie teksten en een universele boodschap. Hoe kunnen mensen zo wreed zijn ? Hoe komt het toch dat mensen zo makkelijk om te praten zijn ? Hoe kan het dat een onschuldige jongen het slachtoffer wordt van deze kleine dorpsgemeenschap. Andri is een jood (althans dat denkt hij toch, en met hem heel het dorp). Iedereen praat over hem. Ze geven hem wel werk, maar hij wordt gepest. De soldaat kan hem niet uitstaan en slaagt erin om het hele dorp tegen hem op te zetten ... Hoe is het mogelijk ? Dat zit je te denken tijdens het bekijken van dit beklijvende stuk. En toch gebeurt het nog, vaker dan we denken, in grote of in kleine mate.

De regisseur koos voor een hele sobere aanpak. Alle acteurs bleven constant op scène. Ze zaten op een soort bank en kwamen in groepjes naar voor om een bepaalde scène te spelen. Zonder rekwisieten, zonder attributen. Zelfs hun kledij leek heel gewoon, heel alledaags. En hoe raar dit ook klinkt, het werkte wonderwel. Het sobere, beheerste spel van de acteurs zorgde ervoor dat je bijna constant geboeid bleef kijken en meeleefde met hun personages, die allemaal op hun manier wel worstelden met het gebeurde en daar misschien ook wel een beetje spijt van hadden. Heel even had ik het gevoel dat het verhaal zich voortsleepte, maar dat duurde maar enkele minuten en toen was ik weer mee in dit tragische verhaal. Ook het licht was sober, maar efficiënt. Evenals het decor, dat de witte muren van Andorra voorstelde. Mooi, heel mooi ! Chapeau, vrienden van het ZT ! Op naar de volgende !!!

Alles voor de tuin

Alles voor de tuin

(Edward Albee)
door Taal en Kunst Kortrijk

Regie : Eric Meirhaeghe
Spel : Katrien Baert, Kim Coornaert, Fay Demuynck, Katrien Deweer, Caroline Haemers, Suzy Vermeulen, Eddy Cosaert, Jan Folens, Juliaan Hubrecht, Dirk Mareel & Jurgen Pollet

XXXX

Ik blijf dit een mooi stuk vinden. Met een leuke premisse en enkele leuke, onverwachte wendingen. Persoonlijk vind ik dan ook dat dit stuk een meer traditionele aanpak vraagt dan hetgeen we hier te zien kregen. Daarenboven was het voor mij ook niet duidelijk wat de precieze bedoeling was van het decor. Het hele podium lag namelijk bezaaid met stoelen en die werden dan om de zoveel tijd gebruikt om op te gaan zitten. Op zich een leuk idee, maar het leidde eigenlijk nergens toe. Ook werd er niets gedaan met de verbeterde levensstandaard van de hoofdfiguren (misschien modernere stoelen naarmate het stuk vorderde of iets dergelijks).

Richard speelde ook veel te vlak om mij het hele stuk door te kunnen bekoren. Wel genoten van het spel van Jack. Ging er iets over in zijn dronkenschap, maar toch. Te traag gespeeld bij momenten, wat natuurlijk het ritme van het stuk ook niet ten goede komt. Toch proficiat aan de groep voor het vele en harde werk aan dit stuk.

De schaduw van Mart

De schaduw van Mart
(Stig Dagerman)
door Theater De Balsemblomme

Regie : Saskia De Ceuninck
Spel : Philippe Ceulemans, Liane Vermeulen, Tom Pauwels & Sofie Boudrez

XXXX

Gabriël is mentaal labiel en woont samen met zijn moeder. Hij is niet haar lievelingszoon. Dat was Martin, die vocht in de oorlog. Gabriël kon niet in het leger. Hij draagt een bril. Volgens Victor, een vriend van wijlen Martin, is hij een lafaard. Thérèse was de vriendin van Martin en komt nog regelmatig op bezoek. Op een dag brengen ze een schilderij van Martin ("Mart") en hangen die op een plaats waar Gabriël hem goed kan zien. Gabriël is heimelijk verliefd op Thérèse en "stalkt" haar. Zijn moeder wil Victor koppelen aan Thérèse omdat hij een echte man is en Gabriël niet. Gabriël wil zich verweren, maar hij is te zwak ...

Geef toe, het verhaal klinkt niet slecht. Een heel intrigerend uitgangspunt met een paar leuke wendingen. Een psychologische thriller. Helaas "trilde" er gisteren bijzonder weinig. Het "vlakke" spel van zeker twee van de vier acteurs was daar zeker niet vreemd aan. Ook het tempo lag bijzonder laag. Vaak hadden wij de indruk dat de acteurs naar hun woorden aan het zoeken waren. De enige die mij wel enigszins kon bekoren, was Gabriël. Alhoewel ook hij net iets te vaak over zijn woorden struikelde om goed te zijn. En ook de moeder had haar momenten. In zo'n stuk moet je als acteur pauzes laten, maar toch niet na iedere repliek. Zo rek je alles eindeloos lang. Daarenboven had de regisseuse het lumineuze idee om iedere scènewissel te gebruiken om het hele decor om te bouwen. Als er al van enige onderhuidse spanning sprake was, dan was die iedere keer weg op het moment dat er alweer een minutenlange scènewissel was. De spanning zou moeten te snijden zijn in dit stuk, maar dat was er geen moment. Mooi beeld op het einde dat wel, maar dat volgde wel op een hilarische intrede van de geest van Martin. We waanden ons even op de set van "Scream 10".

Toch een proficiat aan de ploeg voor hun harde werk, maar ons heeft het helaas niet bekoord. Volgende keer beter !

Getelde Dagen

Getelde dagen

(Walter van den Broeck)
door De Fluistercompagnie
Regie : Eric Kerremans
Spel : Anneleen Cooreman en Nora Tilley

XXXX

"Grote namen staan niet altijd garant voor goed theater ...", hoorde ik iemand beweren maandagavond en hij had gelijk. Want wees nu eens eerlijk, als je de namen leest op deze affiche, dan verwacht je toch niet veel minder dan een schitterende productie. Welnu, niets was minder waar. Dit verhaal over twee vrouwen, die ooit een passionele relatie hadden en elkaar nu opnieuw ontmoeten, kon mij maar met mate boeien. De ene is een succesvol schrijfster en de ander secretaresse. Ze ontmoeten elkaar op het terras van een hotel en blikken terug op hun relatie en hun leven.

Het deel voor de pauze was slaapverwekkend saai. Er werd naar mijn gevoel net iets te traag gespeeld om de schwung erin te houden en hetgeen ze vertelden, kon mij ook niet echt boeien. Na de pauze werd het iets beter, maar dan nog. Ik weet dat het niet makkelijk is om een publiek te blijven boeien als je maar met twee op scène staat, maar het kan toch beter dan dit. Neem daarbij nog eens de vlakke regie en het eentonige decor en je krijgt een afgewerkte, maar oersaaie productie.

Missie

Missie

(David Van Reybrouck)
door KVS

Regie : Raven Ruëll
Spel : Bruno Vanden Broecke

XXXX

Vergeet Sammy Tanghe, vergeet de "nerd" uit "Loft", hier komt Père André Vervecken. En als jullie die figuren zelf niet willen of kunnen vergeten, geen nood, Bruno Vanden Broecke zorgt er wel voor dat je ze vergeet. De lelijkste acteur van Vlaanderen (geen nood, Bruno, want waar zit de ware schoonheid ... ? Juist, ja ...) laat hier zien dat hij een groot acteur is. Op ronduit verbluffende wijze geeft hij gestalte aan deze "Père", aan deze missionaris die, tijdens een bezoek aan België, een voordracht geeft over zijn werk en zo terugblikt op zijn leven. Van de kalverliefde voor Alice tot de dood van zijn ouders, die hij meemaakte vanuit de Congo. Gewoonweg schitterend ! Bravo, Bruno !

Van Reybrouck verzamelde getuigenissen van een 15 tal missionarissen en verwerkte deze tot deze pakkende monoloog. Met een lach en een traan blikt "Père" terug op zijn leven. Hij lijkt verbitterd. Zijn geloof in God is onfeilbaar, maar af en toe twijfelt hij aan Zijn aanwezigheid. Zeker als hij het leed van onze zwarte medemens beschrijft. Het heeft mij geraakt, dit verhaal. Ik had nog nooit stilgestaan bij wat missionarissen drijft of wat zij precies doen, maar deze monoloog heeft mij hier even over doen nadenken. Wat drijft hen toch ? Waar halen ze de moed vandaan om te doen wat ze doen ? Nogmaals, een hele mooie voorstelling en zeker een aanrader !