Mobieltjes ...

"... nee, nu niet. Ik zal dat morgen wel doen. Eerst ..."
"... hahahahahaha, we zien straks wel. Als ik de boodschappen gedaan ..."
"... waarom denk je dat ? Jij hebt daar geen zaken mee ..."
Allemaal flarden die je opvangt als je door de winkelstraat van Turnhout (of eender welke andere grote stad) kuiert. Flarden van gesprekken. Gesprekken met een mobieltje. Of GSM als je dat liever hoort of beter kent. Overal duiken ze op. Zowel links als rechts van je. Het lijkt wel alsof iedereen zich zo'n ding kan permitteren. Twee giechelende meisjes van een jaar of veertien. Een huisvrouw die dolgelukkig haar favoriete kledingsboetiek buiten wandelt omdat ze net een fantastisch mooi kleedje gekocht heeft. De zakenman met zijn keurig kostuum en zijn agenda in de hand. Allemaal lopen ze rond met zo'n hebbedingetje. De ene al kleurrijker dan de andere. Geel, rood, groen, zwart, al dan niet met fototoestel of agenda.

Glimlachend loop ik verder. Ik kijk naar de overkant van de straat en zie daar een vrouw van bedenkelijk allooi. Ze draagt een lichtblauwe trui met een zwarte rok. Boven haar trui draagt ze een lichtbruine lederen jas en uit haar oerouderwetse zwarte damesschoentjes steken twee witte kousen. Van een compleet foute klederdracht gesproken. En u gelooft het nooit, maar ook zij haalt uit haar tas een GSM uit en voor ik er erg in heb, is ook zij in een of ander druk gesprek verwikkeld met een anonieme (voor mij althans) gesprekspartner. Bij het zien van dit tafereeltje vraag ik me af of zelfs een zwerver zich zoiets kan veroorloven. Vroeger dacht ik altijd dat een zwerver al het geld dat hij verdiende met schooien, uitgaf aan drank en sigaretten. Ik denk dat ik mijn mening hieromtrent maar zal herzien. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat iedere bedelaar zijn kleingeld opspaart om er dan een mobieltje mee te kunnen kopen.

Dus, mensen, u weet wat u te doen staat. Als u voor GSM's bent, geef dan geld aan die vrouw met haar ene been en haar blinde kind in de arm. Dan kan ze een GSM kopen om het ziekenhuis op te bellen zodat ze kan verzorgd worden. En als u er tegen bent, geef dan niets. Dat is dan weeral één minder die met zo'n strontvervelend apparaatje kan rondlopen. Oh, excuseer, ik moet gaan. Een dringende oproep op mijn GSM ;-)

Zwevegems Teater

PLAKMADAMMEN

(Michel Tremblay)

Regie : Stefan Vancraeynest
Spel : Roos Courtens, Griet Bogaert, Mia Vanoutryve, Mieke Vanoverberghe, Hilde Haerynck, Magda Callens, Hannelore Deweer, Judith Remmerie, Sylvia Delabie, Trui Verbeke & Lien Vandenbroucke

XXXX

Soms kun je genieten van een stuk alleen maar omwille van het concept of omdat het spelplezier van de acteurs (allemaal actrices in dit geval) af straalt en zich overzet naar het publiek. Eerst had ik wat moeite met het stuk, meer bepaald met de "lichtheid" ervan, met de o zo voorspelbare humor, zo voorspelbaar dat je bijna tien minuten op voorhand de clou van de volgende mop al kon vertellen. Heel dankbaar voor een publiek natuurlijk dat dubbel zo hard lacht als het een mop ver op voorhand al ziet aankomen. Veel verhaal zat er ook al niet in en doordat er zoveel actrices op scène stonden, bleef het allemaal nogal statisch ook. Een vriend van me verwoordde zeer goed mijn gevoel van pakweg de eerste twintig minuten : "Zet je een namiddag bij mijn ma en haar vriendinnen en je krijgt identiek hetzelfde te horen en te zien ...". En toch werd ik geleidelijk aan meegezogen in de gesprekjes van deze typetjes (want dat waren het wel : de betweter, de jaloerse "tinke", de opstandige dochter, de dommerik, enz.).

Het feit dat ik me toch geamuseerd heb, had ook veel te maken met het concept. De regisseur koos ervoor om dit stuk te spelen als een soort stripverhaal op scène. Met een eenvoudig getekend decor met een paar inventieve vondsten : het snoer van de telefoon dat almaar langer werd, een transistor die aan twee haakjes opgehangen werd net boven een getekend plankje en ga zo maar door. Ook de aankleding van de actrices was heel leuk. Ze hadden elk hun eigen kleur met bijpassende, hilarische pruik (zie foto). Heel leuk en kleurrijk om naar te kijken. Ook heel leuk gebracht allemaal. Ieder typetje werd goed uitgebeeld en nooit had ik het gevoel dat er ook maar één iemand uit haar rol viel. Maar dat is natuurlijk ook één van de sterktes van dit Zwevgems Teater, namelijk de homogeniteit van het spel. Ik doe het niet graag, maar toch wil ik hier twee typetjes uit halen. Ik heb namelijk vooral genoten van Marie-Josée en Rosa. Heel goed gebracht. Soms werd mijn aandacht afgeleid van de rest door het spel van deze twee. Heel mooi, maar hiermee doe ik zeker niets af van de rest. Genoten van het spel van allemaal.

Een leuke toneelavond achter de rug. Heel leuk concept, goed gebracht. Alleen jammer dat het hier zo'n simpel verhaaltje betreft waarin weinig of niets gebeurt en waarin de personages al bij al heel weinig diepgang kenden.

We zijn eraan begonnen

Gisteren de eerste repetitie gehad van ons volgende stuk bij Klakkeboem, m.n. "Een vloog over het koekoeksnest". Repetitie is misschien een groot woord, maar ik vond het althans zeer leuk en vooral heel interessant. Rudy (de regisseur) had op voorhand de acteurs ingedeeld in drie groepen : de patiënten (waar ik deel van uitmaak), de medische staf en de "buitenwereld". Gisteren waren alleen de patiënten aanwezig en de bedoeling was dat we ieder personage probeerden uit te diepen (zonder dat we nu al weten wie wij zullen spelen). Ik ben voorstander van dit soort repetities. Op die manier leert iedereen het stuk beter kennen en, belangrijker nog, we leren alle personages kennen. Iedereen die toneel speelt, weet dat er anders acteurs zijn die zich enkel en alleen met hun eigen rol bezighouden en geen oog of oor hebben naar de andere personages, terwijl dit toch heel interessant kan zijn voor de uitbouw van je eigen personage.

De bedoeling was om alle personages te overlopen, maar dit kwam er niet van. We deden er uiteindelijk vier van de acht : Ruckly, Scanlon, Chief Bromden en Billy Bibbit. Uiteindelijk kom je interessante zaken te weten en zie je ook dat er verschillende interpretaties zijn van de diverse personages. Na de "analyse" van elk personage mochten we dan onze interpretatie geven van het net besproken personage en dan stel je ook vast dat iedereen die personages op een andere manier gaat invullen. Heel tof, heel interessant allemaal.

Ik kijk nu al uit naar de volgende repetitie binnen twee weken !

Streven Vichte

Mankie Billie van Inishman

(Martin McDonagh)

Regie : Frederik Vercaempst

Spel : Anabelle Vanleeuwen, Annelies Blancke, Björn Wittevrongel, Elise Hoste, Guy Heyse, Jonatan Baert, Lieven Van Speybrouck, Lucrèse Moyaert & Sylverine Vandendriessche

XXXX

Zelden zo'n creatieve adaptatie van een stuk gezien als hetgeen we hier mochten aanschouwen. Al van in het begin zagen we leuke dingen. Een sober, maar heel inventief decor met enkel de achterwand van een winkeltje met daarvoor een toog en vooraan op scène twee omgekeerde kratten. Nadat we kennis maakten met de twee tantes van Billie, werden alle personages één voor één voorgesteld op een hele originele manier. Billie "tsjaffelde" naar hen, waarna ze elk om beurt naar voor kwamen en in een lichtspot gezet werden. Mankie Billie bleef als laatste over en wou ook in het licht gaan staan, maar dat kwam maar niet, dus moest hij afdruipen met de staart tussen zijn benen. En dat zette meteen de toon voor de rest van het stuk. Billie is mank en woont op het eiland Inishmaan. Hij werd als kind achtergelaten door zijn ouders. Hij wordt nu opgevoed door zijn tantes. Hij wordt door iedereen uitgelachen. Als er op een dag verteld wordt dat er op een naburig eiland een Hollywoodfilm gedraaid wordt, wil iedereen hieraan meewerken. Zo ook Billie ...

Hele leuke personages allemaal, heel leuk gebracht. Daarenboven hanteerden de acteurs ook een speciaal soort dialect wat af en toe op de lachspieren werkte en bijdroeg tot de luchtige sfeer van het stuk. Neem daarbij nog eens de fantastische muziek (die perfect paste in het concept van de regisseur) en het plaatje klopte volledig. Goed bedacht en op die manier werd het zware onderwerp op de gepaste manier ontlucht. Ik zou alle personages kunnen opnoemen, maar ik zal me beperken tot mijn drie favorieten : Bartley, een kwajongen met een groot hart die jammer genoeg gepest wordt door zijn eigen zus ; moederke, de moeder van Johnnypateen die maar niet van de drank kan afblijven ; en tenslotte Billie zelf, eigenaardig genoeg de "normaalste" van de hele groep, schitterend gebracht door de jonge acteur.

Wat ik dan weer jammer vond, was dat het stuk mij niet constant kon blijven boeien. Af en toe verslapte mijn aandacht, waarna je dan weer wat tijd nodig hebt om opnieuw in het verhaal te komen. Misschien had een pauze (die er nu niet was) dit euvel kunnen verhelpen. Het einde vond ik dan weer heel mooi. Heel gewaagd om Billie op scène (in fel rood licht) wit te laten schminken door een collega-actrice, maar het werkte wel. Ook het eindbeeld vond ik heel mooi. Billie heel alleen op scène, in het spotlicht dat in het begin niet wou komen toen hij daar stond, maar nu wel ! Heel mooi. Alleen heeft het mij niet gepakt. En dat heeft, denk ik, alleen maar te maken met het feit dat het stuk mij niet de hele tijd geboeid had. Jammer, anders was dit zeker één van de toppers geweest van het voorbije theaterjaar.

Toneelgroep Triene Wup Sente

Een koekoek in het nest

(Dale Wasserman)

Regie en bewerking : Bernard Decock
Spel : Tine Coucke, Jolien Pottie, Mieke Deley, Elisa Pottie, Philippe Devos, Kurt Soenens, Koen Gevaert, Jasper Vanwildemeersch, Koen Pottie, Filip Vanwildemeersch, Hans Huysentruyt, Guido Vanooteghem, Pieter Pottie & Filip Canfyn

XXXX

Misschien ben ik een beetje bevooroordeeld (een beetje veel zelfs), maar ik heb met volle teugen genoten van deze voorstelling. En dat heeft er misschien veel (of zelfs alles) mee te maken dat dit één van mijn lievelingsstukken aller tijden is. Iedereen kent wellicht het tijdloze verhaal van Randle P. MacMurphy (in deze versie Ronny Tanghe) die, om aan het eentonige gevangenisleven te ontsnappen, krankzinnigheid veinst en zo terecht komt in de psychiatrie, meer bepaald in de afdeling van Nurse Ratched (in deze versie Marijke Soetaert). Nurse Ratched eist keiharde discipline en MacMurphy is niet van plan om zich hierbij neer te leggen. Met behulp van zijn collega-patiënten komt hij in opstand ... Het vervolg kent u wel. En zo niet, probeer dan zeker één van deze voorstellingen mee te pikken, want het is de moeite (of anders kom je in het najaar maar eens naar Klakkeboem, want dan brengen wij onze versie van dit stuk).

Al van bij het binnen komen, zag je dat dit goed zou komen. Een heel sober, maar efficiënt decor sierde bijna de helft van de volgelopen zaal te Heule. Eigenaardig dat alle acteurs reeds op scène stonden en zelfs een babbeltje sloegen met het publiek, maar goed. En dan het begin. Groen licht op Deedee (voor wie de originele versie kent, Chief), die kronkelt terwijl hij zijn op hol geslagen gedachten probeert te ordenen. En dan maakten we kennis met de bewoners van de psychiatrie, gevolgd door het verplegend personeel. Een gewone, doordeweekse dag op de afdeling wordt verstoord door de komst van Ronny Tanghe. Het zou al te makkelijk zijn om, bij de acteurs, enkel Ronny Tanghe en Marijke Soetaert te vermelden. Beiden speelden hun rol quasi perfect en kwamen mij zeer geloofwaardig over. Maar dat zou afbraak doen aan de anderen en dat wil ik niet. Want hier werd gewoon homogeen goed geacteerd. Van de psychopatische Demoor met zijn zelfgemaakte bom tot de paranoïde Herman Van Haecke. Maar ook Bert Bruneel, Danny Kindts deden wat ze moesten doen en, heel belangrijk, hielden dit ook het hele stuk vol. Sterk. Toch nog een extra vermelding voor mijn twee favorieten : de schitterende Nico Maertens met zijn waanbeelden en een heerlijke Deedee. Wat een imposante verschijning, wat een présence.

Ook de muziek en het licht waren van een hoog niveau. Piepklein minpuntje toch was het einde, dat aan kracht moest inboeten doordat er teveel gepraat werd. Ik vind dat je dit evengoed kunt zeggen met beelden zonder dat daarbij al die commentaar moet gegeven worden. Maar voor de rest voor mij zeker een van de betere voorstellingen van het afgelopen jaar. Veel ligt natuurlijk aan het stuk. Dit is gewoon een schitterend stuk, met een meeslepend verhaal, vol tragiek, dramatiek en humor. Ik denk dat je al een heel slecht gezelschap moet zijn om dit kapot te spelen. Desalniettemin een hele mooie versie van dit verhaal gezien ! Proficiat, Triene Wup, en tot volgend jaar !

Figurentheater Vlinders & C°

Koning Edilbert de Laatste

(Joost Van den Branden)

Regie : Ronny Aelbrecht
Spel : Ronny Aelbrecht en Joost Van den Branden

XXXX

Om zeker niet afgekickt te raken van toneel en aanverwanten, trokken we vrijdagavond naar Zwevegem-Knokke. Daar organiseerde de KWB een voorstelling van Figurentheater Vlinders en C°, "Koning Edilbert de Laatste, kroniek van het eeuwige leven". Koning Edilbert treurt en blijft treuren om het verlies van zijn koningin Johanna, hoewel ze ondertussen veertig jaar geleden gestorven is. Zijn volk moet heel hard werken en kent geen verlof of compensatie voor wat dan ook. Daarom ijvert het volk nu voor een of andere Sociale Zekerheid.

Het werd best een plezante avond in het gezelschap van deze allround artiesten. Met hun zelfgemaakte poppen begeleidden ze ons door dit simpele verhaaltje met een lach en een traan. Af en toe begeleid door live-muziek en mooi ondersteund door filmbeelden. Knappe voorstelling met een paar hele leuke vondsten en best een aantal hele grappige intermezzo's. Alleen jammer dat het onderwerp een beetje voorbijgestreefd is en mij veel te belerend overkwam, waardoor het stuk een groot deel van zijn charme verloor.

Toch chapeau voor deze mensen. Wat een artiesten, wat een creativiteit. Leuk. Blij dat ik dit ook eens gezien heb.

VHSI

De Gijzelaar

(Brendan Behan)

Regie : Eric Meirhaeghe

Spel : Anthony De Buyser, Lynn Dedeyne, Karolien Depuydt, Geert Desiron, Astrid Derycke, Stijn Devriendt, Carla D'hoekers, Lieve Eggers, Raymond Jaecques, Gwenn Schoonjans, Karin Van Roy

XXXX

Altijd benieuwd naar hetgeen vrienden/kennissen presteren op vlak van toneel. En als er dan twee in dezelfde productie zitten, dan nog te meer. Met Gwenn volgden we samen cursus en met Eric had ik zelf al het genoegen om twee keer te mogen meespelen. Omdat er geen enkele andere datum schikte, waagden we het er maar op (op uitnodiging van Gwenn) om eens naar de try-out te gaan. Best een leuk stuk, "De Gijzelaar" van Brendan Behan. We maken kennis met Pat en Meg, die samen een Ierse bruine kroeg (of is het een echt bordeel) uitbaten. Pat was ooit een die-hard IRA-lid, maar is hiermee gestopt toen hij gekwetst raakte aan zijn been. De kroeg wordt bovendien bevolkt door een hele resem knotsgekke, kleurrijke, maar vooral luidruchtige figuren. In Belfast staan ze op het punt een jong lid van het IRA te executeren en daarvoor besluit het IRA om een Brits soldaat te gijzelen en gevangen te houden in de kroeg van Pat en Meg ...

We krijgen de ene gekke situatie na de andere, heel vaak met een wrange ondertoon. Leuk gedaan allemaal, met een aantal hele mooie beelden. Ook de figuren waren allemaal heel mooi uitgetekend en werden een soort karikaturen van hun personage. En het moet gezegd dat het spel goed was, zeker als je in acht neemt dat 7 van de 11 acteurs nog nooit op een scène gestaan hadden. Jammer dat het, zeker in het deel voor de pauze, allemaal wat moeilijk te volgen was. Doordat de beelden primeerden, werd het verhaal wat naar de achtergrond verschoven. Wat niet wegneemt dat er een aantal hele mooie beelden in het stuk zaten. Misschien wat te chaotisch en te luidruchtig bij momenten. Deel twee echter was een stuk minder druk, waardoor dit ook wat makkelijker was om te volgen.

Al bij al een leuke voorstelling met hele leuke vondsten en goed spel. Jammer van de chaos en de drukte, waardoor het verhaal te vaak naar de achtergrond verdrongen werd.

Theater Platteau

Menuet
(Louis Paul Boon)

Regie : Bart Cafmeyer

Spel : Thomas Demeulenaere, Liesbet Desmet,
Pieter Verbeke, Dries Werbrouck & Mieke Wylin

XXXX

Man, man, man, miserie, miserie, miserie ! Hiermee spreek ik geen waardeoordeel uit over dit stuk, maar dit geeft gewoon weer waarover het gaat. Dit stuk gaat over miserie. Een vrouw zit vast in de sleur van het dagelijkse leven. Het enige wat ze doet is kuisen en naaien voor de broer van haar man, een klootzak met aanzien, die haar bovendien te pas en te onpas verkracht. Haar man is een "loser", die zich naar zijn werk sleept en zich in zijn vrije tijd onledig houdt met het verzamelen van krantenknipsels over moord en doodslag. Bij hen werkt een meisje. De vrouw is blij als ze komt. Zo heeft ze toch wat gezelschap. Hij is ook blij, maar om een heel andere reden ... Er is ook een verteller. Leuke vondst om de verteller echt te laten fungeren als extra personage. Hij speelt als het ware het geweten van de andere personages.

Een heel zware thematiek dus met donkere personages, die zich duidelijk afvragen wat ze hier op deze wereld lopen te doen. Maar vooral schitterend gespeeld. Zelden zo onder de indruk geweest van de acteurs als bij deze voorstelling. Zelden acteurs zo goed zien spelen. Zo homogeen ook. Ik zou hier een pleidooi kunnen afsteken voor die of die, maar het zou de anderen oneer aandoen om er één iemand uit te pikken. Stuk voor stuk speelden ze de pannen van het dak. Van de intrieste, afgeleefde moeder, de zielige vader, het enthousiaste tienermeisje, de vlotte verteller tot de klootzak van een broer van dienst. Allemaal schitterend. En natuurlijk is de ene rol dankbaarder dan de andere. De moeder is een dankbare rol en werd fantastisch gebracht. Zo ook de vader. Maar probeer maar eens om als prille dertiger een veertienjarige te spelen. Niet gemakkelijk zou ik zeggen, maar toch werd dit hier heel goed gedaan. Kortom, twee sterren voor de acteerprestaties alleen.

Een gevaar in dergelijke stukken is de traagheid. Alles moet wegen, alles moet duidelijk in de verf gezet worden omdat we toch zeker niet zouden vergeten dat we hier naar één brok miserie zitten te kijken. En hier liep het voor mij af en toe wat mis. Halverwege het stuk had ik de neiging om toch een paar keer op mijn uurwerk te kijken als de vader voor de zoveelste keer naar boven, naar beneden of naar buiten sloft of als de moeder voor de 100ste keer uiting geeft aan haar miserie. Naar het einde toe was ik dan weer wel mee en ik moet toegeven dat het einde voor mij aankwam als een klap in mijn gezicht. Waaauw ! Niet te verwonderen dat het publiek nog minutenlang stil was na het eindbeeld. Nog een minpuntje voor mij (misschien detailkritiek, maar ik heb me eraan geërgerd, dus de moeite van het vermelden waard) was de keuze om bepaalde attributen expliciet te tonen (de koffietassen, de thermos, ...) en andere dan weer niet (een smeermes, boter, boterhammen, ...) met als bizar hoogtepunt een scène waarbij de ene actrice met een echte schotelvod een tafel afkuist terwijl de andere actrice gebaart dat ze dit doet. Misschien had dit een betekenis, maar die is dan toch volledig aan mij voorbijgegaan.

Nogmaals, ik heb vooral genoten van de acteurs. Jammer dat het verhaal mij niet constant bleef boeien, anders was dit zeker het beste stuk van dit jaar geweest. En ja, ik weet dat mijn collega-toneelgangers het niet 100 % eens zijn met deze mening. Ik daag hen bij deze dan ook uit om hun eigen mening neer te pennen, mochten ze daar behoefte aan hebben ... ;-).

Kohané

Vogels
(Haye van der Heyden)

Regie : Bart Gerard
Spel : Hilde Bossier, Sabine Dekyvere, Luc Demuynck,
Bas Van Montfoort & Nele Vervaeck

XXXX

"Vogels" is een leuk stuk over stukgelopen relaties, over het waarom en over hoe moeilijk het is om de gemaakte brokken nadien terug te lijmen. Jozefien komt alleen te zitten als haar man haar na dertig jaar huwelijk verlaat voor een jongere vrouw. Ook zij begint een relatie met de veel jongere klusjesman, en ga zo maar door. Het stuk staat bol van de mooie dialogen en blijft boeiend om te volgen. Er zaten een paar hele leuke regievondsten in. Het decor bestond uit een stapel stoelen. En overal op de scène hingen kleine lampekapjes. Het stuk bestaat eigenlijk uit een aaneenschakeling van hele korte scènes op diverse locaties en die verschillende locaties werden op een heel originele manier van elkaar onderscheiden. Nele speelde behangpapier en decorvrouw op scène. Door een paar stoelen te verzetten, wat duiding te geven, alweer een nieuw lampje in te draaien en het juiste behangpapier op te houden, werd een nieuwe locatie aangekondigd. Heel leuk gevonden en het werkte nog ook. Ook moet gezegd dat de belichting deed wat ze moest doen en perfect het voorgaande ondersteunde.

Het spel dan. Ik heb enorm genoten van het spel van Carla en Patrick. Zij zorgden voor voldoende tempo en ook wel voor de komische noot. Een heel leuk moment was toen beiden behangpapier aan het spelen waren en zelf ook een beetje op elkaar verliefd werden. Jammer dat ook hier weer het spel niet homogeen genoeg was waardoor het stuk natuurlijk een deel van zijn waarde verliest. Al moet gezegd dat iedereen zijn beste beentje voor zette. Al bij al genoten van het stuk en van de gezellige babbel achteraf met de regisseur en met Nele en haar vriend.

Kunst & Vreugd Hooglede

De waarheid van de leugen

(Sam Shepard)

Regie : Steven Duyck
Spel : Stef Eecloo, Tine Van Poucke, Bert Verstraete,
Katleen Buyse, Ilse Coghe, Dieter Himpe, Hugo Nollet
& Kristien Bommerez

XXXX

Deze voorstelling met gemengde gevoelens aanschouwd. De eerste tien minuten vond ik nochtans fantastisch. Schitterend decor, bol van de symboliek. Heel sober allemaal, dat wel, maar heel mooi om naar te kijken. In het midden twee verhogen (een halve cirkel en een half vierkant) die, na de eerste scène, uit elkaar gehaald werden en de respectievelijke cirkel en vierkant aan weerskanten van de scène (ze speelden trouwens in arena) compleet maakten. Ook het spel was indrukwekkend. Zowel John als Sarah maakten op mij indruk met hun spel. Kortom, een heel goed begin. Jammer dat dit niet volgehouden werd.

Begrijp me niet verkeerd hoor. Het spel bleef goed. Twee acteurs hadden iets meer moeite dan de rest om het hoge spelniveau aan te houden, maar voor de rest geen kwaad woord over de acteurs die stuk voor stuk brachten wat ze moesten brengen. Graag nog een speciale vermelding voor de vader van Sarah, die ik heel sterk vond. Waar schortte het dan wel ? Het decor ? Ja en nee. Het decor was heel sober in zwart-wit, maar zag er op zich heel goed uit. Alleen heb ik af en toe problemen met overdreven symboliek. Iedere regisseur heeft op zich het recht om zijn stuk vol symboliek te stoppen, maar zorg dan dat het publiek ook duidelijk weet wat hiermee bedoeld wordt. En ik moet eerlijk toegeven dat dit, voor mij althans, hier niet altijd het geval was. Met het stuk op zich had ik geen problemen. Ik ben nogal een fan van Sam Shepard en ook dit stuk bevat voldoende inhoud om de kijker te blijven boeien.

Wat voor mij ook beter kon, was het tempo. Af en toe werd het spel serieus geremd door het aannemen van poses om toch maar tot een mooi eindbeeld van een scène te komen of om ons (het publiek) te "pakken" op onze emoties. Omdat er ook te vaak geprobeerd werd om ons te "pakken", werd het spel vaak te theatraal naar mijn goesting. Hierdoor ook begon ik twintig minuten voor het einde al serieus te verlangen naar het einde van het stuk.

Vandaar mijn dubbel gevoel. Een productie met heel veel aandacht voor de verpakking en te weinig voor de inhoud. De verpakking (decor, muziek, symboliek, ...) zag er heel goed uit in al zijn soberheid. Alle ingrediënten waren ook aanwezig (het spel van de acteurs, het stuk, ...) om tot een schitterend eindresultaat te komen, maar de combinatie verpakking-ingrediënten werkte niet of niet voldoende, waardoor het stuk mij zelden of nooit geraakt heeft. Een gemiste kans.